I AGa 429/18

<p>Sygn. akt I AGa 429/18</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 20 grudnia 2019 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Krakowie – I Wydział Cywilny</p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="219"/> <col width="398"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSA Robert Jurga</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SSA Jerzy Bess</p> <p>SSA Grzegorz Krężołek (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>st. sekr. sądowy Marta Matys</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2019 r. w Krakowie na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. w <span class="anon-block">K.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">R. K. (1)</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji pozwanego</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach</p> <p>z dnia 29 maja 2018 r. sygn. akt VII GC 100/17</p> <p>1.  <strong> <!-- -->oddala apelację; </strong> </p> <p>2.  <strong> <!-- -->zasądza od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę 4.050 zł (cztery tysiące pięćdziesiąt złotych) tytułem kosztów postępowania apelacyjnego. </strong> </p> <p> <em> <!-- -->SSA Grzegorz Krężołek SSA Robert Jurga SSA Jerzy Bess</em> </p> <p>Sygn. akt : I AGa 429/18</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">(...)</span> spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w <span class="anon-block">K.</span>, domagała się od pozwanego <span class="anon-block">R. K. (1)</span> zasądzenia kwoty 173 561,32 zł wraz z ustawowymi odsetkami :</p> <p>od kwoty 163 155,08 zł od dnia 1 maja 2014 r.,</p> <p>od kwoty 2 351,33 zł od dnia 1 lipca 2014 r. do dnia zapłaty,</p> <p>od kwoty 8 054,91 zł od dnia 30 listopada 2015 r. do dnia zapłaty, a także przyznania na swoją rzecz kosztów procesu.</p> <p>Uzasadniając żądanie wskazała , że strony łączyła współpraca gospodarcza , w ramach której wykonywała na zlecenie pozwanego roboty związane z budową dróg m. in. tzw<span class="anon-block">(...)</span>w <span class="anon-block">Ł.</span>.</p> <p> <span class="anon-block"> (...)</span> zrealizowała swoje zobowiązanie prawidłowo , zgodnie z umową wykonawczą,</p> <p> <span class="anon-block">M. K.</span> prace te odebrał nie zgłaszając żadnych zastrzeżeń, zarówno co do ich ilości jak i jakości . Nie negował także kwoty wynagrodzenia , które powinien był za nie świadczyć spółce.</p> <p>Wynagrodzenie to zostało stwierdzone wystawionymi przez stronę powodową fakturami, które pozwany aprobował , dokonując z jedną z nich , częściowej kompensaty należności własnej wobec kontrahentki , na sumę 155 640, 72 zł .</p> <p>Obecnie strona powodowa dochodzi kwoty wskazanej w pozwie na podstawie faktur VAT:</p> <p>nr <span class="anon-block">(...)</span>, płatnej do dnia 30 kwietnia 2014r., po dokonaniu wskazanej kompensaty, ostatecznie do kwoty 163.155,08,</p> <p>nr <span class="anon-block">(...)</span>, płatnej do dnia 30 czerwca 2014 r., na kwotę 2 351, 33 zł oraz</p> <p>nr <span class="anon-block">(...)</span> , płatnej do dnia 29 listopada 2015 r , na kwotę 8 054, 91 zł</p> <p>Nakazem zapłaty wydanym w postepowaniu nakazowym w dniu 22 grudnia 2016 r. Sąd Okręgowy uwzględnił powództwo w całości.</p> <p>W zarzutach od tego orzeczenia <span class="anon-block">R. K. (1)</span> , kwestionując je w całości , domagał uchylenia nakazu, oddalenia powództwa i obciążenia przeciwniczki procesowej kosztami postępowania.</p> <p>W swoim stanowisku zakwestionował zasadność roszczenia powódki co do zasady, jak i co do wysokości. Jednocześnie podniósł zarzut potrącenia wzajemnych wierzytelności, w skutek którego powództwo powinno zostać oddalone jako , że należności nim dochodzone zostały w pełni skompensowane. Oto bowiem , pretensja finansowa pozwanego była wyższa, stanowiąc, dotąd niezaspokojone przez powódkę należności <span class="anon-block">R. K. (1)</span> , z tytułu prac budowanych wykonanych na jej rzecz .</p> <p>Wierzytelności te uznał imieniem strony powodowej prezes zarządu spółki <span class="anon-block"> (...)</span> w toku postępowania przed Sądem Okręgowym w <span class="anon-block">K.</span> , w sprawie o sygnaturze <span class="anon-block">(...)</span>.</p> <p>Wyrokiem z dnia 29 maja 2018r , Sąd Okręgowy w Kielcach :</p> <p>- utrzymał w całości w mocy nakaz zapłaty wydany w postępowaniu nakazowym przez Sżd Okręgowy w <span class="anon-block">K.</span> w dniu 23 maja 2017r., w sprawie o sygnaturze <span class="anon-block">(...)</span> [ pkt I ],</p> <p>- zasądził od <span class="anon-block">R. K. (1)</span> na rzecz <span class="anon-block">(...)</span>spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w <span class="anon-block">K.</span>, kwotę 1.800zł, tytułem kosztów procesu [pkt II ],</p> <p>- nieuiszczonymi kosztami sądowymi obciążył Skarb Państwa [ pkt III sentencji wyroku ] .</p> <p>Sąd I instancji ustalił na stepujące fakty istotne dla rozstrzygnięcia :</p> <p> <span class="anon-block">(...)</span> spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w <span class="anon-block">K.</span> , w ramach swojej działalności gospodarczej m. in. wydobywa kamień dla potrzeb budownictwa, pozyskuje materiał ze skał wapiennych , gips, kredę i łupki . Pozwany, <span class="anon-block">R. K. (1)</span> prowadzi działalność gospodarczą pod <span class="anon-block"> firmą (...)</span> <span class="anon-block">R. K. (1)</span>, do którego do przeważającej części działalności gospodarczej należą roboty związane z budową dróg i autostrad.</p> <p>Strony nawiązały współpracę gospodarczą w ramach której m. in. powódka wykonała na zlecenie pozwanego roboty drogowe związane z budową <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span>.</p> <p>Prace zostały wykonane zgodnie z umową stron.</p> <p> <span class="anon-block">R. K. (1)</span> nie zgłaszał do nich jakikolwiek zastrzeżeń.</p> <p>Z tytułu wykonanych robót powódka wystawiła wobec <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">R. K. (1)</span> faktury VAT nr: <span class="anon-block">(...)</span> z dnia 31 marca 2014 r., <span class="anon-block">(...)</span> z dnia 31 maja 2014 r., <span class="anon-block">(...)</span>z dnia 30 października 2015 r.</p> <p>W dniu 15 lipca 2014 r. pozwany dokonał kompensaty wzajemnych wierzytelności wynikających z faktury pozwanego nr<span class="anon-block">(...)</span> r. oraz faktury powodowej spółki nr <span class="anon-block">(...)</span> co do kwoty 155 640,72 zł.</p> <p>Na dochodzoną kwotę składają się:</p> <p>kwota 163 155,08 zł stwierdzona <span class="anon-block">fakturą VAT nr (...)</span>, płatna do 30 kwietnia 2014r.,</p> <p>kwota 2 351,33zł potwierdzona <span class="anon-block">fakturą VAT nr (...)</span> płatna w terminie do 30 czerwca 2014 r. oraz</p> <p>kwota 8 054,91 zł potwierdzona <span class="anon-block">fakturą VAT nr (...)</span> płatna do 29 listopada 2015 r.</p> <p>jak ustala dalej Sąd I instancji <span class="anon-block">R. K. (1)</span> w piśmie z 16 stycznia 2017 r. złożył oświadczenie o potrąceniu z wierzytelnościami dochodzonymi pozwem wierzytelności wzajemnych przysługujących mu względem powodowej spółki, w kwocie łącznej 1 215 240 zł, tytułem częściowego wynagrodzenia za wykonanie robót budowlanych zrealizowanych na jej rzecz , związanych z inwestycją budowy <span class="anon-block">autostrady (...)</span> węzeł <span class="anon-block">(...)</span> oraz części wynagrodzenia za takie prace związane z inwestycją budowy obwodnicy <span class="anon-block">O.</span>.</p> <p>W ramach oceny prawnej Sąd I instancji ocenił roszczenie strony powodowej jako w całości usprawiedliwione.</p> <p>Wskazał , że nie było pomiedzy stronami sporne to , że łączyła ich współpraca gospodarcza , w ramach której zawierały umowy na wykonanie robót budowlanych . Taka tez umowną podstawę miały wierzytelności dochodzone pozwem <span class="anon-block"> spółki (...)</span> „</p> <p>Zdaniem Sądu I instancji , podniesienie przez pozwanego zarzutu potrącenia wierzytelności wzajemnych, w ramach obrony przed roszczeniem powódki, stanowi jedna z form uznania niewłaściwego przez <span class="anon-block">R. K. (1)</span> pretensji finansowych spółki wobec niego.</p> <p>Zatem istnieje dostateczna podstawa do przyjęcia , że spółka z <span class="anon-block">K.</span> rzeczywiście dysponuje wobec pozwanego wierzytelnościami , których zasadnie wraz z odsetkami od dat przez siebie wskazanych może od niego dochodzić .</p> <p>Natomiast sam zarzut <span class="anon-block">R. K. (1)</span> ocenił jako nieskuteczny i nie prowadzący do oddalenia powództwa.</p> <p>Dlatego , że pozwany nie dowiódł w postępowaniu , iż rzeczywiście przysługują mu wobec powódki wierzytelności na które wskazał w oświadczeniu o potrąceniu z dnia 16 stycznia 2017r , a których łączna wysokość [ 1 215 240 zł ] ma prowadzić do skutku w postaci takiego oddalenia.</p> <p>Nie jest, zdaniem Sądu I instancji, trafnym argument pozwanego , iż jego wierzytelności , która objął oświadczeniem o potrąceniu uznał imieniem <span class="anon-block"> spółki (...)</span> prezes jej zarządu , w ramach postępowania prowadzonego przez Sąd Okręgowy w <span class="anon-block">K.</span> w sprawie <span class="anon-block">(...)</span>.</p> <p>Dokonując analizy treści protokołu rozprawy z dnia 20 października 2015r , przeprowadzonej w ramach tego postępowania ocenił, iż potwierdza ona jedynie fakt , że strony współpracowały przy budowie <span class="anon-block">autostrady (...)</span>, a prezes <span class="anon-block">W. Ś. (1)</span>, działając jako osoba fizyczna udzielił pozwanemu pożyczki.</p> <p>Brak było zatem wystarczających podstaw do usprawiedliwionej oceny , iż <span class="anon-block">R. K. (1)</span> udowodnił , że jego wierzytelności, ze wskazanych wyżej podstaw umownych, zostały uznane przez pozwaną.</p> <p>W konsekwencji za trafny uznał wniosek , iż pozwany nie wykazał aby wierzytelności , które objął oświadczeniem o potrąceniu z 16 stycznia 2017r z wierzytelnościami dochodzonymi pozwem rzeczywiście mu wobec <span class="anon-block"> spółki (...)</span> mu przysługują.</p> <p>Podstawą rozstrzygnięcia o kosztach procesu była norma <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 §1 i 3 kpc</a>.</p> <p>W apelacji od tego orzeczenia <span class="anon-block">R. K. (1)</span> , zaskarżając je w całości , domagał się wydania przez Sąd Apelacyjny orzeczenia reformatoryjnego , na podstawie którego nakaz zapłaty wydany w dniu 23 maja 2017r zostanie uchylony , a powództwo <span class="anon-block"> spółki (...)</span> „ w całości oddalone. Ponadto strona powodowa zostanie obciążona kosztami należnymi skarżącemu za obydwie instancje.</p> <p>Środek odwoławczy został oparty na następujących zarzutach :</p> <p>- naruszenia prawa procesowego, w sposób mający dla treści wydanego orzeczenia istotne znaczenie , a to :</p> <p>a/ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 kc</a> w zw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 229)">art. 229 kpc</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 kpc</a> , wobec wyrażenia przez Sąd I instancji nieprawidłowej oceny ,iż skarżący nie wykazał okoliczności faktycznych potwierdzających dostatecznie tego , że wierzytelności strony powodowej wygasły na skutek podniesienia przez apelującego w sposób skuteczny zarzutu potrącenia ich z wierzytelnościami , których łączny rozmiar przekraczał granice ilościowe pretensji <span class="anon-block">(...)</span> spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w <span class="anon-block">K.</span>.</p> <p>Ta skuteczność zarzutu , którym bronił się apelujący, wynika z uznania wierzytelności wzajemnych pozwanego przez prezesa zarządu powódki , dokonanego w ramach postępowania oznaczonego sygnaturą <span class="anon-block">(...)</span>Sądu Okręgowego w<span class="anon-block">K.</span>,</p> <p>b/ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 §1 kpc</a> w zw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 328;art. 328 § 2)">art. 328 §2 kpc</a>, jako następstwa przekroczenia granic swobodnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów. Nieprawidłowość ta była motywowana identycznie jak poprzedni zarzut procesowy,</p> <p>- naruszenia prawa materialnego, wobec niepoprawnego niezastosowania przez Sąd I instancji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 498)">art. 498 kc</a> w zw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 499)">art. 499 kc</a> mimo istnienia ku temu dostatecznych podstaw w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.</p> <p>Zdaniem pozwanego uzasadniały one uwzględnienie przez Sąd Okręgowy , w ramach oceny roszczenia zgłoszonego w pozwie, skutków potrącenia, którego podstawą było oświadczenie <span class="anon-block">R. K. (1)</span> z dnia 16 stycznia 2017r.</p> <p>W pozostałym zakresie apelujący powoływał tę samą argumentację, do której odwoływał się motywując przedstawione wyżej zarzuty,</p> <p>Strona pozwana domagała się oddalenia apelacji jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw i obciążenia pozwanego kosztami postępowania apelacyjnego.</p> <p> <strong> <!-- -->Rozpoznając apelację , Sąd Apelacyjny rozważył : </strong> </p> <p>Środek odwoławczy pozwanego nie jest uzasadniony i podlega oddaleniu. Nie można bowiem podzielić żadnego z zarzutów na których opiera się jego stanowisko procesowe.</p> <p>Nie ma racji <span class="anon-block">R. K. (1)</span> podnosząc zarzuty proceduralne.</p> <p>W podniesieniu do zarzutu przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów , jako następstwa braku jej wszechstronności, przypomnieć należy , odwołując się do utrwalonego i podzielanego przez skład Sądu Apelacyjnego rozstrzygającego sprawę , stanowiska Sądu Najwyższego , wypracowanego na tle wykładni <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 §1 kpc</a> , iż jego skuteczne postawienie wymaga od strony wykazania na czym , w odniesieniu do zindywidualizowanych dowodów polegała nieprawidłowość postępowania Sądu, w zakresie ich oceny i poczynionych na jej podstawie ustaleń.</p> <p>W szczególności strona ma wykazać dlaczego obdarzenie jednych dowodów wiarygodnością czy uznanie, w odróżnieniu od innych, szczególnego ich znaczenia dla dokonanych ustaleń , nie da się pogodzić z regułami doświadczenia życiowego i [lub ] zasadami logicznego rozumowania , czy też przewidzianymi przez procedurę regułami dowodzenia.</p> <p>Nie oparcie stawianego zarzutu na tych zasadach , wyklucza uznanie go za usprawiedliwiony, pozostając dowolną , nie doniosłą z tego punktu widzenia polemiką oceną i ustaleniami Sądu niższej instancji.</p> <p>/ por. w tej materii , wyrażające podobne stanowisko , powołane tylko przykładowo, orzeczenia Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2001, sygn. IV CKN 970/00 i z 6 lipca 2005 , sygn. III CK 3/05 , obydwa powołane za zbiorem Lex/</p> <p>Ponadto nie można tracić z pola widzenia również , że swobodna ocena dowodów stanowi jeden z podstawowych elementów składających się na jurysdykcyjną kompetencję Sądu , który dowody bezpośrednio przeprowadza.</p> <p>Ma to m. in. i takie następstwo , że nawet w sytuacji w której z treści dowodów można , w zakresie ustaleń , wyprowadzić równie logiczne , chociaż przeciwne do przyjętych przez Sąd I instancji wnioski , to zarzut naruszenia normy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 §1 kpc</a> , pomimo to , nie zostanie uznany za usprawiedliwiony.</p> <p>Dopóty , dopóki ocena przeprowadzona przez Sąd ocena mieści się w granicach wyznaczonych przez tę normę procesową i nie doznały naruszenia wskazane tam jej kryteria , Sąd Odwoławczy obowiązany jest ocenę tę , a co za tym idzie także wnioski z niej wynikające dla ustalań faktycznych , aprobować.</p> <p>To, w jaki sposób skarżący motywuje ten zarzut wyklucza jego podzielenie.</p> <p>Nie podejmując rzeczowej , opartej na wskazanych wyżej kryteriach, krytyki oceny dokonanej przez Sąd niższej instancji jego autor ogranicza się do dowolnej polemiki z tą oceną uznając , iż wada jego postępowania w tym zakresie polega na tym , że nie uznał , iż treść protokołu rozprawy z 20 października 2015r, odbytej w sprawie <span class="anon-block">(...)</span> Sądu Okręgowego w <span class="anon-block">K.</span> i zawarte tam oświadczenia prezesa zarządu powódki , nie wystarczają dla potwierdzenia , iż <span class="anon-block">W. Ś. (1)</span> w ten sposób uznał, ze skutkiem prawnym dla powódki, wierzytelności wzajemne pozwanego , które mógł on następnie , na podstawie oświadczenia z 16 stycznia 2017r, skutecznie potrącić z wierzytelnościami <span class="anon-block"> (...)</span> dochodzonymi w rozpoznawanej sprawie.</p> <p>Tak zbudowany zarzut z przyczyn wskazanych wyżej , nie może zostać podzielony.</p> <p>Zatem tylko na marginesie należy zwrócić uwagę , że z treści tego protokołu zawierającego zeznania świadka <span class="anon-block">D. Ś.</span> oraz stron sporu [ o zwrot pożyczki zabezpieczonej wekslem] , <span class="anon-block">W. Ś. (1)</span> / powoda / i <span class="anon-block">R. K. (1)</span> /pozwanego / - / por k. 42-44 akt / , nie wynika aby wierzytelność objęta tym sporem dotyczyła <span class="anon-block"> spółki (...)</span> „ , a w szczególności aby podczas tego posiedzenia prezes zarządu powódki składał oświadczenia , które chociażby pośrednio mogły świadczyć o uznaniu , ze skutkiem dla niej zobowiązań wobec <span class="anon-block">R. K.</span> , wynikających z realizacji robót budowlanych na jej rzecz , w ramach zadań inwestycyjnych : budowy fragmentu <span class="anon-block">autostrady (...)</span> i obwodnicy miejscowości <span class="anon-block">O.</span>.</p> <p>W związku z tym , chybionym jest również drugi z zarzutów procesowych, w ramach którego apelujący neguje nie przyjęcie przez Sąd niższej instancji , że takie uznanie miało wówczas miejsce , a wobec tego późniejsze oświadczenie pozwanego o potrąceniu było oświadczeniem skutecznym.</p> <p>Odparcie tych zarzutów ma to następstwo , ze ustalenia , które Sąd Okręgowy przyjął za podstawę faktyczną wydanego wyroku , jako niewadliwe , Sąd II instancji uznaje za własne.</p> <p>Należy je jeszcze uzupełnić o konstatacje faktyczne wynikające z treści zeznań , przesłuchanego w charakterze strony pozwanej <span class="anon-block">W. Ś. (1)</span> / k. 176, zapis dźwiękowy rozprawy z dnia 23 maja 2018r , minuty 9-17/ ,których wiarygodności apelujący w środku odwoławczym nie kwestionował.</p> <p>Uzupełnienie to przedstawia się następująco :</p> <p> <span class="anon-block">R. K. (1)</span> nie kwestionował wysokości dochodzonego roszczenia, wskazując w relacjach przedsądowych z przedstawicielami powódki , iż ma przejściowe problemy finansowe i to jest przyczyną braku zapłaty obecnie dochodzonych przez <span class="anon-block"> (...)</span> wierzytelności. Deklarował , że może zobowiązania te spłacić poprzez wykonanie innych robót na rzecz powódki.</p> <p>Należności , które pozwany miał wobec powódki za prace przy budowie <span class="anon-block">autostrady (...)</span> zostały pomiedzy stronami w pełni rozliczone znacznie wcześniej, zanim powstały należności dochodzone obecnie przez spółkę z <span class="anon-block">K.</span>.</p> <p>Wierzytelność będąca przedmiotem sporu pomiędzy <span class="anon-block">W. Ś.</span> a<span class="anon-block">R. K. (1)</span> rozstrzyganym w sprawie <span class="anon-block">(...)</span> Sądu Okręgowego w <span class="anon-block">K.</span>, wynikała ze wzajemnej pomiedzy nimi umowy pożyczki , pozostającej bez związku z działalnością gospodarczą przedsiębiorstwa spółki<span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>Nie usprawiedliwiony jest również zarzut naruszenia prawa materialnego.</p> <p>Pozwany, podejmując obronę przed roszczeniem strony powodowej , zarzut potrącenia wierzytelności wzajemnych sformułował wobec przeciwniczki procesowej , po raz pierwszy, dopiero w oświadczeniu z dnia 16 stycznia 2017r , tożsamym w zakresie daty z pismem procesowym obejmującym zarzuty od nakazu zapłaty wydanego przez Sąd I instancji / por. k. 33-35 i k 41 akt /.</p> <p>Wcześniej , w szczególności przed wszczęciem sporu sądowego pomiedzy nimi o wierzytelności powódki , co nie było pomiedzy stronami sporne , takiego oświadczenia <span class="anon-block">R. K. (1)</span> nie składał.</p> <p>Wobec tego , w warunkach , gdy postępowanie rozpoznawcze było prowadzone w reżymie nakazowym, zgodnie z normą <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 493;art. 493 § 3)">art. 493 §3 kpc</a> w zw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 485)">art. 485 kpc</a> , wierzytelności zgłaszana do potrącenia powinny była być udowodnione przez pozwanego za pomocą dokumentów i to jedynie takich , których katalog ścisłe określał wskazany wyżej przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 485)">art. 485 kpc</a>.</p> <p>W ten sposób swojej pretensji pieniężnych wobec <span class="anon-block"> spółki (...)</span> „ <span class="anon-block">R. K. (1)</span> nawet nie starał się dowodzić , opierając się jedynie na depozycji o tym , iż zostały ona uznane co do rodzaju i zakresu ilościowego , ze skutkiem dla powódki przez prezesa jej zarządu.</p> <p>Wobec tego zaniechania , pozostawiając na uboczu, jako z tego punktu widzenia nie doniosłą dla rozstrzygnięcia, kwestię wzajemnej relacji konsekwencji zastosowania przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 493)">art. 493 kpc</a> i następstw dla skuteczności oświadczenia o potrąceniu niewłaściwego uznania wierzytelności przez dłużnika , szczególnie w formie do której [ nieskutecznie] odwoływał się skarżący, usprawiedliwionym jest przyjęcie , iż <span class="anon-block">R. K. (1)</span> nie wykazał , że przysługiwały mu wobec powódki wierzytelności wzajemne , które mógł skutecznie objąć oświadczeniem o potrąceniu z wierzytelnościami dochodzonymi pozwem.</p> <p>Tym samym nie dowiódł również , że ich rozmiar ilościowy przewyższał kwoty , które łącznie składały się na żądanie strony powodowej, co mogłoby prowadzić, zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 498;art. 498 § 2)">art. 498 §2 kc</a>, do wzajemnego ich umorzenia , stanowiąc przyczynę oddalenia powództwa <span class="anon-block"> spółki (...)</span> „</p> <p>Stąd też zarzut materialny , sprowadzony przez skarżącego się do wniosku , że Sąd I instancji, w okolicznościach faktycznych ustalonych w sprawie, powinien był potwierdzić ten materialny skutek potrącenia , należało uznać za chybiony.</p> <p>Z podanych przyczyn , w uznaniu apelacji za niezasadną , Sąd Apelacyjny orzekł o jej oddaleniu , na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 kpc</a> w zw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 493)">art. 493 kpc</a> oraz 498 i 499 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">kc.</a> </p> <p>Podstawą rozstrzygnięcia o kosztach postępowania apelacyjnego była norma <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art 98 §1 i 3 kpc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 108;art. 108 § 1;art. 108 § 391;art. 108 § 1)">art. 108 §1 i 391 §1 kpc</a> i wynikająca z niej, dla wzajemnego rozliczenia stron z tego tytułu , zasada odpowiedzialności za wynik sprawy.</p> <p>Kwota należna od przerywającego pozwanego na rzecz wygrywającej powódki , zważywszy na wartość przedmiotu zaskarżenia oraz fakt , iż koszty te po stronie spółki wyczerpywały się w wynagrodzeniu pełnomocnika procesowego będącego adwokatem , została ustalona na podstawie §2 pkt 6 w zw z § 10 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia MS w sprawie opłat za czynności adwokackie z 22 października 2015 [ DzU z 2015 poz. 1800]</p> <p>SSA Grzegorz Krężołek SSA Robert Jurga SSA Jerzy Bess</p> </div>