II FZ 300/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Zbigniew Kmieciak po rozpoznaniu w dniu 1 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 czerwca 2008 r. sygn.akt. I SA/Bd 227/08 w zakresie oddalenia wniosku o przywrócenie terminu w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 7 marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie określenia dochodu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej za 2005 r. postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2008 r., sygn.akt. I SA/Bd 227/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił wniosek J.K. (skarżącego) o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi. W uzasadnieniu sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący nie wykazał okoliczności ani braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków skargi. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie w uzasadnieniu wskazując, że jako przyczynę uchybienia terminowi do usunięcia braków podał sugestię, która w jego opinii jest stanem wyłączonej świadomości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Słusznie wskazał sąd administracyjny pierwszej instancji, powołując art. 87 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm. dalej p.p.s.a.), że skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków skargi. Powołanie się przez skarżącego na fakt jednoczesnego odebrania wezwania sądu i niekorzystnej dla siebie decyzji organu oraz wywołany tym faktem "stan sugestii", że wskazany w wezwaniu sądu termin do uzupełnienia braków skargi jest taki sam, jak termin wskazany w decyzji do jej zaskarżenia, nie przesądza o braku winy skarżącego. Należy także podkreślić, że skarżący został prawidłowo pouczony przez sąd o terminie do uzupełnienia braków skargi, który był inny niż termin do zaskarżenia decyzji. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 §2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.