II SA/Wa 2187/13

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Wojciech Wiktorowski po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G.K. z dnia 21 października 2013 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi G.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie przyznania statusu osoby bezrobotnej oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku postanawia: ustanowić dla G.K. radcę prawnego w ramach przyznania prawa pomocy, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. UZASADNIENIE G.K. wnioskiem z dnia 21 października 2013 r. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego. W treści wniosku skarżący oświadczył, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, a wyłącznym źródłem jego utrzymania jest zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł. Z akt sprawy wynika, że skarżący jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku Ponadto skarżący jest od 18 kwietnia 2004 r. osobą trwale niezdolną do pracy (orzeczenia lekarza orzecznika ZUS – w aktach administracyjnych) oraz legitymuje się orzeczeniem zaliczającym go do znacznego stopnia niepełnosprawności. Wyłącznym majątkiem skarżącego jest lokal mieszkalny o pow. 37 m2. W myśl zaś art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako P.p.s.a.), prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Podstawą oceny dopuszczalności przyznania prawa pomocy jest bowiem rzeczywista sytuacja materialna w gospodarstwie domowym osoby ubiegającej się o przyznanie takiego prawa. W niniejszej sprawie skarżący wykazał, że wysokość zasiłku chorobowego, będącego wyłącznym źródłem jego utrzymania, uniemożliwia mu poniesienie wydatków na ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, postanowiono, jak w sentencji.