II FZ 627/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Małgorzata Wolf- Mendecka (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia C. J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 października 2010 r. sygn. akt I SA/Sz 423/10 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi C. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 9 kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Przedmiotem zażalenia jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 423/10, mocą którego oddalono wniosek C. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług. W motywach orzeczenia Sąd podał, że we wniosku o wstrzymanie wykonania Skarżący wskazał, iż brak wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji spowoduje wyrządzenie szkody w postaci wszczęcia egzekucji i w konsekwencji zajęcia samochodów służących mu do prowadzenia działalności gospodarczej. Sąd wskazawszy na treść art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a. - podkreślił, że Skarżący upatruje niebezpieczeństwa w konieczności uiszczenia kwoty wynikającej z zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług, a więc w istocie wyłącznie w wymiarze finansowymi i to w sytuacji, gdy ekonomiczny ciężar tego podatku, jako podatku pośredniego, obciąża konsumenta usług. W ocenie Sądu sama konieczność poniesienia finansowego ciężaru jak i ewentualny brak środków finansowych nie mogą stanowić same przez się podstawy do wstrzymania wykonania. Warunkiem takiego wstrzymania jest nieodwracalność skutków tego wykonania, a o tym trudno mówić w przypadku uiszczenia należności wyrażonych w pieniądzu, względnie realna groźba wystąpienia poważnej szkody majątkowej wynikłej na skutek wykonania nieprawomocnej decyzji, możliwości wystąpienia takiej szkody, a więc uszczerbku na swym majątku, mającym źródło w wykonaniu kwestionowanej decyzji, Skarżący w istocie nie wykazał. Sąd dodał, że przedmiotem skargi i wniosku o wstrzymanie wykonalności jest ostateczna decyzja odmawiająca przyznania podatnikowi ulgi podatkowej, a więc decyzja nie nakładająca na niego żadnego obowiązku. W zażaleniu od powyższego postanowienia Strona zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, że w sprawie nie występują przesłanki do wstrzymania wykonalności oraz naruszenie przepisów postępowania poprzez nieustosunkowanie się do argumentacji zawartej we wniosku. Na tej podstawie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie o zmianę tego postanowienia przez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu Skarżący powtórzył, że zajęcie samochodów spowoduje trudne do odwrócenia skutki, bowiem przy jego trudnej sytuacji finansowej odbudowanie bazy transportowej będzie niemożliwe. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Na wstępie należy podkreślić, że formułując zarzut naruszenia przepisów postępowania Skarżący nie wskazał, które przepisy w jego ocenie zostały przez Sąd naruszone, co uniemożliwia odniesienie się do tak sformułowanego zarzutu. Abstrahując od powyższego stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie, mimo pewnych mankamentów uzasadnienia, odpowiada prawu. Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji na końcu uzasadnienia, przedmiotem postępowania jest w tej sprawie odmowa umorzenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług, a nie decyzja wymiarowa w tym podatku. To zaś powoduje, że decyzja taka nie może być - z uwagi na jej charakter - przedmiotem wstrzymania wykonania, bowiem nie podlega ona wykonaniu. Skoro Organ podatkowy odmówił przyznania Podatnikowi ulgi, konsekwencją tej decyzji jest wyłącznie to, że Podatnik nie może z ulgi skorzystać. Obowiązek świadczenia w postaci zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, jak prawidłowo wskazał Sąd, wynika ze złożonych przez Podatnika deklaracji podatkowych albo decyzji Organu określającej prawidłową wysokość tego zobowiązania, a nie z decyzji odmawiającej przyznania ulgi. To jedynie do decyzji wymiarowej mogłaby odnosić się instytucja wstrzymania wykonania decyzji, bowiem to ta decyzja byłaby źródłem obowiązku nałożonego na Skarżącego. Decyzja zaskarżona w niniejszym postępowaniu nie nakłada na Stronę żadnych obowiązków, dlatego też nieporozumieniem jest rozważanie, czy korzystnym dla Podatnika (tj. chroniącym przed wyrządzeniem znacznej szkody, bądź przed spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków) będzie wstrzymanie jej wykonania. To właśnie wyłącznie ta okoliczność powinna stanąć u podstaw oddalenia wniosku Strony. Nie jest bowiem możliwe zweryfikowanie skutków "wykonania" decyzji oddalającej wniosek o przyznanie ulgi pod kątem przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., a co za tym idzie, zastosowanie instytucji uregulowanej w tym przepisie. Powyższe powoduje, że zażalenie jako bezzasadne należało oddalić w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.