II SA/Wa 1783/12

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Wojciech Wiktorowski po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.K. z dnia 23 października 2012 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A.K. na decyzję generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o przetwarzaniu danych osobowych postanawia: - przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych- UZASADNIENIE A.K. wnioskiem z dnia 23 października 2012 r., uzupełnionym dokumentami źródłowymi, zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Z treści wniosku oraz z treści powyższych dokumentów źródłowych wynika, że wnioskodawca gospodarstwo domowe prowadzi samodzielnie, a na miesięczny dochód w tym gospodarstwie składa się kwota 680 zł, którą uzyskuje z tytułu umowy najmu lokalu. Skarżący jest osobą o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Jednocześnie z pozostałych dokumentów źródłowych oraz dodatkowego oświadczenia z dnia 15 sierpnia 2012 r. wynika, że skarżący już tylko z tytułu podstawowych opłat ponosi miesięczne wydatki w wysokości co najmniej 300 zł. W myśl zaś art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej powoływana jako ppsa), prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Podstawą oceny dopuszczalności przyznania prawa pomocy jest bowiem rzeczywista sytuacja materialna w gospodarstwie domowym osoby ubiegającej się o przyznanie takiego prawa. W niniejszej sprawie skarżący wykazał, że niemal połowę kwoty osiąganego dochodu przeznacza na bieżące, podstawowe opłaty. Jednocześnie należy zauważyć, że łączne koszty utrzymania skarżącego są w istocie wyższe, bowiem w ich zestawieniu skarżący nie ujął wydatków na żywność, czy odzież. W konsekwencji, w sytuacji gdy sam tylko wpis od wniesionej skargi wynosi 200 zł, oczywistym jest, że realne możliwości płatnicze skarżącego nie pozwalają mu na poniesienie pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku jego koniecznego utrzymania. W związku z tym należało uznać, że zostały spełnione przesłanki obligujące do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, postanowiono jak w sentencji.