II FSK 920/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Grzegorz Borkowski, Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, Sędzia NSA Anna Maria Świderska (sprawozdawca), Protokolant Anna Dziewiż - Przychodzeń, po rozpoznaniu w dniu 1 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Sądu Rejonowego w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 marca 2007 r. sygn. akt I SA/Wr 164/07 w sprawie ze skargi Sądu Rejonowego w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 7 listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia skargi z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego postanawia: oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 19 marca 2007 roku w sprawie sygn. akt I SA/Wr 164/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę Sądu Rejonowego w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 7 listopada 2006 roku w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia sąd administracyjny pierwszej instancji powołał art. 220 §1 oraz art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.) oraz § 2 ust.1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2193, dalej rozporządzenie w sprawie wpisu) i wskazał, że radca prawny wnosząc skargę w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej był zobligowany jednocześnie do uiszczenia opłaty stałej. Wobec jej nieuiszczenia skarga podlegała odrzuceniu. W dniu 30 kwietnia 2007 roku pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 221 w zw. z art. 231 p.p.s.a. poprzez uznanie, że skarga nie dotyczy decyzji, której przedmiotem są należności pieniężne i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Dokonując oceny skargi kasacyjnej wniesionej w sprawie niniejszej, w oparciu o przytoczone powyżej przepisy prawne, sąd doszedł do wniosku, że skarga ta nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlega oddaleniu. Zgodnie z utrwaloną już linią orzecznictwa, jako wysoce sformalizowany środek zaskarżenia, skarga kasacyjna, zgodnie z art. 176 p.p.s.a., powinna zawierać zarzuty korespondujące z wyraźnie wskazanymi podstawami kasacyjnymi, określonymi w art. 174 pkt 1 i 2 tej ustawy (tak m. in. B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, s. 398 i nast.). Tymczasem we wniesionej skardze kasacyjnej postawiono zarzut naruszenia art. 221 w zw. z art. 231 p.p.s.a. samoistnie, bez wskazania rodzaju popełnionego naruszenia prawa (naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo naruszenie przepisów o postępowaniu). Takie sformułowanie zarzutu powoduje, że może on łączyć się z każdym z wyżej wymienionych wcześniej naruszeń prawa. Co więcej, z dalszej argumentacji zamieszczonej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wynika, że jej autor zdaje się zakładać możliwość popełnienia błędu w postaci nieprawidłowej wykładni art. 233 w zw. z art. 231 p.p.s.a. zarzucając wprost (s.2. skargi kasacyjnej) "sprzeczność § 2 ust.5 rozporządzenia w sprawie wpisu z treścią art. 231 p.p.s.a. w zakresie w jakim wskazuje, iż niezależnie od przedmiotu sprawy pobiera się wpis stały". Autor skargi kasacyjnej zdaje się zapominać, że przepis § 2 ust.5 rozporządzenia w sprawie wpisu stanowi o uiszczeniu wpisu stałego warunkując tę czynność od zakresu przesłanki zaskarżenia aktu wydanego w jednym ze wskazanych trybów nadzwyczajnych. Inne sformułowania zawarte w skardze kasacyjnej mogłyby z kolei skłaniać do poglądu, że zarzucane sądowi pierwszej instancji uchybienie utożsamia on z naruszeniem prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie (brak zastosowania wprost art. 231 p.p.s.a. zamiast przepisu §2 ust.5 rozporządzenia w sprawie wpisu). Autor skargi kasacyjnej szeroko rozwodzi się nad zasadnością zastosowania wprost art. 231 p.p.s.a. do sprawy, której przedmiotem jest odmowa stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej, uzasadniając, że przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Należy podkreślić, że przedmiotem sprawy jest w tym wypadku odmowa stwierdzenia nieważności decyzji, a jej rozstrzygnięcie zależy od spełnienia określonych ustawowo przesłanek nieważności decyzji. Zaskarżona decyzja nie nakłada na skarżącego określonych zobowiązań mających wartość pieniężną ani ich nie ustala. Odnosi się jedynie do przesłanek warunkujących stwierdzenie nieważności decyzji. Jak wskazano na wstępie waga poprawnego sformułowania skargi kasacyjnej wynika ze związania Naczelnego Sądu Administracyjnego (co do zasady) granicami tego środka zaskarżenia (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Skarga kasacyjna nie może wywoływać wątpliwości interpretacyjnych, a Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania jej zarzutów, stawiania hipotez w tym zakresie i domyślania się intencji wnoszącego skargę kasacyjną. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 184 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.