I GZ 441/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia adwokata M. G. na postanowienie w zakresie zwrotu kosztów postępowania zawarte w punkcie 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 sierpnia 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 455/18 w sprawie ze skargi D. Z. na decyzję Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi z dnia (...) marca 2018 r., nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2013 postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 445/18 po rozpoznaniu skargi D. Z. na decyzję Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) marca 2018 r., nr (...)w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2013 w pkt 1. uchylił zaskarżoną decyzję; w pkt 2. przyznał i nakazał wypłacić z funduszu Skarbu Państwa –Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi M. G. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w (...)kwotę 295,20 zł obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. Zażalenie na pkt 2 powyższego wyroku, rozstrzygający o zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, wniósł adwokat M.G., domagając się zmiany zaskarżonego postanowienia w zakresie kosztów, poprzez przyznanie 1.180,80 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwoty, obejmującej podatek od towarów i usług. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: a) art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm., dalej: p.p.s.a.) oraz § 8 pkt 4 w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu poprzez nieuwzględnienie, iż przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była należność pieniężna w kwocie 6.320,00 zł wskazana przez pełnomocnika skarżącej w uzupełnieniu skargi na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2018 roku i w konsekwencji nieprzyznanie przez Sąd I instancji kwoty obliczonej na podstawie ww. przepisów; b) art. 250 § 1 p.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu poprzez nieprawidłowe uznanie, iż niniejsza sprawa jest "inną sprawą" w rozumieniu wskazanego wyżej przepisu, pomimo, iż pełnomocnik skarżącej wskazał w uzupełnieniu skargi na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2018 roku, iż przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest należność pieniężna w kwocie 6.320,00 zł; Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Do wymienionych w cytowanym przepisie przepisów odrębnych, na podstawie których ustala się wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika, należy zaliczyć m.in. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714). Przepis § 21 ust. 1 pkt 1 powołanego wyżej aktu prawnego stanowi, że opłaty wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji: a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - opłatę obliczoną na podstawie § 8, b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 600 zł, c) w innej sprawie - 240 zł. Wskazać należy, że rozporządzenie uzależnia wysokość wynagrodzenia pełnomocnika od przedmiotu sporu. Dlatego to charakter sprawy, w której wniesiono skargę, a ściślej, czy przedmiot skargi wiąże się z określonymi świadczeniami pieniężnymi, będzie przesądzał także o tym, jaka będzie podstawa do przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia. Strona w zażaleniu podnosi, że wynagrodzenie za czynności adwokackie powinny być przyznane na podstawie § 8 pkt 4 w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r., gdyż sprawa dotyczy należności pieniężnej. Rozpoznając zażalenie w pierwszej kolejności należało ustalić czy w rozpoznawanej sprawie wpis od skargi na decyzję w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2013 został poprawnie ustalony przez Sąd I instancji, bowiem zależnie od ustalonego rodzaju wpisu obliczana jest stawka wynagrodzenia pełnomocnika. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt II GZ 239/11, że w sprawach ze skarg na decyzje odmawiające przyznania różnego rodzaju płatności mieszczących się w ramach pomocy udzielanej rolnikom ze środków unijnych i krajowych, należy pobierać nie wpis stosunkowy (zgodnie z § 1 cyt. rozporządzenia) lecz wpis stały (zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 6), ponieważ jest to decyzja odmawiająca przyznania określonego świadczenia, a nie decyzja o odmowie przyznania świadczenia w określonej wysokości. (por. postanowienie NSA z dnia 3 października 2012 r., sygn. akt II GZ 347/12, postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II GZ 712/13). W związku z powyższym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest punktu odniesienia przyznanej bądź nieprzyznanej płatności do danych zawartych we wniosku, a tym samym nie ma podstaw do wykazania w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia. W tej sytuacji przyjąć należało, że przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna w określonej wysokości. Skoro wpis od skargi na decyzję w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2013 jest wpisem stałym to nie można uznać, że przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna. Prawidłowo więc Sąd I instancji uznał, że wynagrodzenie adwokackie wyniosło 295,20 zł (stosownie do § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714).) Prawidłowo zatem Sąd I instancji uznał, że niniejsza sprawa nie jest sprawą o należności pieniężne, lecz sprawą inną w rozumieniu § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia i na tej podstawie zasądził na rzecz pełnomocnika skarżącej kwotę 240 zł oraz 55,20 zł tytułem podatku VAT. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.