I GSK 493/09

TEZY O zawarciu umowy międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR), podlegającej ocenie Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR); (Dz. U. z 1962, Nr 49, poz. 238), nie jest miarodajne spełnienie przez przewóz przesłanek, o której mowa w art. 1 ust. 1 CMR, dotyczących zakresu stosowania tej konwencji, lecz dopełnienie przez strony umowy szczegółowych wymogów przewidzianych w tej konwencji, a w szczególności wystawienie listu przewozowego, który jest dowodem zawarcia umowy (art. 4 ust. 1 CMR). SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędzia del. WSA Krystyna Czajecka - Szpringer Protokolant Maciej Nawrocki po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D.-N. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 29 kwietnia 2009 r. sygn. akt V SA/Wa 2672/08 w sprawie ze skargi D.-N. Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] 2008 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] 2008 r. nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] 2003 r. nr [...]; 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz D.-N. Spółki z o.o. w W. kwotę 3537 (trzy tysiące pięćset trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 29 kwietnia 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 2672/08, wydanym w sprawie ze skargi D. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w zakresie wymiaru należności celnych oraz ustanowieniu ostatecznego środka ochrony w postaci opłaty celnej dodatkowej, oddalono skargę. Sąd pierwszej instancji ustalił następujący stan faktyczny sprawy: W dniu 20 grudnia 2000 r. w imieniu "V." Sp. z o.o. w W., której następcą prawnym jest D. spółka z o.o. w W., zwana dalej "skarżącą", zgłoszono w celu objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu pochodzące z C. żelazka z nawilżaczem, według SAD [...]. Do zgłoszenia celnego załączono m. in. fakturę nr [...] z dnia 15 października 2000 r. na kwotę 16.400,00 USD, certyfikat pochodzenia, packing list, dokumenty przewozowe oraz deklarację wartości celnej. Na podstawie tych dokumentów ustalono wartość celną towaru i dokonano wymiaru długu celnego. W wyniku kontroli postimportowej dokumentów, dokonanej przez Izbę Celną w W., stwierdzono brak pobrania od skarżącej dodatkowej opłaty celnej ustanowionej decyzją Ministra Gospodarki z dnia [...] października 2000 r. w sprawie ustanowienia ostatecznego środka ochronnego w postaci opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem na polski obszar celny elektrycznych żelazek do prasowania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Mon. Pol. Nr 32, poz. 666). Decyzją Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2004 r. utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] listopada 2003 r. w zakresie wymiaru należności celnych. Natomiast w odniesieniu do należności podatkowych uchylono tym zakresie decyzję organu pierwszej instancji, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. Organ drugiej instancji wskazał na przepis art. 24 ustawy z dnia 11 grudnia 1997 r. o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny (Dz. U. Nr 157, poz.1027), w myśl którego ostatecznego środka ochronnego nie stosuje się w odniesieniu do towaru objętego kontraktami zawartymi przed dniem wejścia w życie decyzji, o której mowa w art. 23 ust. 1, pod warunkiem że dokumenty przewozowe zostały wystawione przed dniem wejścia w życie decyzji, a towar został przywieziony na polski obszar celny nie później niż 3 miesiące od dnia wejścia w życie tej decyzji. Według organu odwoławczego żaden z dokumentów przewozowych przedstawionych przez poprzednika prawnego skarżącej nie został wystawiony przed dniem 18 października 2000 r., czyli przed dniem wejścia w życie decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] października 2000 r. Za niemające znaczenia w sprawie uznano wyjaśnienia skarżącej, według której żelazka, na zasadzie dostawy EX-WORKS, zostały zakupione i odebrane w dniu 15 października 2000 r. bezpośrednio u producenta i w tym też dniu nadane do przewozu transportem samochodowym za dokumentem packing list w celu ich dostarczenia do portu w S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2005 r. sygn. akt 2694/04 uchylił zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. W świetle uzasadnienia wyroku organy celne obu instancji nie oceniły zebranego w sprawie materiału dowodowego, uznając arbitralnie, że przedstawiony przez skarżącą packing list dnia z [...] października 2000 r. nie jest dokumentem przewozowym, w rozumieniu art. 24 powołanej ustawy o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny. Niemniej, jak wskazał Sąd, organy nie dokonały wystarczającej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i nie wyjaśniły sprzeczności pomiędzy dokumentami przedłożonymi przez stronę. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z [...] listopada 2003 r. w zakresie wymiaru należności celnych. Zdaniem organu skarżąca nie wykazała, aby spełniła łącznie przesłanki wyłączające obowiązek uiszczenia spornej opłaty celnej dodatkowej w świetle art. 24 powołanej ustawy, gdyż nie przedstawiła dokumentu przewozowego wystawionego przed dniem wejścia w życie wspomnianej decyzji Ministra Gospodarki, to jest przed dniem 18 października 2000 r. Jak wskazano przewoźnikiem była firma R., która wystawiła następujące listy przewozowe dotyczące transportu przedmiotowego towaru: • Bili of Lading nr [...] z dnia [...] listopada 2000 r. dotyczący przewozu statkiem na trasie S. – H. (Niemcy), • Internationaler Frachtbrief z dnia [...] grudnia 2000 r., dotyczący transportu drogowego towaru na trasie H. (Niemcy) – W. (Polska), • Volet nr 2 karta 6 CARNETU TI nr [...]na transport drogowy wystawiony z dnia [...] grudnia 2000 r. na trasie H. – W. Organ nie podzielił stanowiska skarżącej jakoby transport omawianych żelazek na terytorium chińskim, od siedziby producenta w Chengdu do portu w S., wykonywany na podstawie packing list z dnia [...] października 2000 r., miał charakter przewozu krajowego. Według organu cały transport omawianych żelazek, a więc od siedziby producenta do miejsca przeznaczenia w W., miał charakter międzynarodowego przewozu drogowego, podlegającego regulacji Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów CMR, sporządzonej w Genewie dnia 19 maja 1956 r. (Dz. U. z 1962 r., Nr 49, poz. 238). Jednakże, jak ustalił organ, przedłożony przez skarżącą packing list z dnia [...] października 2000 r., na podstawie którego przewożono żelazka od siedziby producenta do portu w S., z uwagi na lakoniczność tego dokumentu, nie spełnia wymogów listu przewozowego w rozumieniu art. 6 ust. 1 CMR. W myśl tego przepisu list przewozowy powinien zawierać następujące dane: a) miejsce i datę jego wystawienia; b) nazwisko (nazwę) i adres nadawcy; c) nazwisko (nazwę) i adres przewoźnika; d) miejsce i datę przyjęcia towaru do przewozu oraz przewidziane miejsce jego wydania; e) nazwisko (nazwę) i adres odbiorcy; f) powszechnie używane określenie rodzaju towaru oraz sposób opakowania, a dla towarów niebezpiecznych ich ogólnie uznane określenie; g) ilość sztuk, ich cechy i numery; h) wagę brutto lub inaczej wyrażoną ilość towaru; i) koszty związane z przewozem (przewoźne, koszty dodatkowe, należności celne i inne koszty powstałe od chwili zawarcia umowy do chwili dostawy); j) instrukcje niezbędne do załatwienia formalności celnych i innych; k) oświadczenie, że przewóz, bez względu na jakąkolwiek przeciwną klauzulę, podlega przepisom niniejszej Konwencji. Zdaniem organu omawiany packing list zawiera jedynie specyfikację poszczególnych sztuk ładunku znajdujących się w danej dostawie, nie będąc zaś potwierdzeniem zawarcia umowy przewozu tego towaru, na mocy której przewoźnik podejmuje się odpłatnego przewiezienia towarów drogą lądową, morską lub lotniczą, a frachtujący (zleceniodawca transportu) zobowiązuje się do zapłaty wynagrodzenia pieniężnego za wykonaną usługę. Tym samym, w ocenie organu, packing list z dnia [...] października 2000 r. nie ma waloru dokumentu przewozowego w świetle art. 24 ustawy o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny. W sprawie, co podniósł organ, nie jest istotna okoliczność odebrania omawianych żelazek w dniu [...]października 2000 r. w siedzibie producenta i ich przewóz do portu w S. na podstawie dokumentu packing list wystawionego w tym samym dniu, którego to faktu organ nie kwestionuje. Przepis art. 24 powołanej ustawy o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny, jak podniósł organ, akcentuje bowiem nie sam fakt przewozu towarów od producenta do miejsca przeznaczenia, lecz udokumentowanie tej czynności dokumentem przewozowym, zaś za taki nie może być uznany wspomniany packing list, skoro nie spełnia on wymogów przewidzianych w art. 6 ust. 1 CMR. Rozpoznając skargę na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., jak to wskazano na wstępie, skargę tę oddalił. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji spór pomiędzy stronami sprowadza się do rozstrzygnięcia istotnej dla sprawy kwestii, na co wskazano w wytycznych wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 4 sierpnia 2005 r. sygn. akt 2694/04, a mianowicie, czy za dokument przewozowy, w świetle art. 24 ustawy o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny, może być uznany packing list z dnia 15 października 2000 r., na podstawie którego przewożono żelazka na trasie od siedziby producenta w Chengdu do portu S., a co za tym idzie, czy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 24 powołanej ustawy. W ocenie Sądu pierwszej instancji w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 4 sierpnia 2005 r. sygn. akt 2694/04 ostatecznie nie przesądzono kwestii, czy w niniejszej sprawie wspomniany packing list spełnia wymogi dokumentu przewozowego na potrzeby przewidziane w art. 24 ustawy o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny. Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu, iż transport omawianych żelazek od siedziby ich producenta w Chengdu do miejsca przeznaczenia w W. podlegał umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR). Przesądza o tym treść art. 1 ust. 1 CMR, w myśl którego niniejszą Konwencję stosuje się do wszelkiej umowy o zarobkowy przewóz drogowy towarów pojazdami, niezależnie od miejsca zamieszkania i przynależności państwowej stron, jeżeli miejsce przyjęcia przesyłki do przewozu i miejsca przewidziane dla jej dostawy, stosownie do ich oznaczenia w umowie, znajdują się w dwóch różnych krajach, z których przynajmniej jeden jest krajem umawiającym się. W świetle tego przepisu nie ma więc w sprawie znaczenia podnoszona przez skarżącą okoliczność nie ratyfikowania tej konwencji przez C. skoro, według międzynarodowej zasady zakupu "EX-WORKS", kontrakt nr [...] zawarty pomiędzy C. N. E. I. & E. S. C. a T. E. T. Co Ltd, wyraźnie wskazuje miejsce przyjęcia przesyłki do przewozu, jakim jest Chengdu w Chińskiej Republice Ludowej oraz miejsce przeznaczenia, jakim jest W., a więc Polska, którą ratyfikowała Konwencję CMR. Od powyższego wyroku skarżąca wniosła skargę kasacyjną, wnosząc o uchylenie tego wyroku i rozpoznanie skargi, stosownie do art. 188 p.p.s.a. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 145 § 1pkt 1 lit. a) p.p.s.a.: 1. w związku z art. 24 ustawy o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nieuwzględnienie skargi, mimo spełnienia przez skarżącą wszystkich trzech przesłanek wskazanych w tym przepisie, uniemożliwiających zastosowanie spornego ostatecznego środka ochronnego, przez błędne przyjęcie, iż "dokument przewozowy" wskazany w tym przepisie musi być jeden na całą trasę i nie może składać się z kilku odrębnych dokumentów, uwzględniających: na odpowiedni etap i charakter transportu towaru (wewnątrz kraju, międzynarodowy) oraz rodzaj transportu ze względu na który to rodzaj różne dokumenty przewozowe są stosowane i wystawiane (transport lądowy, drogowy kolejowy; morski, lotniczy), 2. w związku z art. 6 ust 1 i 2 CMR poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy, po pierwsze Chińska Republika Ludowa nie ratyfikowała postanowień cyt. Konwencji, po drugie zaś transport przedmiotowych żelazek na odcinku C. – S. nie miał charakteru międzynarodowego, lecz wewnątrzkrajowy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono także naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.: 1. w związku z art. 153 p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i pominięcie wiążącej oceny prawnej dokumentu packing list oraz dokumentu [...], oba wystawione w dniu [...] października 2000 r., które zostały uznane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w wyroku z dnia 4 sierpnia 2005 roku, sygn. akt V SA/Wa 2696/04 za dokumenty przewozowe; 2. w związku z art. 153 p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i pominięcie wiążącej oceny prawnej wyrażonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w wyroku z dnia 4 sierpnia 2005 roku, sygn. akt V SA/Wa 2696/04 co do konieczności stosowania przepisów polskiego Kodeksu cywilnego (art. 779 i art. 780) w niniejszej sprawie odnośnie dokumentów przewozowych w sytuacji, gdy rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 10 listopada 1999 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz. U Nr 104, poz. 1193 ze zm.) nie precyzuje wymagań co do tego jakie dokumenty przewozowe należy dołączyć do dokumentu SAD, 3. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez dokonanie oceny zaskarżonej decyzji pod kątem zgodności z prawem w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja uniemożliwiała dokonanie takiej oceny z uwagi na wybiórcze ustosunkowanie się przez organ do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności pominięciu dostarczonych przez skarżącą dokumentów. W świetle uzasadnienia skargi kasacyjnej stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości. Natomiast został on wadliwie oceniony pod względem prawnym przez organ i Sąd pierwszej instancji, co dotyczy w szczególności wspomnianego dokumentu "packing list", któremu odmówiono waloru dokumentu przewozowego, w rozumieniu art. 24 ustawy o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny na tej podstawie, że nie spełnia on wymogów międzynarodowego listu przewozowego przewidzianych w konwencji CMR, podczas gdy konwencji tej nie ratyfikowała Chińska Republika Ludowa, a zatem na jej terytorium nie wchodziło w grę wystawienie listu przewozowego spełniającego wymogi omawianej konwencji. Natomiast sporny packing list był obowiązującym dokumentem przewozowym wewnątrzkrajowym na terenie C. Jak podkreśla się, podzielając stanowisko Sądu pierwszej instancji, kontrakt był realizowany na warunkach EX-WORKS, a zatem towar był odebrany z chińskiej fabryki w C. i następnie dowieziony do portu w S. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna oparta jest na usprawiedliwionych podstawach. Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony. Stąd, wobec postawienia w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, jako pierwszy należało poddać ocenie zarzut naruszenia przepisów postępowania. Zgodzić się należy ze stanowiskiem zajętym w skardze kasacyjnej, iż sprawa została w dostatecznym stopniu wyjaśniona na potrzeby jej rozstrzygnięcia. W szczególności nie są sporne, a wręcz przyznane, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne, a w szczególności, iż kontrakt na dostawę wspomnianych żelazek został zawarty na warunkach EX-WORKS, żelazka zostały odebrane u producenta w dniu [...] października 2000 r. i w tym samym dniu na podstawie dokumentu packing list nadane do przewozu do portu w S., a więc przed datą wejścia w życie decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] października 2000 r. w sprawie ustanowienia ostatecznego środka ochronnego w postaci opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem na polski obszar celny elektrycznych żelazek do prasowania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, co miało miejsce w dniu [...] października 2000 r. Nie zostało także zakwestionowane prezentowane przez skarżącą stanowisko, iż omawiany packing list jest obowiązującym na terenie C. dokumentem przewozowym. Sporne jest natomiast w świetle skargi kasacyjnej, czy transport omawianych żelazek od producenta w C. do miejsca przeznaczenia w W. podlega konwencji CRM, które to stanowisko organu, podzielone przez Sąd pierwszej instancji, kwestionuje skarga kasacyjna. Tym samym, według skargi kasacyjnej, wspomniany packing list nie podlega ocenie konwencji CRM, a zatem nie ma przeszkód prawnych, aby dokument ten spełniał kryteria dokumentu przewozowego, w rozumieniu art. 24 ustawy o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny, tym bardziej w sytuacji, gdy ani art. 24 powołanej ustawy, ani na gruncie wskazanego w skardze kasacyjnej rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 listopada 1999 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych nie precyzuje się wymagań co do tego jakie dokumenty przewozowe należy dołączyć do dokumentu SAD. Jak to niewadliwie ustalił Sąd pierwszej instancji, co zresztą potwierdza skarżąca w skardze kasacyjnej, kontrakt na dostawę omawianych żelazek został zawarty na warunkach EX-WORKS. W świetle podstawowych terminów wypracowanych na gruncie Incoterms 2000 kontrakt na warunkach EX-WORKS oznacza, iż sprzedawca wypełnia swoje obowiązki związane z dostawą, gdy udostępni towar kupującemu w swojej siedzibie. Sprzedawca nie organizuje transportu, a czyni to kupujący. Z uwagi na znaczne oddalenie siedziby dostawcy od portu w S. nie mogła budzić wątpliwości potrzeba transportu na tym odcinku. W okolicznościach niniejszej sprawy przewozu dokonała T. E. T. C. L. Co wymaga podkreślenia, zarówno organ, jak i Sąd pierwszej instancji, nie podważyli faktu wykonania przewozu na podstawie wspomnianego packing listu wystawionego w dniu [...] października 2000 r., co zostało potwierdzone ze strony chińskiego kontrahenta odpowiednim telefaxem. Zresztą, w świetle ostatecznej decyzji organu odwoławczego, o czym była już mowa, nie jest sporny fakt, iż towar został odebrany w dniu [...] października 2000 r., a więc przed wejściem w życie decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] października 2000 r., co miało miejsce w dniu [...] października 2000 r. Ponadto w okolicznościach niniejszej sprawy nie zostało podważone stanowisko skarżącej, iż packing list w dacie przewozu spornych żelazek był obowiązującym w C. dokumentem przewozowym. Przepis art. 24 powołanej ustawy o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny nie precyzuje wymagań jakie ma spełniać dokument przewozy załączany do dokumentu SAD. Takich wymogów, na co trafnie wskazuje skarga kasacyjna, nie przewidziano również w przepisach rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych. Dlatego brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia dla podważenia waloru dokumentu przewozowego, jakim jest packing list, wystawiony w dniu [...] października 2000 r., na podstawie którego, stosownie do warunków kontraktu EX-WORKS, przewieziono do portu w S. wspomniane żelazka, odebrane w siedzibie sprzedawcy. Jak już wskazano organ, a w ślad za nim Sąd pierwszej instancji, mankamentu dokumentu packing list doszukują się w niespełnieniu przez niego kryteriów listu przewozowego, stosownie do wymogów art. 6 ust. 1 CMR, która to konwencja ich zdaniem miała w sprawie zastosowanie, co zakwestionowała skarga kasacyjna. Tym samym, zdaniem Sądu pierwszej instancji, omawiany packing list nie spełniał przesłanek dla uznania go za dokument przewozowy w rozumieniu art. 24 ustawy o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny. Powyższa argumentacja Sądu pierwszej instancji, akceptująca stanowisko organu, jest wadliwa, jak to trafnie zarzuciła skarga kasacyjna. Przede wszystkim, co wymaga podkreślenia, zgadzając się z argumentacją skarżącej, Chińska Republika Ludowa nie ratyfikowała Konwencji CRM. Z oczywistych więc względów na terytorium C. nie było prawnie możliwe ani wystawienie listu CMR, o którym mowa w art. 6 CMR, ani też podjęcie się przewozu na warunkach odpowiadających wymogom tej konwencji. Umowa międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) jest wysoce sformalizowana. Aby mogło dojść do zawarcia umowy w trybie tej konwencji niezbędne jest w każdym razie wystawienie listu przewozowego, spełniającego wskazane już wymogi przewidziane w art. 6 CMR. List przewozowy jest dowodem zawarcia umowy, na co wyraźnie wskazuje brzmienie art. 4 ust. 1 CMR. Na sformalizowany charakter powyższej umowy wskazuje również przepis art. 6 ust. 1 pkt k CMR, stosownie do którego list przewozowy powinien zawierać oświadczenie, że przewóz, bez względu na jakąkolwiek przeciwną klauzulę, podlega przepisom niniejszej Konwencji. Nie można więc, jak to wadliwie przyjął Sąd pierwszej instancji, z samego faktu przemieszczenia się towaru przy zastosowaniu transportu drogowego pomiędzy dwoma krajami, z których przynajmniej jeden ratyfikował Konwencję CMR, wywodzić podległość przewozu ocenie omawianej konwencji. Nietrafne jest również, z powołaniem się na art. 1 ust. 1 CMR, wywiedzenie przez Sąd pierwszej instancji oceny prawnej przewozu omawianych żelazek z C. do Polski, jako podlegającego Konwencji CMR. Przepis ten bowiem, o ogólnym charakterze, dotyczy jedynie kwestii zakresu stosowania wspomnianej konwencji. Nie można więc na podstawie art. 1 ust. 1 CMR przesądzić, czy w konkretnym stanie faktycznym doszło do zawarcia umowy międzynarodowego transportu drogowego podlegającego ocenie tej konwencji, gdyż o tym decyduje spełnienie szczegółowych wymogów przewidzianych w tej konwencji, a w szczególności wystawienie listu przewozowego (art. 4 ust. 1 CMR), który nie został sporządzony zgodnie z wymogami tej umowy międzynarodowej. Z powyższych względów nieuprawnione było zdyskwalifikowanie przez organ, co zaakceptował Sąd pierwszej instancji, packing listu z dnia [...] października 2000 r., jako dokumentu przewozowego, na podstawie którego dokonano przewozu wspomnianych żelazek od siedziby producenta do portu w S., z powołaniem się na niezgodność tego dokumentu z art. 6 ust. 1 CMR, skoro w okolicznościach faktycznych sprawy wspomniana konwencja nie miała zastosowania. Reasumując, o zawarciu umowy międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR), podlegającej ocenie Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR); (Dz. U. z 1962, Nr 49, poz. 238), nie jest miarodajne spełnienie przez przewóz przesłanek, o której mowa w art. 1 ust. 1 CMR, dotyczących zakresu stosowania tej konwencji, lecz dopełnienie przez strony umowy szczegółowych wymogów przewidzianych w tej konwencji, a w szczególności wystawienie listu przewozowego, który jest dowodem zawarcia umowy (art. 4 ust. 1 CMR). W tym stanie, skoro nie doszło do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, a jedynie naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 188 p.p.s.a., rozpoznał skargę, uznając ją za zasadną, z przyczyn wyżej wskazanych. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok oraz uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...]. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 i art. 203 pkt 1 p.p.s.a.