II SA/Po 870/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Kamieńska po rozpoznaniu w dniu 23 października 2008r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. K. i E. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [..], Nr [..] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości; postanawia oddalić wniosek. /-/ B. Kamieńska UZASADNIENIE Wnosząc skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [..] w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonych w P. przy ul. G., oznaczonych jako działki nr [..] P. K. i E. N. wnieśli równocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tegoż wniosku wskazali, iż istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody, bowiem zaskarżona decyzja nakłada na skarżących obowiązek zapłaty w niebagatelnej kwocie przeszło 9.000 zł, a środki te są niezbędne do prowadzenia bieżącej działalności. W przypadku uwzględnienia skargi skarżący odzyskaliby uiszczoną należność w bliżej nieokreślonej przyszłości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. nie ustosunkowało się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.- dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że znaczna szkoda to taka szkoda majątkowa i niemajątkowa, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z 2 czerwca 2004r., FZ 86/04, niepubl., za B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 161). Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie skarżący w żaden sposób nie wykazali, by wykonanie zaskarżonej decyzji rodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody lub mogło spowodować trudne do odwrócenia skutki. Po pierwsze stwierdzić należy, iż uzasadnienie wniosku skarżących jest wyjątkowo lakoniczne, odwołuje się bowiem jedynie do wskazania, że nałożona zaskarżoną decyzją kwota jest niebagatelna i niezbędna skarżącym do prowadzenia bieżącej działalności. Argumentacja ta nie potwierdza zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Stwierdzić bowiem trzeba, że skarżący sprzedali działki, odnośnie których nałożono na nich opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, za łączną kwotę [...] zł, po [...] zł dla każdego z nich (k. 4-7 akt adm. I instancji – akt notarialny z dnia 30.12.2002r.). Tym samym opłata w kwocie 9.464,10 zł stanowi zaledwie niewielki ułamek kwoty uzyskanej z tytułu sprzedaży owych działek. Ponadto skarżący nie podali ani jakiego rodzaju działalność prowadzą, ani też dlaczego równowartość opłaty jest im niezbędna do prowadzenia tej działalności. Z akt sprawy nie wynika zaś, by rzeczywiście poniesienie opłaty w orzeczonej kwocie mogło spowodować dla skarżących jakiekolwiek trudne do odwrócenia skutki lub wiązałoby się ze znaczną szkodą. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ B. Kamieńska