III SA/Wa 1397/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka Klimas, , po rozpoznaniu w dniu 10 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. GmbH na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenie uchybieniu terminowi do wniesienia zażalenia postanawia odrzucić skargę UZASADNIENIE Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r., stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia od postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] listopada 2008 r. Powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. wraz z prawidłowym pouczeniem o sposobie i terminie zaskarżenia zostało doręczone H. GmbH – zwana dalej Skarżącą w dniu 23 czerwca 2009 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przez Skarżącą. W dniu 24 lipca 2009 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) Skarżąca wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wniesioną po upływie tego terminu Sąd odrzuca na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zaskarżone postanowienie, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, zostało doręczone Skarżącej w dniu 23 czerwca 2009r. (zwrotne potwierdzenie odbioru). Zawierało ono prawidłowe pouczenie o możliwości, trybie i terminie złożenia skargi do sądu administracyjnego. Trzydziestodniowy termin, liczony od daty doręczenia zaskarżonego postanowienia upływał więc w dniu 23 lipca 2009 r. Skargę nadano w Urzędzie Pocztowym w dniu 24 lipca 2009 r. (data stempla pocztowego). Oznacza to, że skargę złożono z uchybieniem wskazanego wyżej terminu. Z tej przyczyny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.