II SA/Ol 755/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi W. M. K. na decyzję Inspektora Transportu Drogowego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie kary za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2) zasądza od Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego kwotę 900 zł (dziewięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Decyzją z dnia "[...]" r., Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na W.K. karę pieniężną w wysokości 2.000 zł za wykonywanie transportu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy i nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy – tj. naruszenia określone w lp. 4.2. i 4.3. załącznika nr 4 do u.t.d. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał, że w dniu "[...]"r., zatrzymano do kontroli w O. pojazd marki Mitsubishi Lancer nr rej. "[...]", którego kierowcą był W.K., którym był wykonywany przewóz osób z ul. D. na ul. T. w O. Kierowca nie okazał żadnej licencji lub wypisu na wykonywanie krajowego transportu drogowego na samochód osobowy, jednakże przewóz ten nie spełniał warunków do przewozu osób samochodem osobowym. Kierowca oświadczył, że firma z której aplikacji korzysta posiada taką licencję. Kierowca nie przedstawił również żadnych umów potwierdzających współpracę z firmą, w której pracuje zgodnie z aplikacją, a zatem uznano, że podmiotem faktycznie wykonującym przewóz jest sam kierowca. Kierowca nie okazał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, czy też licencji na wykonywanie przewozu drogowego osób lub na przewóz drogowy osób taksówką. Kierowca wykonywał przewóz okazjonalny osób i dlatego powinien legitymować się zezwoleniem na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencją na przewóz osób. Pojazd nie był oznakowany w sposób przewidziany dla taksówek, nie posiadał taksometru, ani kasy fiskalnej. Kierowca nie posiadał orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Nie posiadał też orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Strona nie wykazała dowodów, które uzasadniałyby umorzenie postępowania i były przesłanką do zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Po rozpatrzeniu odwołania strony, decyzją z dnia "[...]" r., Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako: GITD), utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że kara została nałożona na mocy art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r., poz. 58 z późn. zm.), dalej jako: u.t.d. W zakresie wysokości kar organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym, regulacja wynikająca z art. 189d ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 2140 z późn. zm.), dalej jako: "k.p.a.", na mocy art. 189 § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto, zastosowania nie ma również art. 189e i art. 189f k.p.a. Kwestie te zostały bowiem uregulowane odrębnie przez u.t.d. w art. 92c ust. 1 pkt 1. Przepisy art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4, art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 u.t.d. jednoznacznie wskazują, że przewóz drogowy może wykonywać tylko kierowca legitymujący się orzeczeniem lekarskim o braku przeciwwskazać zdrowotnych i orzeczeniem psychologicznym o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli drogowej W.K. we własnym imieniu wykonywał odpłatny przewóz osób. Usługa wykonana przez kierującego w dniu kontroli była odpłatną usługą transportową wykonaną w jego imieniu i skarżący powinien posiadać stosowną licencję. Na skarżącym spoczywał obowiązek zadbania o uzyskanie orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych i orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Skarżący takich orzeczeń nie posiadał. Zdaniem organu odwoławczego, postępowanie przeprowadzone w sprawie nie narusza też przepisów k.p.a. Zebrany materiał dowodowy nie wskazuje też, aby skontrolowany przewóz był wykonywany w imieniu innego podmiotu, niż skarżący. Doszło do wykonywania przewozu przez skarżącego we własnym imieniu, co wymaga licencji uprawniającej do wykonywania przewozu osób. Niezarejestrowanie przez skarżącego działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego nie jest tożsame z niewykonywaniem takiej działalności. Wręcz przeciwnie, była to działalność zorganizowana i wykonywana w sposób ciągły. Niezasadny, w ocenie organu odwoławczego, jest zarzut strony nałożenia łącznej kary pieniężnej z przekroczeniem ograniczenia przewidzianego dla jednej przeprowadzonej kontroli. Zgodnie z u.t.d., odpowiedzialność ponoszą niezależnie zarówno przedsiębiorca, jak i zarządzający transportem bądź osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, co potwierdza art. 92a ust. 1 i 2 u.t.d. Wykaz naruszeń oraz wysokość kar określa załącznik nr 4 do u.t.d. Przepisy art. 92a także odrębnie dla każdego z załączników określają wysokość ograniczenia wysokości łącznej kary pieniężnej za naruszenia popełnione przez podmioty wymienione w art. 92a ust. 2 u.t.d. W przypadku ww. kar - łączna kara za wszystkie naruszenia nie może przekroczyć 12.000 zł. Natomiast w przypadku zarządzającego transportem bądź osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym, kara łączna za wszystkie naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli nie może przekroczyć 3.000 zł. Jednak przepisy ustawy u.t.d. nie przewidują stosowania ograniczenia wysokości kary łącznej za wszystkie naruszenia popełnione z obydwu załączników. Jedyne ograniczenie w stosunku do naruszeń z załącznika nr 3 i 4 zostało określone w przepisie art. 92a ust. 10. W przypadku naruszeń stwierdzonych podczas kontroli w dniu "[...]" , popełnionych przez stronę nie zachodzi możliwość zastosowania tego przepisu, ponieważ czyny będące naruszeniami z załącznika nr 3 u.t.d. nie stanowią jednocześnie naruszeń, o których mowa w załączniku nr 4. Zatem, za naruszenia popełnione przez skarżącego w dniu kontroli organ mógł nałożyć łączną karę pieniężną za naruszenia określone w załączniku nr 3 i nr 4. W sprawie nie zaistniały również, zdaniem organu odwoławczego, okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c ust. 1 u.t.d. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję GITD z dnia "[...]" , skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie art. 7 i 77 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie, czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ, czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli; 2) naruszenie art. 7 i 77 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie, czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego; 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 92a ust. 1, art. 92a ust. 6 u.t.d. w zw. z lp. 4.2. załącznika nr 4 do u.t.d., polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy w sytuacji, w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d., w związku z czym skarżący nie był obowiązany do legitymowania się ww. orzeczeniem; 4) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 92a ust. 1, art. 92a ust. 6 u.t.d. w zw. z lp. 4.3. załącznika nr 4 do u.t.d., polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy w sytuacji, w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d., w związku z czym skarżący nie był obowiązany do legitymowania się ww. orzeczeniem; 5) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 92a ust. 10 u.t.d., polegające na wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej w oparciu o załącznik nr 4 u.t.d., podczas, gdy za ten sam czyn, będący przedmiotem kontroli, skarżącemu wymierzono karę pieniężną w wysokości 12.000 zł, zgodnie z decyzją z dnia "[...]", nr "[...]"; 6) art. 8 k.p.a., poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania w sprawie według norm przepisanych. W ocenie skarżącego, organ odwoławczy nie dostrzegł naruszenia podstawowych reguł postępowania. Brak jest ustalenia, że skarżący podejmował i wykonywał działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób, o której mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d. Skarżący zaś nie tylko nie posiadał statusu przedsiębiorcy, ale również wykonywane przez niego czynności stwierdzone protokołem kontroli nie mają cech wykonywania działalności gospodarczej. Nie otrzymał on wynagrodzenia od pasażera, a przejazd był możliwy dzięki skorzystaniu przez pasażera przez platformę internetową o nazwie Bolt. Dzięki temu jest możliwe skojarzenie kierowcy, który jedzie określoną trasą z osoba trzecią, która chciałaby na tej trasie zostać przewieziona. Zapłata odbywa się na rzecz platformy internetowej Bolt i nie ma na nią wpływu kierowca. Sam fakt jednorazowego wykonania czynności w żaden sposób nie świadczy, że czynności te miały cechy zorganizowania czy ciągłości. Zdaniem skarżącego, w sprawie nie sposób stwierdzić, że skarżący wykonywał transport drogowy, co kwestionuje skarżący. Organ nie ustalił też, czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy oraz czy wykonywane przez niego czynności mają cechy wykonywania działalności gospodarczej. Ponadto, podmiotem odpowiedzialnym za ewentualne naruszenie w żądnym wypadku nie powinien być skarżący, a podmiot, z którym skarżącego łączyła umowa, tj. Spółka X. Konsekwencją stwierdzenia, że skarżący nie wykonywał krajowego transportu drogowego oraz że nie wykonuje pracy na stanowisku kierowcy musi być uznanie, że nie podlega on obowiązkowi posiadania orzeczenia lekarskiego ani orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Organ powinien też graniczyć nałożenie kary wyłącznie do kary określonej w załączniku nr 3 u.t.d., a podczas jednej kontroli, udokumentowanej jednym protokołem wydane zostały dwie decyzje o nałożeniu kar. W ocenie skarżącego, decyzja organu odwoławczego, wobec szeregu naruszeń prawa, powinna podlegać uchyleniu w całości. Organ nie odniósł się też do zarzutów z odwołania, odnoszących się do konieczności zweryfikowania, czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy, czy też konieczności wyjaśnienia zasad działalności aplikacji Bolt. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. W myśl zaś z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że skarga jest zasadna. Na wstępie wskazać należy, że na podstawie art. 15 zzs 4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 z późn. zm.), sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Strony wcześniej poinformowano o możliwości wypowiedzenia się w sprawie na piśmie. Materialnoprawną podstawą decyzji organu pierwszej instancji jest przepis art. 92a ust. 1 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem - podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. W niniejszej sprawie stwierdzono naruszenia opisane pod lp. 4.2. i 4.3. załącznika nr 4 do ustawy. W ocenie Sądu, okoliczności faktyczne, w których organy przypisały skarżącemu naruszenie przepisów u.t.d. są bezsporne i zostały ustalone – wbrew stanowisku skarżącego - zgodnie z zasadami określonymi w k.p.a. i w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Z akt sprawy wynika, że w momencie przeprowadzania kontroli drogowej skarżący wykonywał odpłatny przewóz pasażera, a usługę pasażer zamówił przy pomocy aplikacji Bolt. Z konta pasażera pobrano opłatę za przejazd. Bezsporne jest w sprawie również to, że skarżący w chwili kontroli nie dysponował orzeczeniem lekarskim, ani orzeczeniem psychologicznym o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W ocenie Sądu, w przedstawionym stanie faktycznym organy prawidłowo uznały, że do skarżącego mają zastosowanie przepisy u.t.d. i wynikające z nich sankcje, gdyż wykonywał on odpłatny przewóz drogowy osób oraz właściwie przyjęły, ze stwierdzony przez organ przewóz nie miał charakteru grzecznościowego lecz okazjonalny, co wynika w sposób jednoznaczny z ustaleń postępowania. Wskazać należy, że podejmowanie i wykonywanie działalności w zakresie transportu drogowego, zarobkowego i niezarobkowego regulują przepisy u.t.d., zawierające również postanowienia dotyczące odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. W okolicznościach niniejszej sprawy istniały zatem podstawy do uznania, wykonywany przez skarżącego przewóz miał charakter odpłatny, zatem nie był przewozem niezarobkowym na potrzeby własne. To, że płatność została zrealizowana poprzez obciążenie rachunku bankowego pasażera nie ma dla sprawy istotnego znaczenia. Przedsięwzięcie polegające na organizowaniu usług przewozu przez aplikację Bolt ma wykonawcę przewozu we własnym imieniu i na własną odpowiedzialność. Działanie skarżącego mieściło się zatem w ramach pojęcia wykonywania krajowego transportu krajowego osób. Z przepisów u.t.d. nie można wyprowadzić wniosku, by przewóz osób lub rzeczy bez licencji podlegał sankcji tylko wtedy, gdy przewoźnik prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego. Wykonywanie transportu drogowego podlegające sankcji traktowane musi być jako działanie faktyczne, polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definiowanemu transportowi drogowemu, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2020 r., sygn. akt II GSK 701/17). W świetle powyższego, wykonywanie transportu drogowego będzie zachodziło także wówczas, gdy podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi trwale działalności gospodarczej, nie figuruje w ewidencji działalności gospodarczej lecz faktycznie świadczy odpłatną usługę przewozową osób, odpowiadającą definicji transportu drogowego z art. 4 pkt 1 u.t.d. Bez znaczenia pozostaje zatem, czy skarżący formalnie posiadał status przedsiębiorcy i czy jego działalność została zgłoszona do właściwej ewidencji działalności gospodarczej. Osoba wykonująca przewóz ma zaś obowiązek posiadania orzeczenia o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, co wynika wprost z regulacji art. 39a ust. 3, art. 39j ust. 1 i 3 i art. 39 k i 39m u.t.d. Tym samym, organy prawidłowo przyjęły, że skarżący wykonywał zarobkowy przewóz osób bez wymaganego prawem orzeczenia lekarskiego i orzeczenia psychologicznego., co wyczerpywało znamiona naruszeń, określonych w art. 92a ust. 2 i 8 u.t.d.w zw. z lp. 4.2. i 4.3. załącznika nr 4. Sąd uznał jednak, że skarga zasługuje na uwzględnienie ze względu na naruszenie przez organ postanowień art. 92a ust. 10 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem - jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3 do ustawy, stanowi jednocześnie naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 4 do ustawy, w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem będącego jednocześnie osobą, o której mowa w ust. 2, nakłada się wyłącznie karę pieniężną, o której mowa w ust. 1. Sąd nie podziela tu stanowiska organu odwoławczego, że przepisy u.t.d. nie przewidują stosowania ograniczenia wysokości kary łącznej za wszystkie naruszenia popełnione z załącznika nr 3 i 4 do ustawy. Jak wynika z powyższego przepisu, jeżeli ten sam czyn wypełnia znamiona deliktów administracyjnych wymienionych w załączniku nr 3 i nr 4, karę wymierza się wyłącznie w oparciu o art. 92a ust. 1 u.t.d., a więc za naruszenia określone w załączniku nr 3. WSA w Szczecinie wyraził stanowisko, że poprzez ten sam czyn w kontekście treści art. 92a ust. 10 u.t.d. należy rozumieć jedno zachowanie, jedno działanie, podjęte w przyjętych ramach miejscowo-czasowych, oceniane z perspektywy norm prawnych zrekonstruowanych w oparciu o przepisy tej ustawy (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 12 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 1107/19) i Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę w pełni ten pogląd podziela. Sądowi tutejszemu wiadomym jest z urzędu, że tut. Sąd, wyrokiem z dnia 26 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 756/20, oddalił skargę W.K. na decyzję GITD z dnia "[...]"r. w przedmiocie kary za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W sprawie tej karę w wysokości 12.000 zł nałożono na skarżącego za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Podstawą nałożenia kary w obydwu przypadkach był jeden protokół kontroli z dnia "[...]"i stwierdzenie wykonywania przez skarżącego przewozu osób z ul. D. w O. na ul. T. w dniu "[...]". Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, że za ten sam czyn, szczegółowo opisany w protokole kontroli z dnia "[...]" r., nałożono na skarżącego karę pieniężną zarówno na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. - za delikt określony w lp.1.1. załącznika nr 3, jak i na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d. - za delikt określony w lp. 4.2. i lp. 4.3. załącznika nr 4 do u.t.d. Tymczasem zaś, organ powinien zastosować w sprawie art. 92a ust. 10 u.t.d. czego jednak nie uczynił i przez co naruszył przepisy prawa materialnego. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organy uwzględnią wyrażoną w niniejszym wyroku ocenę prawną. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800).