II SA/Bk 362/08

SENTENCJA Dnia 4 grudnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2008 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. z dnia [...] marca 2008 roku nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów p o s t a n a w i a: odrzucić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 18 września 2008 r. Sąd oddalił skargę L.K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. z dnia [...] marca 2008 roku nr [...], w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów. Odpis niniejszego wyroku wraz z uzasadnieniem pełnomocnik skarżącej otrzymał w dniu 20 października 2008 r. (k. 71). Następnie w dniu 19 listopada 2008 r. pełnomocnik skarżącej, nie będący profesjonalnym pełnomocnikiem (adwokatem, radcą prawnym) wywiódł skargę kasacyjną, kierując ją bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego (k. 73). Niniejsza skarga została przez NSA przesłana do tutejszego sądu – jako właściwego, w dniu 25.11.2008 r. (k. 88). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.),dalej zwanej jako p.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. W myśl zaś art. 175 § 1 ww. ustawy skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, co należy rozumieć jako obowiązek jej sporządzenia przez profesjonalny podmiot. Pełnomocnik skarżącej P.K. o sposobie zaskarżenia wyroku został pouczony w piśmie dotyczącym jego doręczenia wraz z uzasadnieniem, które to pismo wraz z odpisem wyroku otrzymał w dniu 20 października 2008 r. (k. 70). Nie ulega wątpliwości, iż tylko sporządzenie skargi kasacyjnej przez osobę mającą kwalifikacje wymagane w art. 175 § 1 p.p.s.a., przesądza o jej dopuszczalności (vide: post. NSA z 05.03.2004 r., OSK 69/04, niepubl.). Jeśli zaś skarga kasacyjna została wniesiona z naruszeniem art. 175 § 1 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny winien ją odrzucić (jako niedopuszczalną) bez wzywania do usunięcia braków (por. post. NSA z 28.01.2004 r., FSK 3/04, MON. Praw. 2004, nr 5, s. 202). Na marginesie należy wskazać, iż skarga została wniesiona z przekroczeniem ustawowego terminu, o jakim mowa w art. 177 § 1 p.p.s.a. Termin na wniesienie skargi kasacyjnej liczony od daty doręczenia odpisu wyroku z uzasadnieniem upływał w dniu 19 listopada 2008 r. Tymczasem pełnomocnik skarżącej co prawda złożył skargę kasacyjną do NSA w dniu 19 listopada 2008 r., jednak została ona przesłana do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego w dniu 25 listopada 2008 r. (k. 88), a więc już po upływie 30 - dniowego terminu określonego w art. 177 § 1 p.p.s.a. Skarga kasacyjna wnoszona bezpośrednio do NSA zamiast za pośrednictwem sądu administracyjnego orzekającego w sprawie jest przekazywana do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jednak termin do jej wniesienia jest liczony od daty jej nadania przez NSA w urzędzie pocztowym. Ryzyko przekroczenia w takim przypadku 30 - dniowego terminu do wniesienia skargi kasacyjnego obciąża stronę postępowania. Zaznaczyć bowiem należy, że pełnomocnik skarżącej został prawidłowo pouczony przez sąd o sposobie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej do NSA. Z treści pouczenia zawartego przy doręczeniu odpisu wyroku z uzasadnieniem wynika, że skargę kasacyjną należy wnieść za pośrednictwem tutejszego sądu w terminie 30 dni od daty otrzymania wyroku wraz z uzasadnieniem. W tej sytuacji, nie sposób nie zauważyć, iż skarga kasacyjna, oprócz tego, że niespełniająca wymogów formalnych została złożona z uchybieniem 30 – dniowego terminu do jej wniesienia. Mając powyższe na uwadze skarga kasacyjna - przede wszystkim jako niedopuszczalna - podlegała odrzuceniu (art. 178 w zw. z art. 175 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).