II W 1183/18

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II W 1183/18</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 11 grudnia 2019 roku</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy w Puławach II Wydział Karny </strong> </p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Aneta Milczek</p> <p>Protokolant : sekretarz sądowy Agnieszka Pyszczak</p> <p>przy udziale oskarżyciela publicznego Z Komendy Powiatowej Policji w <span class="anon-block">P.</span> podkom. <span class="anon-block">M. G.</span> </p> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2019 roku</p> <p> <strong> <!-- -->sprawy <span class="anon-block">S. Ś.</span> </strong>, syna <span class="anon-block">S.</span> i <span class="anon-block">W. z domu O.</span>, <span class="anon-block">urodzonego (...)</span> w <span class="anon-block">P.</span>,</p> <p>obwinionego o to, że w dniu 14 sierpnia 2018 r. około godz. 15:50 w miejscowości <span class="anon-block">R.</span> kierował na drodze publicznej pojazdem marki <span class="anon-block">S. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, nie posiadając przy sobie wymaganego dokumentu w postaci prawa jazdy,</p> <p>tj. o czyn z art. 95 k.w.</p> <p>I.  obwinionego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">S. Ś.</span> </strong> uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, wyczerpującego dyspozycję art. 95 k.w., przy czym czynu tego dopuścił się w stanie ograniczonej poczytalności i za to na mocy art. 95 k.w. wymierza mu karę 100 (stu) złotych grzywny;</p> <p>II.  zasadza od Skarbu Państwa na rzecz rady <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">P. Ł.</span> kwotę 221,40 ( dwieście dwadzieścia jeden 40/100) złotych</p> <p>III.  zwalnia obwinionego od ponoszenia kosztów postępowania, przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II W 1183/18</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Komenda Powiatowa Policji w <span class="anon-block">P.</span> wniosła o ukaranie obwinionego o to, że w dniu 14 sierpnia 2018 r. około godz. 15:50 w miejscowości <span class="anon-block">R.</span> kierował na drodze publicznej pojazdem marki <span class="anon-block">S. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, nie posiadając przy sobie wymaganego dokumentu w postaci prawa jazdy, <strong> <!-- -->tj. o wykroczenie z art. 95 kw </strong> </p> <p>Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</p> <p> <span class="anon-block">S. Ś.</span> w dniu 14 sierpnia 2018 r. około godz. 15:50 w miejscowości <span class="anon-block">R.</span> kierował na drodze publicznej pojazdem marki <span class="anon-block">S. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, nie posiadając przy sobie wymaganego dokumentu w postaci prawa jazdy. <span class="anon-block">S. Ś.</span> znajdował się w stanie ograniczonej poczytalności ( zeznania świadków: <span class="anon-block">B. K.</span> k. 40,8-9, <span class="anon-block">Ł. K.</span> k. 40v-41,7v; opinia psychiatryczna k. 34-35)</p> <p>Obwiniony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że pojazdem nie kierował on tylko <span class="anon-block">R. A.</span> ( k. 38v,29-30).</p> <p> <strong> <!-- --> Sąd Rejonowy zważył co następuje: </strong> </p> <p>Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego, który nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, gdyż przeczą im dowody zebrane w sprawie. Obwiniony twierdził, iż kierującym pojazdem był <span class="anon-block">R. A.</span>. Wyjaśnienia obwinionego są sprzeczne z dowodami w postaci zeznań świadków: <span class="anon-block">B. K.</span> (k. 40,8-9), <span class="anon-block">Ł. K.</span> (k. 40v-41,7v), które to dowody Sąd obdarzył wiarą. Obwiniony miał podstawy aby wyjaśniać niezgodnie z rzeczywistością albowiem znajdował się w stanie nietrzeźwości i chciał uchronić się przed odpowiedzialnością karną za czyn <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178;art. 178 § 1)">art. 178§ 1 k.k.</a> </p> <p>Jako wiarygodne Sąd ocenił zeznania świadków, funkcjonariusza policji <span class="anon-block">B. K.</span> (k. 40,8-9 ),który wykonywał czynności służbowe w związku z wykroczeniem drogowym. Opisał on okoliczności związane z tym czynem. Stwierdził, iż w trakcie kontroli obwinionego, kóra miała miejsce na posesji obwinionego, nie okazał on mu dokumentu w postaci prawa jazdy.</p> <p>Zeznania świadka Sąd ocenił jako szczere bowiem są one rzeczowe i logiczne. Ponadto korespondują z zeznaniami <span class="anon-block">Ł. K.</span>, który obserwował kierującego pojazdem marki <span class="anon-block">S. (...)</span> gdy poruszał się po drodze publicznej do czasu przyjazdu policji na posesje obwinionego. Wobec tego brak jest podstaw aby zeznania tego świadka kwestionować zwłaszcza, że jest osobą obcą dla obwinionego.</p> <p>Jako wiarygodne Sąd ocenił zeznania świadka <span class="anon-block">Ł. K.</span> (k. 40v-41,7v), który opisał okoliczności związane z kierowaniem przez obwinionego pojazdem mechanicznym a co istotne obserwował zachowanie obwinionego również po zatrzymaniu pojazdu na posesji. Nie miał wątpliwości co do tego, iż kierujący pojazdem nie opuszczał pojazdu do czasu przyjazdu policji. Tymczasem świadek funkcjonariusz policji <span class="anon-block">B. K.</span> stwierdził, iż w czasie kontroli obwinionego, która miała miejsce na posesji obwinionego, nie okazał on dokumentu prawa jazdy.</p> <p>Świadek <span class="anon-block">Ł. K.</span> jako osoba zupełnie obca dla obwinionego, nie miał żadnych postaw aby fakty przedstawiać niezgodnie z rzeczywistością i fałszywie oskarżać obwinionego.</p> <p>W świetle wiarygodny zeznań świadków <span class="anon-block">B. K.</span> (k. 40,8-9), <span class="anon-block">Ł. K.</span> (k. 40v-41,7v) Sąd uznał za niewiarygodne zeznania <span class="anon-block">R. A.</span>, który twierdził, iż to on kierował w dniu 14 sierpnia 2018r. pojazdem należącym do obwinionego, który go o to poprosił. Świadek jako osoba powiązana z obwinionym, gdyż wynajmował od niego lokal miał podstawy aby fakty przedstawiać niezgodnie z rzeczywistością.</p> <p>Jako wiarygodną Sąd ocenił biegłych psychiatrów oraz psychologa z której wynika, iż u obwinionego rozpoznano zaburzenia zachowania i osobowości na podłożu zmian organicznych OUN oraz łagodne zaburzania procesów poznawczych. Nie rozpoznano choroby psychicznej oraz upoośledzenia umysłowego. W okresie zarzucanego mu czynu zdolność rozpoznania znaczenia czynów i pokierowania postępowaniem była ograniczona w stopniu znacznym. Obwiniony może brać udział w postępowaniu, nie może bronić się w sposób samodzielny i rozsądny ( k. 34-35). Przedmiotową opinię Sąd ocenił jako wiarygodną albowiem była ona rzeczowa i w sposób profesjonalny i kompleksowy rozważała przedmiot badania przez biegłych.</p> <p>Strony nie zakwestionowały autentyczności i prawdziwości dowodów z dokumentów, dlatego brak jest podstaw aby podważać ich wiarygodność.</p> <p>W tak kształtujących się okolicznościach faktycznych Sąd uznał obwinionego <span class="anon-block">S. Ś.</span> za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu.</p> <p>Czynem obwiniony wyczerpał znamiona wykroczenia określonego w art. 95a kw.</p> <p>Zgodnie z treścią art. 95 kw odpowiedzialności na podstawie tego i przepisu podlega ten kto, prowadzi na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu pojazd, nie mając przy sobie wymaganych dokumentów, podlega karze grzywny do 250 złotych albo karze nagany.</p> <p>Odnosząc się do powyższego stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie obwiniony działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim. <span class="anon-block">S. Ś.</span> miał bowiem pełną świadomość, konsekwencji swojego zachowania, jako kierowca znający przepisy ustawy o ruchu drogowym zapewne wiedział, że prowadzenie pojazdu mechanicznego po drodze publicznej bez prawa jazdy jest wykroczeniem.</p> <p>Również wina obwinionego nie budzi wątpliwości. Jest ona człowiekiem dorosłym. Zdawał sobie sprawę z bezprawności swojego zachowania. W toku postępowania nie ustalono żadnych okoliczności, które w świetle prawa wyłączałyby winę, czy też bezprawność działania obwinionego. Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania wobec obwinionego nadzwyczajnego złagodzenia kary ze względu na popełnienie czynu w stanie ograniczonej poczytalności.</p> <p>W ocenie Sądu biorąc pod uwagę powyższe okoliczności można było wymagać od obwinionego zachowania zgodnego z prawem.</p> <p>Przy wymiarze kary obwinionemu Sąd uwzględnił stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu tj. rodzaj dobra prawnego naruszonego jego zachowaniem – bezpieczeństwo i porządek w komunikacji, działanie obwinionego umyślnie z zamiarem bezpośrednim.</p> <p>Sąd wziął pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze jakie kara ma osiągnąć w stosunku do ukaranego, a także jej cele w zakresie społecznego oddziaływania.</p> <p>Mając na względzie te okoliczności Sąd wymierzył obwinionemu karę grzywny w kwocie 100 złotych. Jej dolegliwość finansowa skłoni obwinionego do przestrzegania porządku prawnego, powstrzymując go tym samym przed dalszym naruszaniem ogólnie obowiązujących nakazów i zakazów. Zmusi go również do respektowania i szanowania prawa. Wpłynie także ma ukształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa. Będzie dowodem nieuchronności reakcji karnej na wszelkie zachowania niezgodne z prawem.</p> <p>Przy określaniu wysokości kary grzywny Sąd miał na uwadze warunki osobiste i majątkowe obwinionego.</p> <p>W ocenie Sądu wymierzona grzywna nie przekracza jego możliwości finansowych tym bardziej, że prowadzi gospodarstwo rolne zatem bez wątpienia osiąga stałe miesięczne dochody, pozwalające uiścić karę grzywny w orzeczonej wysokości. Kara ta jest także adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu</p> <p>W ocenie Sądu wymierzona obwinionemu kara skłoni go do przestrzegania prawa i zapobiegnie powrotowi do popełniania wykroczeń podobnego rodzaju. Dolegliwości wynikające z wykonania kary uświadomią obwinionego nieopłacalność popełniania czynów zabronionych przez prawo.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624§ 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 121)">art. 121 k.p.w.</a> Sąd nie obciążył obwinionego kosztami postępowania na rzecz Skarbu Państwa.</p> <p>Z uwagi na to, że obwiniony był reprezentowany przez obrońcę z urzędu- zsądzono stosowane wynagrodzenie powiększone o podatek VAT.</p> <p>W tym stanie rzeczy i na podstawie powołanych przepisów Sąd orzekł jak w wyroku.</p> </div>