IV SA/Wr 409/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej P. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 listopada 2018 r., sygn. akt IV SA/Wr 409/18 oddalającego skargę P. M. na decyzję Rektora A z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 14 listopada 2018 r., sygn. akt IV SA/Wr 409/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił w całości skargę P. M. (zwanego dalej stroną lub skarżącym) na opisaną w sentencji decyzję Rektora A w przedmiocie skreślenia z listy studentów. Pismem z dnia 14 grudnia 2018 r. skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów prawa materialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej p.p.s.a.), skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Jak wynika zaś z art. 141 § 2 p.p.s.a., w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Uzasadnienie wyroku sporządza się w terminie czternastu dni od dnia zgłoszenia wniosku. Z przywołanych regulacji wynika zatem, że bieg terminu do wniesienia skargi kasacyjnej rozpoczyna się z momentem doręczenia stronie odpisu wyroku oddalającego skargę wraz z jego uzasadnieniem. Jednakże warunkiem koniecznym sporządzenia tego uzasadnienia jest uprzednie złożenie wniosku w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku. W niniejszej sprawie skarżący nie zastosował się do wskazanych reguł i nie złożył w wymaganym terminie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 14 listopada 2018 r. O takiej konieczności był on zaś w toku postępowania pouczany dwukrotnie: pierwszy raz w zawiadomieniu o terminie rozprawy (punkt 2 i 3 pouczenia), doręczonym mu w dniu 26 października 2018 r., drugi raz natomiast na rozprawie w dniu 14 listopada 2018 r., tuż po wydaniu skarżonego orzeczenia. W takiej sytuacji skoro trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi kasacyjnej jeszcze nie rozpoczął swojego biegu, wniesiony środek odwoławczy należało uznać za niedopuszczalny. Poza tym jego niedopuszczalność wynikała również z faktu, że został on sporządzony przez osobę uprawnioną. Stosownie bowiem do treści art. 175 § 1 i 3 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, zaś w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami, a także w sprawach własności przemysłowej skarga kasacyjna może być sporządzona również odpowiednio przez doradcę podatkowego bądź rzecznika patentowego. W myśl zaś art. 175 § 2 p.p.s.a., wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego nie stosuje się, gdy sporządzającym tę skargę będzie sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Ani z akt sprawy, ani z treści pisma nie wynika, aby skarżący należał do katalogu osób uprawnionych do osobistego wniesienia skargi kasacyjnej. Zatem skargę kasacyjną, dotkniętą wskazanym brakiem formalnym, którego skarżący nie jest w stanie samodzielnie usunąć, również i z tego powodu należało uznać za niedopuszczalną. Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności wniesiona skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 178 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.