II OZ 1096/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 października 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 468/20 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 20 października 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 468/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił G.G. wstrzymania wykonania zaskarżonej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżący w toku postępowania wywołanego jego skargą na opisaną wyżej decyzję wniósł o wstrzymanie jej wykonania wskazując, ze organ podjął działania w celu wyegzekwowania. W jego ocenie za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia również jego zły stan zdrowia, który uniemożliwia mu uczestniczenie w czynnościach kontrolnych na jego terenie. Sąd wskazując na treść art. 61 § 3 p.p.s.a wyjaśnił, iż skarżący nie wskazał na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bowiem zaniechał wyczerpującego uzasadnienia wniosku. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu podniósł, iż na jego nieruchomości nie znajdują się żadne odpady, bowiem te zgromadzone ujawnione podczas kontroli [...] lutego 2020 r. zostały przez skarżącego sprzedane a dokumenty potwierdzające ich sprzedanie znajdują się w aktach sprawy. Wskazał, że Sąd nie odniósł się do tych okoliczności. Ponadto wyjaśnił, iż znajdujące się obecnie a jego nieruchomości przedmioty to przedmioty, które każdy obywatel może postawić na swojej nieruchomości, przy ich wymianie na nowe sprzęty pod warunkiem ich stosownego zabezpieczenia i oczekiwania na np. termin odbioru odpadów wielkogabarytowych. Ponadto wskazał, iż koszt indywidualnej usługi wywozu odpadów może być na tyle wysoki, że przy niskich dochodach skarżącego wywoła skutki określone art. 61 § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. - sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z cytowanego przepisu wynika zatem, że to na skarżącym ciąży obowiązek wykazania, że spełnione zostały zawarte w nim przesłanki. Sąd natomiast może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Podkreślić trzeba, że przepis ten stanowi wyjątek od ogólnej zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Nałożony przez ustawodawcę obowiązek uprawdopodobnienia zaistnienia przesłanki wskazanej w art. 61 § 3 p.p.s.a. nakłada na stronę zobowiązanie przedstawienia konkretnych zdarzeń, które uprawdopodobnią, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym należy podkreślić, że samo powołanie się strony na skutki wymienione w wskazanym przepisie nie jest wystarczającym uzasadnieniem. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Zadaniem Sądu jest zaś zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Jednocześnie należy pamiętać, że możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, że Sąd jest zobligowany w każdym przypadku - niezależnie od okoliczności sprawy - uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i n.). Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wyjaśnić należy, że wniosek powinien być poparty faktami i ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Rację ma Sąd Wojewódzki, że złożony przez skarżącego wniosek zawiera natomiast ogólnikowe twierdzenia strony, które nie mogą stanowić skutecznej podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Przypomnieć należy, że do obowiązków sądu poszukiwanie uzasadnienia dla zastosowania instytucji ochrony tymczasowej. Wskazać należy, że skarżący nie poparł swoich twierdzeń żadnymi dowodami. Jakkolwiek stan zdrowia skarżącego nie może stanowić przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów, to podnoszona kwestia znacznych kosztów indywidualnego usunięcia ich być może mogłaby stanowić taką przesłankę. Okoliczności tej jednak Sąd nie mógł wziąć pod uwagę, bowiem skarżący nie przedstawił ani wyceny takiej usługi ani też żadnych dokumentów obrazujących jego sytuację majątkową. Tym samym nie sposób uznać, że okoliczność ta została uprawdopodobniona skoro są to wyłącznie twierdzenia skarżącego, które niczym nie zostały poparte. Podobnie okoliczność, iż skarżący rozpoczął usuwanie odpadów z nieruchomości nie może stanowić skutecznej przesłanki dla zastosowania instytucji ochrony tymczasowej. Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.