II SA/Łd 210/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.) Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi J.P. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 20 stycznia 2022 r. nr 20/2022 znak GPB-III.7721.352.2021 ŁCz w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno - budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. dc UZASADNIENIE Decyzją z dnia 20 stycznia 2022r. nr 20/2022 Wojewoda Łódzki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.; Dz. U. 2021 r., poz. 735), zwanej k.p.a., w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j.; Dz. U. z 2021r., poz. 2351), zwanej pr.b., utrzymał w mocy decyzję Starosty Zgierskiego z dnia 10 listopada 2021 r. nr 1742/2021 o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych i budynku gospodarczego wraz z niezbędną infrastrukturą do realizacji na działkach nr ewid. [...] i [...] obręb D.[?]N., gm. S.. W uzasadnieniu tej decyzji Wojewoda wskazał, że w tej sprawie wiążący jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy S. zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia 28 lipca 2009r. (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego Nr 263, poz. [...] ze zm.), zwany m.p.z.p. gminy S.. Planowana inwestycja obejmuje budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych i budynku gospodarczego wraz z niezbędną infrastrukturą do realizacji na działkach nr [...] i [...], na terenie wyznaczonym liniami rozgraniczającymi oznaczonym w m.p.z.p. gminy S. symbolem R - tereny użytkowane rolniczo, uprawy połowę jako przeznaczenie podstawowe, oraz w części nie przeznaczonej pod zabudowę w terenie oznaczonym ZLd - tereny zieleni i wód - dolesienia. Projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny, oznaczony na projekcie zagospodarowania terenu 2 IIK, oraz budynek gospodarczy, oznaczony jako 3 IK, usytuowane są w granicach użytków oznaczonych S-R, natomiast budynek jednorodzinny, oznaczony na mapie symbolem 1 II K, zlokalizowany jest na obszarze granicach użytku oznaczonego R. Przeznaczenie tych terenów oraz warunki ich zagospodarowania zawarte są w § 33 m.p.z.p. gminy S.. W myśl § 33 ust. 1 pkt 1 lit. b) jako dopuszczalne przeznaczenie terenu plan ustala zabudowę mieszkaniową zagrodową wraz z towarzyszącą zabudową gospodarczą. Ponadto, zgodnie z § 33 ust. 1 pkt 3 lit. a) m.p.z.p. gminy S. dopuszcza się sytuowanie projektowanej zabudowy zagrodowej, przy łącznym spełnieniu warunków: lokalizacja jednego siedliska rolnego w ramach jednego gospodarstwa rolnego o minimalnej powierzchni użytków rolnych 1 ha, związanego z obsługą tego gospodarstwa: na działce wchodzącej w skład tego gospodarstwa rolnego, której powierzchnia jest nie mniejsza niż 2500 m2. a szerokość nie mniejsza niż 25 m; oraz w pasie 60 m od linii rozgraniczającej drogi lokalnej, dojazdowej lub drogi wewnętrznej. Mając to na uwadze powyższe Wojewoda wyjaśnił, że projektowana inwestycja zgodnie z projektem obejmuje budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych budynku gospodarczego w ramach utworzenia siedliska rolniczego. Zgodnie z ustawą z dnia 11 kwietnia 2003r. o kształtowaniu ustroju rolnego (t.j.: Dz. U. z 2020r,. poz. 1655), rolnikiem jest osoba będąca właścicielem, użytkownikiem wieczystym, samoistnym posiadaczem lub dzierżawcą nieruchomości rolnych, których łączna powierzchnia użytków rolnych nie przekracza 300 ha, posiadającą kwalifikacje rolnicze oraz co najmniej 5 lat zamieszkałą w gminie, na obszarze której jest położona jedna z nieruchomości rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego i prowadzącą przez ten okres osobiście to gospodarstwo. Inwestor przy piśmie z dnia 29 października 2021 r., złożył oświadczenie zgodne z tą ustawą, co przesądziło o posiadaniu przez inwestora statusu "rolnika" w rozumieniu tej ustawy. Zdaniem Wojewody, ustalenie czy inwestor posiada status rolnika było konieczne z uwagi na przeznaczenie działek inwestycyjnych pod uprawy połowę i zabudowę mieszkaniową zagrodową, co już wyjaśnił organ I instancji w decyzji 358/2021 z dnia 8 marca 2021 r. Jednym z celów ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego jest "zapewnienie właściwego zagospodarowania ziemi rolnej w Rzeczypospolitej Polskiej" jak wskazano w preambule tej ustawy. Inwestor osobiście prowadzi -jak wywodził Wojewoda - gospodarstwo rolne na terenie gminy S., w którym skupia się centrum interesów życiowych lub gospodarczych i w związku z tym zaszła potrzeba udowodnienia przez inwestora, że nie będzie wznosił nowej (kolejnej) zabudowy zagrodowej w innym miejscu w tym przypadku na działkach nr ewid. [...] i [...], ponieważ naruszałoby to zapis § 33 ust. 1 pkt 3 lit. a) tiret 1 m.p.z.p. gminy S.. Wojewoda Łódzki stwierdził, że nie sposób zgodzić się z twierdzeniem inwestora o dokonanej przez organ ! instancji błędnej wykładni uchwały m.p.z.p. gminy S., "polegającej na przyjęciu, że możliwa była budowa tylko jednego siedliska w ramach jednego całego gospodarstwa rolnego", ponieważ w omawianej sprawie wynika to wprost z treści § 33 ust. 1 pkt 3 lit. a) tiret 1 m.p.z.p. gminy S., "lokalizacja jednego siedliska rolnego w ramach jednego gospodarstwa rolnego minimalnej powierzchni użytków rolnych 1 ha, związanego z obsługą tego gospodarstwa". Inwestor tylko w części wypełnił przepis § 33 ust. 1 pkt 3 lit. a) tiret 1 m.p.z.p. gminy S., wskazując, że dysponuje działkami rolnymi z użytkami rolnymi przekraczającymi 1 ha: dz. nr [...] - 2074 m , dz. nr [...]- 3154 m ; dz. nr [...] - 3133 m dz. nr [...] -16623 ml Zdaniem Wojewody, biorąc pod uwagę tylko działkę inwestycyjną nr ewid. [...], która ma szerokość 27,52 m i powierzchnię 3.133 m został wypełniony warunek § 33 ust. 1 pkt 3 lit. a) tiret 2 m.p.z.p. gminy S.. Przepis § 33 ust. 1 pkt 3 lit. a) tiret. 3 m.p.z.p. gminy S. wskazuje, że dopuszcza się usytuowanie projektowanej zabudowy zagrodowej "w pasie 60 m od linii rozgraniczającej drogi lokalnej, dojazdowej lub drogi wewnętrznej". W tym zakresie Wojewoda - ponownie podejmując się ustalenia, czy został spełniony przez inwestora ten zapis - stwierdził, że we wniosku z dnia 28 października 2020r. o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji wskazano teren realizacji na działkach nr ewid. [...] i [...] obręb D.-N., gm. S.. Według projektu budowlanego na działce ewidencyjnej nr [...] mają powstać projektowane budynki, a działka ewidencyjna nr [...] według wnioskodawcy ma być drogą wewnętrzną. Według § 3 ust. 24 m.p.z.p. gminy S. linia rozgraniczająca to granica pomiędzy terenami o różnym podstawowym przeznaczeniu, różnym sposobie użytkowania i zagospodarowania. Teren inwestycji to teren wyznaczony liniami rozgraniczającymi oznaczonym w m.p.z.p. gminy S. symbolem R - tereny użytkowane rolniczo co potwierdza, również uproszczona informacja z rejestru gruntów z dnia 20 stycznia 2020r., załączona do akt sprawy. Nie jest to więc teren o różnym podstawowym przeznaczeniu, ponieważ jego główne przeznaczenie to teren rolniczy. Przede wszystkim linia rozgraniczająca drogę to granica terenów przeznaczonych na pas drogowy lub pasy drogowe ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W tej sprawie dla terenu, na którym ma być zlokalizowana inwestycja, tj. dz. nr ewid. [...] i dz. nr ewid. [...] obręb D.-N., gm. S., brak jest wyznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pasa drogowego, a odległość 60 m, o której mowa w § 33 ust. 1 pkt 3 lit. a) tiret. 3 m.p.z.p. gminy S., liczy się od linii rozgraniczającej dróg. Dla tego terenu inwestycji, nie przewidziano dróg i ciągów publicznych wewnętrznych oznaczonych na planie zagospodarowania przestrzennego symbolem KDW-G. Zatem, wyznaczony w projekcie zagospodarowania terenu pas szerokości 60 m został wyznaczony nie od linii rozgraniczającej drogi, a od granicy nieruchomości oznaczonej jako działka gruntu nr ewid. [...]. Na marginesie warto wspomnieć, że dla obu działek nr ewid. [...] i [...] prowadzona jest księga wieczysta nr [...], w której nie ma żadnej wzmianki w poszczególnych działach, aby działka nr [...] była przeznaczona pod drogę wewnętrzną lub byłaby ustanowiona jakakolwiek służebność w postaci prawa przejazdu. W księdze tej jako właściciel wszystkich wymienionych w niej działek widnieje tylko inwestor. W aktach sprawy brak jakichkolwiek dowodów, że działka jest lub ma być przeznaczona pod drogę wewnętrzną. W projekcie zagospodarowania terenu działka nr ewid. [...] została oznaczona jako teren utwardzony bez wskazania z jakich materiałów wykonane będzie utwardzenie. W projekcie zagospodarowania terenu powyższej działki wskazany jest zjazd z drogi oznaczonej w mpzp symbolem [...]. (dz. nr ewid. [...], ulica [...]). W projekcie budowlanym istnieje kopia decyzji nr IZP.6853.157.2020.MS.1 wydanej przez Burmistrza Strykowa z dnia 16 października 2020r., zezwalająca na lokalizację zjazdu indywidualnego docelowo do działek nr ewid. [...] i [...] w pasie drogowym drogi gminnej, nr [...] w miejscowości D. N., gminie S.. Do decyzji załączono kopie szkiców zjazdu. Według art. 4 pkt 8 u.d.p. - zjazd to połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wobec tego Wojewoda wskazał, że z przepisu art. 4 pkt 8 u.d.p., wynika jednoznacznie, że zjazd nie jest częścią drogi, lecz jedynie miejscem dostępu do niej oraz zaznaczył, że utwardzony teren działki nr ewid. [...] można zakwalifikować jako część układu komunikacyjnego wewnętrznego w ramach działek inwestycyjnych. Działek o nr ewid. [...] obręb D.-N., gm. S., nie można - zdaniem Wojewody - uznać za drogę wewnętrzną, a tym samym inwestor nie spełnił warunku przepisu § 33 ust. 1 pkt 3 lit. a) tiret. 3 m.p.z.p. gminy S., ponieważ zaprojektował zabudowę w odległości przekraczającej 60 m (ponad 100 m pomiar własny) od linii rozgraniczającej drogi oznaczonej w planie [...] (dz. nr ewid. [...], ulica [...]). Warunki wyrażone w § 33 ust. 1 pkt 3 lit. b), c), jak i w § 33 ust. 1 pkt 5 lit. c), d), e), f), g), h),i) m.p.z.p. gminy S. zostały spełnione, jak zaznaczył organ II instancji w swojej decyzji nr 159/2021 z dnia 28 maja 2021 r. Planowana inwestycja została zaprojektowana zgodnie z § 12, § 13, § 57, § 60 ust. 1, § 271 - 273 z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 1065 ze zm.), zwanego rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych. Zaprojektowane miejsce gromadzenia odpadów stałych obecnie spełnia warunki określone w § 22 rozporządzenia w sprawie warunków. Projektowana inwestycja nie spowoduje ograniczenia zabudowy i zagospodarowania działek sąsiednich, nie pozbawia nieruchomości sąsiednich dostępu do drogi publicznej ani dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja). Zdaniem Wojewody, zgodnie z projektem zagospodarowania terenu tej inwestycji, zaprojektowane budynki mieszkalne jednorodzinne wraz z instalacjami wewnętrznymi w projektowanej zabudowie zagrodowej, budynkiem gospodarczym, zewnętrzną instalacją wody do realizacji na działkach ewid. nr [...], [...], obr. D. N., gm. S., spełnia warunki określone w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych. Wojewoda Łódzki stwierdził ponadto, że projekt budowlany nie jest zgodny z wymogami rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020r., w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2020r., poz. 1609 ze zm.), a w szczególności: § 5 (brak oprawy elementów projektu - projekt nie stanowi spójnej całości), § 15 ust. 2 pkt 8 (nie zostały pokazane przekroje pionowe terenu), § 15 ust. 2 pkt 9 (układ istniejącej zieleni z oznaczeniem jej elementów podlegających likwidacji oraz układu projektowanej zieleni wysokiej i niskiej - warunek spełniony częściowo, ponieważ na projekcie zagospodarowania terenu zaprojektowano pozostawienie ok. 15-letniego dębu o wysokości 5 m, kolidującego częściowo z wjazdem do garażu budynku nr 2 oraz na terenie utwardzonym pozostawiono brzozę 15 letnią o wysokości 6 m kolidującą z terenem utwardzonym, bez wskazania sposobu zachowania tych drzew). Wskazał też, że decyzja organu I instancji o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę została wydana w trybie art. 35 ust. 5 pkt 1 pr.b. (choć w podstawie prawnej błędnie wskazano art. 35 ust. 3 pr.b.). A zatem decyzja ta mogła zapaść w wyniku oceny niezrealizowania przez inwestora obowiązku usunięcia nieprawidłowości wskazanych w wydanym postanowieniu Starosty Zgierskiego nr 996/2021 z dnia 22 lipca 2021 r. Wojewoda Łódzki uznał, iż inwestor nie wypełnił postanowienia organu I instancji w zakresie wykazania zgodności planowanej inwestycji z zapisami m.p.z.p. gminy S. oraz z zapisami rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego wskazanymi w uzasadnieniu tej decyzji. Skargę na tę decyzję złożył J. P., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, zarzucając; 1. naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie wydania orzeczenia uchylającego zaskarżoną decyzję i orzekającego co do istoty sprawy poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego oraz wydanie pozwolenia na budowę, ewentualnie przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji, w sytuacji gdy zarzuty odwołania były uzasadnione; b) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie postępowania administracyjnego wzięcia należytego udziału w sprawie zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji, w szczególności poprzez niepoinformowanie skarżącego o zakończeniu postępowania i uniemożliwienie mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań oraz niedostateczne wyjaśnienie podstaw żądania uzupełnienia rzekomych braków projektu., a zwłaszcza niewskazanie podstawy żądania wykazania tożsamości planowanej inwestycji z istniejącym gospodarstwem rolnym; c) art. 7 i 8 k.p.a. statuujących zasadę uwzględniania słusznego interesu obywateli oraz pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej, poprzez wydanie przez Wojewodę niekorzystnego dla strony rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy było możliwe rozstrzygnięcie sprawy zgodnie ze słusznym interesem strony; d) art. 80 k.p.a. poprzez nieprawidłową ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i błędne uznanie, iż uzupełniony projekt budowlany jest niezgodny z ustaleniami m.p.z.p. gminy S. w sytuacji, gdy projekt spełnia wszystkie warunki zagospodarowania terenów, tj. dotyczy lokalizacji jednego siedliska rolnego w ramach jednego gospodarstwa rolnego, o minimalnej powierzchni użytków rolnych 1 ha, związanego z obsługą tego gospodarstwa, na działce wchodzącej w skład przedmiotowego gospodarstwa rolnego, której powierzchnia jest nie mniejsza niż 2.500 m , a szerokość nie mniejsza niż 25 m oraz w pasie 60 m od linii rozgraniczającej drogi lokalnej, dojazdowej lub drogi wewnętrznej: e) art. 7, art. 9, art. 77 i art. 107 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasady praworządności, naruszeniem słusznego Interesu skarżącego, nienależytym wyjaśnieniu okoliczności sprawy, wskutek niedostatecznego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności w zakresie dotyczącym ustalenia funkcjonalnego powiązania pomiędzy poszczególnymi nieruchomościami wchodzącymi w skład gospodarstwa skarżącego; 2. naruszenie prawa materialnego, tj.; a) art. 35 ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 i art. 35 ust. 1 pkt. 1 pr.b. w zw. z art. 123 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę bez konkretnej podstawy prawnej, a jedynie w oparciu o błędną wykładnię m.p.z.p. gminy S. oraz nieprawidłowe uznanie, że: - inwestor miał obowiązek wykazania, że planowana inwestycja jest tożsama z prowadzonym przez inwestora gospodarstwem rolnym, w sytuacji gdy organ nie nałożył na inwestora obowiązku wykazania tożsamości planowanej inwestycji z prowadzonym gospodarstwem rolnym; - inwestor nie dopełnił obowiązku zaprojektowania zabudowy zagrodowej w pasie 60 m od linii rozgraniczającej drogi lokalnej, gdyż inwestycję usytuował w pasie 60 m od drogi wewnętrznej w sytuacji gdy miejscowy plan dopuszcza sytuowanie projektowanej zabudowy zagrodowej w pasie 60 m od linii rozgraniczającej drogi lokalnej, dojazdowej lub drogi wewnętrznej, b) § 33 ust. 1 pkt 3 lit. a) tiret 1 m.p.z.p. gminy S. poprzez błędną wykładnię warunków zagospodarowania terenów w zakresie dopuszczalności sytuowanie projektowanej zabudowy zagrodowej w zakresie lokalizacji jednego siedliska rolnego w ramach jednego gospodarstwa rolnego, o minimalnej powierzchni użytków rolnych 1 ha, związanego z obsługą tego gospodarstwa polegającą na przyjęciu, że inwestor nie dopełnił obowiązku wykazania tożsamości planowanej inwestycji z istniejącym gospodarstwem w sytuacji, gdy planowana inwestycja stanowić ma jedynie pierwsze siedlisko rolnika, a nadto jedno gospodarstwo może się składać z kilku siedlisk; c) art. 8 ust. 1 w zw, z art, 2 ust. 1 w zw. z art. 4 u.d.p. poprzez odmowę przyznania statusu drogi wewnętrznej - drodze zlokalizowanej na działce nr ewid. [...] i uznanie, że projektowana inwestycja nie spełnia założeń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jako zlokalizowana poza 60 metrowym pasem zabudowy od drogi, a także bezzasadne uznanie, iż inwestor nie dostosował projektu budowlanego do m.p.z.p. gminy S. w sytuacji, gdy brak było podstaw do nałożenia na inwestora takiego obowiązku. W oparciu o te zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; zobowiązanie organu I instancji do wydania w terminie 14 dni decyzji orzekającej co do istoty sprawy poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego oraz wydanie pozwolenia na budowę, a także zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podniósł, że z uwagi na brak zawiadomienia strony o możliwości końcowego zaznajomienia się z aktami postępowania skarżący został pozbawiony możliwości obrony swoich praw. Nie zgodził się, że inwestor miał taki obowiązek i nie wykazał tożsamości planowanej inwestycji z posiadanym gospodarstwem rolnym. W ocenie pełnomocnika skarżącego, organ w żaden sposób nie ustalił, jednak że doszło do naruszenia m.p.z.p. gminy S., bowiem skarżący zamierza wybudować jedyne - pierwsze siedlisko w ramach swojego gospodarstwa rolnego, a zatem planowana inwestycja nie stanowi kolejnego siedliska Inwestora, a jego pierwsze i jedyne siedlisko. Obecnie centrum życiowe inwestora mieści się w Ł. tylko z tej przyczyny, iż wciąż nie wybudował siedliska w swoim gospodarstwie na terenie gminy S.. Pełnomocnik skarżącego podniósł, że przepisy prawa nie określają pojęcia zabudowy rolniczej, lecz pojęciami pokrewnymi są tutaj - zabudowa zagrodowa, działka siedliskowa, czy siedlisko. Definicję zabudowy zagrodowej zawiera natomiast § 3 pkt 4 rozporządzenia sprawie warunków technicznych, który stanowi, że pod pojęciem zabudowy zagrodowej należy rozumieć w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Natomiast według wyjaśnień językoznawców siedlisko to miejsce czy teren zamieszkania, osiedlenia się, domu, a zabudowa zagrodowa to dom wiejski z podwórzem i zabudowaniami gospodarskimi, obejście. Odwołując się do orzecznictwa pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że siedlisko (działka siedliskowa) jest zatem miejscem o charakterze kameralnym czy prywatnym, w którym posadowiony jest dom mieszkalny i zabudowania gospodarskie, w którym koncentrują się czynności życiowe rolnika i jego rodziny oraz zaspokajane są elementarne potrzeby życiowe. W doktrynie przyjęto w ślad za orzecznictwem Sądu Najwyższego, że działka siedliskowa to wydzielony obszar gospodarstwa rolnego przeznaczony na utworzenie siedliska (dom mieszkalny, budynki inwentarskie i budowle rolnicze oraz podwórko) zabezpieczające działalność rolniczą i za takie należy uznać planowaną w tej sprawie inwestycję. Pełnomocnik skarżącego podkreślił, że skarżący nie posiada żadnego innego siedliska poza objętym tym pozwoleniem na budowę. Ponadto zwrócił uwagę, że organ odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego z powodu rzekomego braku tożsamości planowanej inwestycji z prowadzonym gospodarstwem rolnym, co jest niezrozumiałe o tyle, że planowana inwestycja stanowi część tego gospodarstwa. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego wskazał, że postanowieniem nr 996/2021 z dnia 22 lipca 2021 r. wydanym przez organ I instancji inwestor został wezwany do wykazania, czy jest rolnikiem, nie został zaś wezwany do wykazania tożsamości prowadzonego gospodarstwa z planowaną inwestycją, a zatem bezzasadnym jest zatem odmawianie zatwierdzenia projektu budowlanego z powodu niewypełnienia przez Inwestora obowiązku, który nigdy nie został na niego nałożony. W dalszej kolejności pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że inwestycja usytuowana została w pasie 60 m od działki nr [...], która jest drogą wewnętrzną, a organy nie uzasadniły jednak z jakich powodów uznały, iż działka nr [...] nie może być uznana za drogę wewnętrzną. W odpowiedzi na tę skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 119 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.; Dz. U. z 2022r. poz. 329), zwanej p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: 1) decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania; 2) strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy: 3) przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania: 5) decyzja została wydana w postępowaniu uproszczonym, o którym mowa w dziale II w rozdziale 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Na mocy art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Wobec wniosku organu o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym skarżący został wezwany do zajęcia stanowiska w sprawie ww. wniosku pod rygorem uznania, iż wyraża zgodę na rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Mimo prawidłowego doręczenia tego wezwania skarżący nie zajął stanowiska, a zatem sprawa została rozpoznana na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Stosownie natomiast do art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod. względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Rozpoznając w tak zakreślonej kognicji skargę - Sąd stwierdził, że nie ma ona usprawiedliwionej podstawy prawnej. Żaden z podanych w niej zarzutów nie zasługuje na uwzględnienie. Z urzędu Sąd również nie stwierdził takich naruszeń, które skutkowałyby wadliwością zaskarżonej decyzji. Co więcej część zarzutów, jak tożsamość gospodarstwa rolnego i planowanej inwestycji, jest oderwana od okoliczności faktycznych tej sprawy, a więc od poczynionych przez organ ustaleń i wyrażonych w zaskarżonej decyzji twierdzeń organu. Niekiedy też pełnomocnik zarzuca organowi pogląd, który nie został wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jak ma to miejsce w przypadku rzekomego stwierdzenia przez organ, że skarżący ma już siedlisko i ta okoliczność miałaby stanowić podstawę odmowy udzielenia pozwolenia na budowę obecnego siedliska lub zarzuca organowi jak w przypadku pojęcia siedlisko wyrażenie poglądu, który jest tożsamy z przyjmowanym przez skarżącego i judykaturę. Trudno zrozumieć cel takich działań pełnomocnika skarżącego i formułowanych przez niego twierdzeń odenwanych od realiów tej sprawy. Pełnomocnik nie dostrzegł też, że uchybienie przepisom prawa procesowego aby odniosło skutek musi mieć charakter istotny, a na skarżącym ciąży obowiązek wykazania związku przyczynowego między naruszeniem prawa procesowego a wynikiem sprawy. Wymaga to wykazania stosowną argumentacją że gdyby nie doszło do zarzucanego naruszenia prawa jest prawdopodobnym, że treść decyzji byłaby inna niż w zaskarżonej decyzji. Skarga takiej argumentacji nie zawiera, a zarzuty naruszenia prawa procesowego są ogólnikowe, bez wskazania konkretnych naruszeń w powiązaniu z ich wpływem na treść decyzji. Sąd z urzędu też nie dostrzega takich argumentów, które mogłyby wskazywać na wadliwość procesową zaskarżonej decyzji. Skarżący - poza własnym subiektywnym przekonaniem i odczuciem - nie dostarczył żadnych, a tym bardziej obiektywnych, dowodów na potwierdzenie jego twierdzeń co do siedliska i drogi wewnętrznej, ale też - poza kwestionowaniem stanowiska organów w tym zakresie - nie podał żadnych okoliczności na potwierdzenie swoich twierdzeń. Skarga jest też wewnętrznie sprzeczna, bowiem z jednej strony skarżący zarzuca wadliwą ocenę materiału dowodowego, z drugiej zaś zarzuca "niedostateczne zebranie materiału dowodowego". Tymczasem aby zarzucić organowi skutecznie wadliwą ocenę okoliczności faktyczne muszą być w sposób niewątpliwy ustalone. Nie wiadomo też w jaki to sposób pozbawiono skarżącego udziału w postępowaniu i uniemożliwiono mu zapoznanie się z materiałem dowodowym przed wydaniem zaskarżonej decyzji, skoro postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę (uprawnienia do zabudowy nieruchomości) ma charakter wnioskowy i to wnioskodawca ma wykazać organowi spełnienie przesłanek materialnoprawnych uzyskania tego pozwolenia, a organ orzeka na podstawie materiałów dowodowych przez wnioskodawcę dostarczonych, w tym w wyniku wykonania wezwania organu. Organ weryfikuje przedłożone przez skarżącego dokumenty. W tej sprawie jest to tym bardziej niezrozumiałe, że na skarżącego został nałożony - prawidłowym w ocenie Sądu budowlanego i to od skarżącego zależało, czy usunie wady złożonego wniosku o pozwolenie na budowę i to w całości. Tego jednak skarżący nie dopełnił, a mimo to czyni organowi zarzut wadliwego przeprowadzenia postępowania dowodowego i wyjaśniającego. Co równie ważne organ nie dysponował żadnym nowym materiałem dowodowym niż ten, który powinien być skarżącemu znany. A zatem Sąd stwierdza, że organ w sposób prawidłowy poczynił ustalenia co do siedliska i drogi wewnętrznej, a także dokonał prawidłowej weryfikacji złożonego projektu budowlanego. Nie ma bowiem żadnego dowodu na to, iż sporna droga jest drogą wewnętrzną i może być klasyfikowana jako ten rodzaj drogi, a ze złożonych dowodów wynika, że jest to jedynie wewnętrzny układ komunikacyjny działki, na której zaplanowano usytuowanie kilku różnych budynków. Nie ma też dowodu, że została ustanowiona służebność drogowa na działce nr [...]. Prawidłowo zatem organ uznał, że warunek m.p.z.p. odległości 60 m od linii rozgraniczającej nieruchomości o różnej funkcji nie został spełniony. Nie bez znaczenia jest, że obie działki, a zatem przeznaczona pod zabudowę budynkami i pod drogę wewnętrzną mają to samo przeznaczenie – grunty rolne (wynika to jednoznacznie z uproszczonego wypisu z ewidencji budynków i gruntów, a także z KW dla tych nieruchomości oraz zapisów m.p.z.p.). Pełnomocnik nie dostrzega też tego, że organ budowlany jest związany zapisem w ewidencji budynków i gruntów, nie ma zatem możliwości, by przyjmował inne przeznaczenie gruntów niż wynika to z tej ewidencji. W tej sprawie nie ma żadnych podstaw prawnych i faktycznych by podważyć treść zapisów w tej ewidencji. Nie można też zarzucić organowi wadliwego ustalenia w zakresie siedliska, które obejmuje jeden (a nie dwa jak przyjmuje skarżący) budynek mieszkalny i budynki inwentarskie oraz związane z produkcją rolną, skoro ustalenia te są konsekwencją wyraźnego zapisu m.p.z.p., stanowiącego o budynku mieszkalnym (w liczbie pojedynczej) i budynkach gospodarskich, oraz przedstawionego przez skarżącego zapisu projektu budowlanego oraz wniosku w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę dwu budynków mieszkalnych (a więc w liczbie mnogiej) i budynków gospodarskich. Ustalenia w tym zakresie są ściśle powiązane z treścią prawa materialnego, a skoro żadnym zarzutem skargi nie została wykazana wadliwość przyjętej przez organ treści normy materialnoprawnej, to nie jest dopuszczalne poprzez zarzut naruszenia prawa procesowego i wadliwe poczynienie ustaleń faktycznych kwestionowanie tej normy. Poza tym to treść prawa materialnego determinuje zarówno zakres postępowania, jak i warunki uzyskania przez wnioskodawcę uprawnienia, w tej sprawie prawa do zabudowy nieruchomości w sposób wskazany we wniosku. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika organ w uzasadnieniu decyzji w dostateczny sposób i zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. przedstawił motywy i argumenty przyjętego rozstrzygnięcia tej sprawy, tak co do faktów, jak i prawa, w tym w spornej kwestii drogi wewnętrznej i pojęcia zabudowy siedliskowej oraz zgodności planowanej inwestycji z m.p.z.p. Dokonana przez Wojewodę ocena materiałów dowodowych oraz rozważania są prawidłowe, logiczne, spójne, konsekwentne, a co istotne znajdują oparcie w zebranym materiale dowodowym, który nie został skutecznie podważony w skardze. W zakresie zarzutów prawa materialnego Sąd stwierdza przede wszystkim, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia tej sprawie stanowi art. 35 pr.b., co zdaje się mieć dla skarżącego drugorzędne znaczenie, tymczasem odgrywa ona kluczową rolę dla prawidłowego rozpoznania tej sprawy. Zgodnie z ust. 1 lit. a) i pkt 3 tego przepisu (będącym osia sporu między stronami), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowani działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, oraz kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie; a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10. W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia (art. 35 ust. 3 pr.b.). Organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę: 1) w przypadku niewykonania, w wyznaczonym termiriie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3; 2) w przypadku wykonywania robót budowlanych przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę; 3) jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego wydano ostateczną decyzję o nakazie rozbiórki (art. 35 ust. 5 pr.b.). W tej sprawie nie ma najmniejszej wątpliwości, że na skarżącego jako na inwestora został postanowieniem Starosty Zgierskiego z dnia 22 lipca 2021 r. nałożony obowiązek usunięcia wad projektu budowlanego, a skarżący połowicznie jedynie wykonał to postanowienie. Projekt zatem nie spełnia warunków określonych w rozporządzeniu w sprawie projektu budowlanego. W szczególności nie zostały w nim pokazane przekroje pionowe terenu, jak i nie usunięto kolizji elementów zieleni wysokiej i niskiej z układem komunikacyjnym na działce czy brak połączenia złącza kablowego z istniejącą siecią energetyczną, brak rzędnych projektowanego utwardzenia terenu na odcinku od drogi publicznej do budynku nr 1. Ta już okoliczność - pomijając niezgodność planowanej inwestycji z m.p.z.p. gminy S. - uzasadniała odmowę udzielenia pozwolenia na budowę spornej inwestycji. Prawidłowość nałożonych na inwestora obowiązków nie budzi wątpliwości, sam skarżący również nie dostarczył argumentów, które pozwalałby na przeciwny wniosek. W tej sprawie wobec jednoznacznych zapisów m.p.z.p. gminy S. w spornym między stronami zakresie nie ma również wątpliwości, iż planowana przez skarżącego inwestycja pozostaje w kolizji z tym planem, który - co trzeba wyraźnie podkreślić - jest wiążący dla organu architektoniczno-budowlanego. Stosownie do kluczowego w tej sprawie przepisu § 33 ust. 1 pkt 3 lit. a) m.p.z.p. gminy S. dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem R, warunki zagospodarowania terenów dopuszcza się po pierwsze, sytuowanie projektowanej zabudowy zagrodowej, przy łącznym spełnieniu warunków: lokalizacja jednego siedliska rolnego w ramach jednego gospodarstwa rolnego, o minimalnej powierzchni użytków rolnych 1 ha, związanego z obsługą tego gospodarstwa (tiret pierwszy); po drugie, na działce wchodzącej w skład przedmiotowego gospodarstwa rolnego, której powierzchnia jest nie mniejsza niż 2.500 m , a szerokość nie mniejsza niż 25 m (tiret drugi); oraz po trzecie, w pasie 60 m od linii rozgraniczającej drogi lokalnej, dojazdowej lub drogi wewnętrznej (tiret trzeci). Spośród tych warunków wniosek skarżącego - co niesporne - spełnił jedynie warunek w zakresie minimalnej powierzchni gospodarstwa rolnego oraz minimalnej powierzchni i szerokości działki objętej inwestycją. Nie spełnia natomiast wymogu w zakresie "jednego siedliska" oraz odległości "60 m od linii rozgraniczającej drogi lokalnej, dojazdowej lub drogi wewnętrznej". Skarżący sporną inwestycję zaprojektował na działkach nr [...] i [...] obręb D.-N., gm. S.; inwestycja obejmuje budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych i budynku gospodarczego wraz z niezbędną infrastrukturą do realizacji na terenie wyznaczonym liniami rozgraniczającymi oznaczonym w m.p.z.p. gminy S. symbolem R - tereny użytkowane rolniczo, uprawy połowę jako przeznaczenie podstawowe, oraz w części nie przeznaczonej pod zabudowę w terenie oznaczonym ZLd - tereny zieleni i wód - dolesienia. Już tylko pobieżna analiza wniosku prowadzi do wniosku, że inwestycja nie spełnia warunków planu, bowiem - wbrew jednoznacznemu jego zapisowi - obejmuje ona dwa budynki mieszkalne (dwa siedliska), podczas gdy plan ten dopuszcza jedynie jedno siedlisko w ramach jednego gospodarstwa rolnego. Okoliczność ta jest tak oczywista, że trudno zrozumieć przeciwny pogląd pełnomocnika, a mianowicie, że jedno gospodarstwo może składać się z kilku siedlisk. Taki pogląd prowadziłby do obejścia prawa i do zabudowy gruntów rolnych, podlegających wszak ochronie przed urbanizacją, właśnie poprzez sytuowanie wielu budynków mieszkalnych niezwiązanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego i tą drogą zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na grunty budowlane. Siedlisko (zabudowa siedliskowa), w tym budynek mieszkalny i budynki gospodarskie (które zgodnie z obecnym orzecznictwem w cale nie muszą być zlokalizowane na tej samej działce co budynek mieszkalny), mają wszak służyć wykonywaniu działalności rolniczej przez rolnika, a więc osobę legitymującą się odpowiednimi kwalifikacjami, wiedzą i doświadczeniem w prowadzeniu produkcji rolnej. Budynek mieszkalny w siedlisku ma stanowić zaplecze mieszkaniowe dla producenta rolnego. Plan dla terenu objętego wnioskiem o zabudowę wyraźnie wskazuje, co marginalizuje pełnomocnik, że w jednym gospodarstwie rolnym dopuszczalne jest jedno siedlisko rolne. Co więcej lokalny prawodawca używa liczby pojedynczej w stosunku do siedliska, co wprost oddaje jego intencje, aby w ramach jednego gospodarstwa rolnego było jedno siedlisko. W judykaturze nie budzi też wątpliwości, że działka siedliskowa to taka działka, na której rolnik mieszka i pracuje, a zabudowa zagrodowa to zespół zabudowań na tej działce składający się z domu mieszkalnego i budynków gospodarczych (stodoły, obory, spichlerze) - tak wyrok NSA z dnia 8 listopada 2017r., II OSK 2860/16. A zatem w każdej sprawie konieczne jest dokonanie indywidualnej oceny, czy ta zabudowa pełni funkcję zabudowy zagrodowej dla tego gospodarstwa rolnego oraz jaki jest związek poszczególnych części gospodarstwa rolnego położonych na różnych nieruchomościach. Nie jest natomiast dopuszczalna w drodze interpretacji zmiana jednoznacznego zapisu planu wbrew intencji uchwałodawcy. Zmiana niekorzystnego zapisu planu wymaga zakwestionowania w odrębnym trybie uchwały. Sąd nie podziela również skargi w zakresie spełnienia przez skarżącego warunku zapisu m.p.z.p. gminy S. dotyczącego lokalizacji inwestycji w pasie 60 m od linii rozgraniczającej drogi lokalnej, dojazdowej lub drogi wewnętrznej. W tym zakresie zasadnie organy uznały, że działka o nr ewid. [...] obręb D.-N., gm. S., nie stanowi drogi wewnętrznej, co oznacza, że inwestor zaprojektował zabudowę w odległości przekraczającej 60 m (ponad 100 m) od linii rozgraniczającej drogi oznaczonej w planie [...] (dz. nr ewid. [...], ulica [...]). Charakter tej działki - w świetle rejestru gruntów i budynków, zapisów Księgi Wieczystej dla tych działek, a także planu miejscowego - nie budzi wątpliwości, bowiem stanowi ona grunt rolny, co już wyklucza uznanie jej za drogę wewnętrzną, a jedynie stanowi ona wewnętrzny układ komunikacyjny działek objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę. Tymczasem treść ewidencji gruntów i budynków jest wiążąca dla organu administracji architektoniczno-budowalnej. Judykatura przyjmuje też, że droga służąca do obsługi gospodarstwa rolnego nie zmienia przez to swojego charakteru i nadal jest gruntem rolnym. Działka ta jedynie na mapie dla celów projektowych (zagospodarowania terenu inwestycji) została ujęta jako droga wewnętrzna. Skarżący jako inwestor nie przedłożył żadnych innych dowodów potwierdzających taki charakter tej działki, a skoro postępowanie to ma charakter wnioskowy to na nim ciążył obowiązek wykazania spełnienia wszystkich warunków zgodności inwestycji z przepisami prawa. Pełnomocnik skarżącego nie dostrzega też - co mocno akcentuje Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - przepis § 3 ust. 24 m.p.z.p. gminy S. definiuje zawarty w § 33 ust. 1 pkt 3 lit. a) tiret trzeci zwrot linia rozgraniczającą jako granica między terenami o różnym podstawowym przeznaczeniu, różnym sposobie użytkowania i zagospodarowania. Teren inwestycji zaś to teren wyznaczony liniami rozgraniczającymi oznaczonymi, dla spornej inwestycji w m.p.z.p. gminy S., symbolem R - tereny użytkowe rolniczo, co potwierdza też uproszczona informacja z rejestru gruntów. Nie jest to zatem - jak słusznie wywodzi Wojewoda - teren o różnym podstawowym przeznaczeniu, gdyż jego główne przeznaczenie to teren rolniczy, a dla przedmiotowego terenu inwestycji nie przewidziano dróg i ciągów publicznych wewnętrznych oznaczonych na m.p.z.p. gminy S. symbolem KDW-G. Skoro w tych okolicznościach nie można mówić o drodze wewnętrznej, ani też o publicznej wewnętrznej, to wyznaczony w projekcie zagospodarowania terenu pas szerokości 60 m nie został wyznaczony od linii rozgraniczającej drogi, a od granicy nieruchomości oznaczonej jako działka gruntu nr 94,4. Nie zmienia tej oceny okoliczność, iż działka ta ma zjazd indywidualny z drogi oznaczonej symbolem KD-D %, gdyż w ogóle do działek tych musi być jakiś dojazd z drogi publicznej, a zjazd to tylko podłączenie nieruchomości z drogą publiczną położoną przy tej drodze, stanowiąca bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej, lecz nie jest częścią drogi. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. dc