III SA/Kr 981/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 17października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 5 lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia bezzasadności ponaglenia postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE Pismem z 1 sierpnia 2019 r. skarżący K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z 5 lipca 2019 r., wydane w trybie art. 37 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), dalej: "K.p.a.", w przedmiocie stwierdzenia bezzasadności ponaglenia w sprawie rozpatrzenia wniosku skarżącego z 25 listopada 2012 r. dotyczącego ustalenia uprawnień do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz.1302 ze zm.) powoływanej dalej jako: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych wyznacza katalog skarg na określone w art. 3 § 2 P.p.s.a. działania organów administracji publicznej, ich bezczynność lub przewlekłość, przy czym katalog ten rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują kontrolę sądu w sprawach nieprzewidzianych w tym przepisie. Wspomniana kontrola obejmuje w szczególności postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.). Stosownie z kolei do art. 37 § 1 pkt 1 i § 3 pkt 1 K.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub przepisach szczególnych czy w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a., stronie służy prawo wniesienia ponaglenia do organu wyższego stopnia. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 K.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 K.p.a.). Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do jej istoty. Nie jest to zatem postanowienie podlegające kontroli sądu administracyjnego w myśl art. 3 § 2 P.p.s.a. Skoro, jak wyżej wskazano, postanowienie wydane w trybie art. 37 K.p.a. nie podlega kognicji sądu administracyjnego, to złożona na to postanowienie skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Z uwagi na powyższe okoliczności Sąd odrzucił skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3, o czym orzekł jak w sentencji postanowienia.