VIII C 1053/18

<p>Sygn. akt VIII C 1053/18</p> <p> <strong> <!-- -->WYROK (częściowy)</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</strong> </p> <p>Dnia 6 grudnia 2019 roku</p> <p>Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi VIII Wydział Cywilny</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący: Sędzia Anna Bielecka-Gąszcz</p> <p>Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Piasek</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2019 roku w Łodzi</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block"> (...)</span> Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Sekurytyzacyjnego w <span class="anon-block">G.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">J. G.</span>, <span class="anon-block">S. H.</span> </p> <p>o zapłatę 10.000 zł</p> <p>1.  oddala powództwo w stosunku do pozwanego <span class="anon-block">J. G.</span>;</p> <p>2.  zasądza od powoda na rzecz pozwanego <span class="anon-block">J. G.</span> kwotę 1.217 zł (jeden tysiąc dwieście siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu.</p> <p>Sygn. akt VIII C 1053/18</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>W dniu 27 sierpnia 2014 roku powód <span class="anon-block"> (...)</span> Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Sekurytyzacyjny z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span>, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, wytoczył przeciwko pozwanym <span class="anon-block">S. H.</span> i <span class="anon-block">J. G.</span> w elektronicznym postępowaniu upominawczym powództwo o zapłatę solidarnie kwoty 10.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 28 sierpnia 2014 roku do dnia zapłaty, a także wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów procesu.</p> <p>W uzasadnieniu powód podniósł, że dochodzi częściowej należności z tytułu umowy bankowej z dnia 2 marca 2007 roku zawartej przez pozwanych z <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> Pozwani nie wywiązali się z zaciągniętego zobowiązania, w następstwie czego umowa została wypowiedziana, a zadłużenie postawione w stan wymagalności z dniem 11 kwietnia 2012 roku. <strong> <!-- --> <em> <!-- -->(pozew w e.p.u. k. 3-5v)</em> </strong> </p> <p>W dniu 17 września 2014 roku Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie wydał w przedmiotowej sprawie nakaz zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym, który następnie utracił moc w całości na skutek wniesienia sprzeciwu przez pozwanego <span class="anon-block">J. G.</span>, reprezentowanego przez zawodowego pełnomocnika. W sprzeciwie pozwany podniósł zarzut przedawnienia, ponadto zakwestionował roszczenie co do zasady i wysokości.</p> <p>Postanowieniem z dnia 23 marca 2018 roku Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie stwierdził skuteczne wniesienie sprzeciwu i utratę mocy nakazu zapłaty w całości oraz przekazał rozpoznanie sprawy do Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi. <strong> <!-- --> <em> <!-- -->(nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym k. 6, sprzeciw k. 10-11v, postanowienie k. 27v)</em> </strong> </p> <p>W toku dalszego procesu pełnomocnicy stron podtrzymali stanowiska w sprawie. Pełnomocnik powoda uzupełniająco wyjaśnił, że pozwani zaciągnęli zobowiązanie we frankach szwajcarskich, którego następnie nie spłacili, w następstwie czego pismem z dnia 9 lutego 2012 roku umowa została wypowiedziana. Wskazał również, że już po wytoczeniu powództwa, w październiku i listopadzie 2014 roku <span class="anon-block">J. G.</span> wpłacił na poczet zadłużenia kwoty po 1.000 zł.</p> <p>Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2019 roku Sąd zawiesił postępowanie w sprawie w stosunku do pozwanego <span class="anon-block">S. H.</span>, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 177;art. 177 § 1;art. 177 § 1 pkt. 6)">art. 177 § 1 pkt 6 k.p.c.</a> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->(pismo procesowe k. 65-68, k. 76-79, protokół rozprawy k. 127-128, k. 133-134, k. 168-169, postanowienie 165)</em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p>W dniu 2 marca 2007 roku pozwany <span class="anon-block">J. G.</span> zawarł z powodem umowę kredytu nr 736/206-<span class="anon-block"> (...)</span>-/2007, na mocy której bank udzielił pozwanemu kredytu w kwocie 21.091,71 CHF. Przyznaną kwotę pozwany zobowiązał się spłacić wraz z prowizją (1.001,86 CHF) oraz odsetkami w 96 miesięcznych ratach. Wypłata kredytu następowała w walucie polskiej po przeliczeniu kwoty waluty kredytu według kursu kupna dewiz, zgodnie z aktualną tabelą kursów <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> obowiązującą w dniu wypłaty kredytu. Kredyt został oprocentowany według zmiennej stopy procentowej, równej sumie stawki referencyjnej i stałej marży banku obowiązującej w dniu zawarcia umowy. Stawkę referencyjną stanowiła zmienna stopa procentowa odpowiadająca stopie procentowej LIBOR 3M, wynoszącej na dzień zawarcia umowy 9,0233% w stosunku rocznym. Niespłacona w terminie rata kredytu stawała się następnego dnia po upływie terminu zadłużeniem przeterminowanym, od którego bank był uprawniony naliczać odsetki karne. Bank mógł wypowiedzieć umowę m.in. w przypadku wystąpienia zaległości w spłacie dwóch pełnych rat kredytu, za co najmniej dwa okresy płatności. Okres wypowiedzenia wynosił 30 dni. Zabezpieczenie spłaty kredytu stanowiło m.in. poręczenie udzielone przez pozwanego <span class="anon-block">S. H.</span>. <strong> <!-- --> <em> <!-- -->(umowa k. 41-46, harmonogram k. 101-102, okoliczności bezsporne)</em> </strong> </p> <p>Pismem z dnia 9 lutego 2012 roku bank wezwał pozwanego <span class="anon-block">J. G.</span> do spłaty w terminie 7 dni zadłużenia w wysokości 1.855,51 CHF. Jednocześnie poinformował, że w przypadku niedokonania spłaty w zakreślonym terminie, wypowiada umowę kredytu w zakresie warunków spłaty, stawiając całość zadłużenia – 9.996,62 CHF – w stan wymagalności. Do akt sprawy nie został złożony dowód nadania oraz doręczenia przedmiotowego pisma. <strong> <!-- --> <em> <!-- -->(oświadczenie o wypowiedzeniu k. 99, okoliczności bezsporne) </em> </strong> </p> <p>W dniu 4 czerwca 2012 roku pierwotny wierzyciel wystawił przeciwko <span class="anon-block">J. G.</span> bankowy tytuł egzekucyjny, w którym łączne zadłużenie pozwanego określił na kwotę 10.503,77 CHF, zaś jego równowartość na kwotę 39.590,81 zł. <strong> <!-- --> <em> <!-- -->(bankowy tytuł egzekucyjny k. 95, postanowienie k. 96-97, okoliczności bezsporne) </em> </strong> </p> <p>W dniu 4 lipca 2014 roku <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> zawarł z powodem umowę o przelew wierzytelności, m.in. wobec dłużnika <span class="anon-block">J. G.</span>. W dniu 7 sierpnia 2014 roku do umowy, o której mowa wyżej, został sporządzony aneks, w którym ustalono m.in. ostateczną cenę za pakiet wierzytelności. <strong> <!-- --> <em> <!-- -->(umowa przelewu wierzytelności wraz z załącznikami i aneksem k. 81-94, okoliczności bezsporne)</em> </strong> </p> <p>Pozwany <span class="anon-block">J. G.</span> do dnia wyrokowania nie uregulował zadłużenia dochodzonego przedmiotowym powództwem. <strong> <!-- --> <em> <!-- -->(okoliczność bezsporna)</em> </strong> </p> <p>Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Powództwo nie było zasadne i nie zasługiwało na uwzględnienie.</p> <p>W niniejszej sprawie powód wywodził swoje roszczenie z umowy kredytu zawartej przez pozwanego <span class="anon-block">J. G.</span> z <span class="anon-block"> (...) S.A.</span>, która – zgodnie z twierdzeniami powoda – została wypowiedziana przez bank, wobec nieterminowej spłaty zobowiązania. Powód nie wykazał jednak (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a>), iż oświadczenie o wypowiedzeniu zostało w ogóle przesłane dłużnikowi (w aktach sprawy brak jest zarówno dowodu nadania, jak i doręczenia pisma z dnia 9 lutego 2012 roku – k. 99). W ocenie Sądu, nawet gdyby hipotetycznie założyć, że pismo to zostało przesłane pozwanemu <span class="anon-block">J. G.</span> i tak nie mogłoby odnieść skutku w postaci rozwiązania umowy kredytu. Nie powielając poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych przypomnienia wymaga, że przedmiotowe pismo stanowiło zarówno wezwanie do zapłaty, jak i oświadczenie o wypowiedzeniu umowy. Zgodnie zaś z wyrażonym w judykaturze poglądem (por. m.in. wyrok SA w Białymstoku z dnia 14 grudnia 2018 roku, I ACa 496/18, <span class="anon-block">L.</span>), który Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, połączenie w jednym piśmie wezwania do zapłaty i jednocześnie – na wypadek braku spłaty zadłużenia – oświadczenia o wypowiedzeniu umowy, czyni wypowiedzenie niejednoznacznym, wobec czego nie może być one uznane za skuteczne. W konsekwencji należało uznać, że powód nie udowodnił, iż umowa bankowa została wypowiedziana przez pierwotnego wierzyciela, wobec czego brak było podstaw do badania, czy powodowi przysługuje jakakolwiek wierzytelność, która w chwili wyrokowania byłaby wymagalna, bowiem oparcie odpowiedzialności umownej pozwanego o wypowiedzenie umowy wyznaczyło granice podstawy faktycznej dochodzonego roszczenia, którym to wskazaniem Sąd jest związany (por. wyrok SO w Łodzi z dnia 13 maja 2019 roku, III Ca 2086/18, portal orzeczeń; wyrok SO w Łodzi z dnia 2 października 2018 roku, III Ca 1475/18, LEX; cyt. wyrok SN z dnia 8 września 2016 roku). Zasądzenie sumy pieniężnej mieszczącej się w granicach kwotowych powództwa, lecz z innej podstawy faktycznej stanowi bowiem orzeczenie ponad żądanie (wyrok SN z dnia 29 listopada 1949 roku, Wa.C. 165/49). Wobec powyższego wniosku jedynie na marginesie zauważenia wymaga, że dochodzone roszczenie w ogóle nie zostało udowodnione i w świetle złożonych do akt dokumentów, nie poddaje się jakiejkolwiek weryfikacji.</p> <p>Mając powyższe na względzie, Sąd wydając wyrok częściowy oddalił powództwo w stosunku do pozwanego <span class="anon-block">J. G.</span>.</p> <p>O kosztach procesu orzeczono na podstawie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 k.p.c.</a> Na koszty procesu poniesione przez pozwanego w przedmiotowej sprawie złożyły się: 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 1.200 zł kosztów zastępstwa procesowego.</p> <p>Z powyższych względów orzeczono, jak w sentencji.</p> </div>