II OZ 779/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Kisiel Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz /spr./ Sędzia NSA Zdzisław Kostka Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie, "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie, "[...] Sp. z o.o. i s-ka – [...]" Sp. komandytowa z siedzibą w Krakowie, "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie, Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości położonej w Krakowie przy ul. [...], S. R. Ł., M.i U., Ł. W. na postanowienie o kosztach postępowania zawarte w punkcie 3 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 836/08 w sprawie ze skarg "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie, "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie, "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie, "[...] Sp. z o.o. i s-ka – [...]" Sp. komandytowa z siedzibą w Krakowie, Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości położonej w Krakowie przy ul. [...], S. R. Ł., M. U., Ł. W. oraz "[...]" S.A. z siedzibą w Krakowie na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2008 r., Nr [...] w przedmiocie wpisu do rejestru zabytków postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 marca 2009r., sygn. akt I S.A./Wa 836/08, po rozpoznaniu skargi T. P. spółka z o.o. w [...], B. G. spółka z o.o. z siedzibą w [...], S.O.F. D. D. spółka z o.o. z siedzibą w [...] Krakowie, G.D. spółka z o.o. z siedzibą w [...], G.D spółka komandytowa z siedzibą w [...], W. M.N. w [...], S. Ł., M. U., Ł. W. oraz W.I. S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2008r., nr [...] w przedmiocie wpisu do rejestru zabytków w punkcie pierwszym wyroku uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z dnia [...] stycznia 2007r., nr [...], w punkcie drugim wyroku stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu zaś w punkcie trzecim orzekł o kosztach zasądzając od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz skarżącej T. P. spółka z o.o. w [...] i W.I. S.A. z siedzibą w [...] po 457 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego oraz na rzecz skarżących B. G. spółka z o.o. z siedzibą w [...],S.O.F. D. D. spółka z o.o. z siedzibą w [...],G.D. spółka z o.o. z siedzibą w [...], G.D spółka komandytowa z siedzibą w [...], W. M.N. w [...], S. Ł., M. U., Ł. W po 257 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Na zasadzie art. 194 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w terminie 7 dni od dnia doręczenia w/w wyroku, S.O.F. D. D. spółka z o.o. z siedzibą w [...], G.D. spółka z o.o. z siedzibą w [...], G.D spółka komandytowa z siedzibą w [...], W.M.N. w [...], S. Ł., M. U., Ł. W. złożyli zażalenie na powołane wyżej orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w części dot. kosztów procesowych, zawarte w pkt. 3 wyroku, zarzucając: 1. bezzasadne przyjęcie przez Sąd, iż poszczególni skarżący ponosili koszty postępowania sądowego w różnej wysokości, co w konsekwencji przesądziło o zasądzeniu zwrotu kosztów postępowania na rzecz poszczególnych skarżących w różnej wysokości; 2. brak przesłanek normatywnych, aby zwrot kosztów postępowania był uzależniony od wartości interesu majątkowego skarżącego, związanego z przedmiotem zaskarżenia, a nawet jeżeli taka zależność występowałaby to Sąd powinien wskazać jaką regułę w tym zakresie przyjął; i w oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o : 1. zmianę zaskarżonego orzeczenia o kosztach i zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżących zwrotu kosztów procesu w kwocie po 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych); 2. zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego w tym kosztów zastępstwa procesowego — według norm przepisanych. W motywach tego zażalenia wskazano, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 marca 2009r. w sprawie do sygn. akt I SA/Wa 836/08 rozpoznał sprawę ze skargi skarżących na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2008r., nr [...], zasądzając koszty postępowania od Ministra na rzecz skarżących w wysokości po 257 zł (słownie: dwieście pięćdziesiąt siedem złotych), zaś na rzecz spółki "T. P." spółka z o.o. z siedziba w [...] 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych). Odnosząc się do rozstrzygnięcia Sądu w przedmiocie kosztów postępowania zauważono, iż stosownie do art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydal zaskarżony a podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Natomiast zgodnie z art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji zdaniem żalących się nie wyjaśnił na jakiej podstawie przyjął, iż poszczególni skarżący ponosili koszty procesowe w różnej wysokości, co przesądziło o zasądzeniu zwrotu kosztów postępowania na rzecz poszczególnych skarżących w różnej wysokości. Tymczasem wszyscy skarżący byli reprezentowani w toku całego postępowania sądowoadministracyjnego przez tego samego pełnomocnika, co stanowi wystarczającą przesłankę do przyjęcia, iż ponosili koszty postępowania w tej samej wysokości. Jednocześnie podkreślono, iż brak jest przesłanek normatywnych uzasadniających rozróżnienie wysokości zwrotu kosztów procesu w zależności od wartości interesu majątkowego każdego ze skarżących związanego z przedmiotem zaskarżenia. Nawet gdyby jednak Sąd dostrzegał taką zależności, to w treści wyroku WSA nie wywiódł, na jakiej podstawie przyjął takie stanowisko. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zasady zwrotu kosztów postępowania pierwszoinstancyjnego reguluje przepis art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowiąc, iż w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Powołany wyżej przepis art. 200 wyraźnie statuuje zasadę kosztów celowych. Należy przyjąć, że o tym, jakie koszty są niezbędne do celowego dochodzenia praw, decyduje sąd. Wyjątki od zasady, że o celowości poniesionych przez stronę kosztów orzeka sąd, zostały określone w art. 205. Zgodnie z tym przepisem o niezbędności kosztów wymienionych w § 1 i wynagrodzenia jednego adwokata z góry przesądził ustawodawca. Sąd nie może zatem wbrew temu przepisowi uznać ich za niecelowe i odmówić ich zasądzenia. Przez wynagrodzenie jednego adwokata należy rozumieć wynagrodzenie przewidziane w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie koszty pomimo zróżnicowania w pkt. 3 kwestionowanego orzeczenia zostały prawidłowo określone przez Sąd pierwszej instancji zgodnie z obowiązującymi przepisami. Przede wszystkim wyjaśnić należy, iż Sąd pierwszej instancji rozpoznawał dwie skargi wniesione na ostateczną decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2008r. a to ze skargi T. P. spółka z o.o. z siedzibą w [...] i 8 innych skarżących wymienionych w skardze z dnia [...] kwietnia 2008r. ( sygn. akt I SA/Wa 836/08 ) oraz ze skargi W.I. S.A. z siedzibą w [...] sporządzonej [...] maja 2008r. ( sygn. akt I SA/Wa 837/08) W obu tych sprawach wpis stały wynosił 200 zł. co wynika z § 2 pkt. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Wpisy w tych sprawach zostały uiszczone przez pełnomocników skarżących przy czym w tej pierwszej sprawie gdzie występowało 9 skarżących reprezentowanych przez jednego pełnomocnika w wysokości 1800 zł ( k- 25 I tomu akt), zaś w tej drugiej w kwocie 200zł ( k-33 akt I SA/Wa 837/08). Jednakże w sprawie I SA/Wa 836/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż ma zastosowanie art. 214 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( wspólne uprawnienie i obowiązki co podlega jednej opłacie ) i zarządzeniem z dnia 18 marca 2009r. ( k-136 akt) zwrócił T. P. spółka o.o. z siedzibą w [...] tytułem nadpłaconego wpisu kwotę 1600 zł co wykonano 25 marca 2008r ( dowód akta sprawy). Tak więc w wykazanych dwóch sprawach, które zostały połączone do wspólnego rozpoznania na rozprawie w dniu 27 lutego 2009r. uiszczono dwa wpisy od skargi po 200 zł. Wpisy te przy zasądzaniu kosztów postępowania zostały doliczone do kwoty 240 zł stanowiącej zwrot kosztów zastępstwa procesowego, powiększonej o 17 złotych opłaty za pełnomocnictwo dla każdego ze skarżących (łącznie po 257 zł) co precyzyjnie obrazuje pkt. 3 kwestionowanego zażaleniem wyroku. W wyroku tym jednoznacznie bowiem wskazano, iż kwota 457 zł na rzecz T. P. spółka z o.o. z siedziba w [...] obejmuje zwrot kosztów postępowania sądowego (wpis i koszty zastępstwa procesowego) zaś pozostałym z dziewięciu skarżących przyznano tylko 257 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Tym samym wbrew zażaleniu nie można było każdemu z 9 skarżących przyznać oprócz wskazanej wyżej kwoty 257 zł dodatkowo jeszcze 200 zł wpisu albowiem wpis przez nich uiszczony był jeden z uwagi na wspólne uprawnienie i obowiązki. Ponadto drugi wpis uiścił W.I. S.A. z siedzibą w [...], stąd też przyznano tej stronie koszty postępowania w kwocie 257 zł powiększone również o 200 zł wpisu od skargi. Tak więc zwrócenie wpisu jednemu z dziewięciu skarżących, których uprawnienia i obowiązki są wspólne czyni taki zwrot skutecznym wobec pozostałych skarżących. Nie można w tej sytuacji uznać argumentacji skarżących, którzy kwestionując to orzeczenie o kosztach wskazują na jakieś pozaprawne argumenty (uzależnienie zwrotu kosztów od wartości interesu majątkowego skarżących związanych z przedmiotem zaskarżenia). Tym samym w okolicznościach rozpoznawanej sprawy całkowicie chybiony pozostaje wniosek skarżących zawarty w zażaleniu, o zmianę zaskarżonego orzeczenia o kosztach i zasądzenie od organu na ich rzecz po 457 zł. Z tych powodów należało oddalić przedmiotowe zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.