II FSK 1264/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Stanisław Bogucki po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. [...] S.A. w K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 maja 2007 r., sygn. akt I SA/Kr 430/07 wydanego w sprawie ze skargi M. [...] S.A. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 8 lutego 2007 r., nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji co do sposobu i zakresu zastosowania prawa podatkowego postanawia: oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE 1.1. Postanowieniem z dnia 18 maja 2007 r. o sygn. I SA/Kr 430/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę M. [...] S.A. w K. (dalej: Spółka) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 8 lutego 2007 r. o nr [...] w przedmiocie interpretacji co do sposobu i zakresu zastosowania prawa podatkowego. 1.2. Uzasadniając postanowienie powołano art. 221 i 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. (w skrócie: P.p.s.a.) oraz § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 16 grudnia 2003 r. - Dz. U. Nr 221, poz. 2193 (dalej: rozporządzenie RM) wskazując, że w rozpoznawanej sprawie skargę w imieniu Spółki wniósł radca prawny, nie uiszczając jednak należnego wg § 2 ust. 6 rozporządzenia RM wpisu stałego. Następnie wskazano, że decyzja Dyrektora IS została doręczona pełnomocnikowi Spółki w dniu 13 lutego 2007 r., wobec czego termin do uiszczenia wpisu stałego skargi wnoszonej przez radcę prawnego biegnie tak samo jak do wniesienia skargi i wynosi 30 dni od doręczenia decyzji. W.w. termin upłynął dnia 15 marca 2007 r., a do tego czasu stosowny wpis nie został uiszczony. 2. Skargę kasacyjną od postanowienia WSA w Krakowie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Spółka (reprezentowana przez pełnomocnika - radcę prawnego), zaskarżając to postanowienie w całości i zarzucając: naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. błędne zastosowanie art. 221 P.p.s.a., poprzez przyjęcie, że znajduje on zastosowanie do skarg wnoszonych w trybie art. 54 P.p.s.a. za pośrednictwem organu, którego działania skarga dotyczy. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do WSA w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając skargę kasacyjną wskazano, że przepis art. 221 P.p.s.a. nie ma zastosowania do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, powyższe wynika z art. 219 P.p.s.a., który należy rozpatrywać łącznie z art. 221 w.w. ustawy, w którym zawarty jest wymóg uiszczania opłaty sądowej przy wniesieniu do sądu pisma podlegające opłacie. Dodano, że obowiązek wniesienia opłaty sądowej dotyczy sytuacji, gdy pismo podlega bezpośredniemu złożeniu do sądu. Ze stanu faktycznego sprawy wynika natomiast, że pismo złożone zostało przez radcę prawnego do WSA w Krakowie nie bezpośrednio, ale za pośrednictwem organu. Powołując postanowienie NSA z dnia 22 marca 2005 r. o sygn. OSK 1289/04 (Lex nr 189246), podniesiono że na takim stanowisku stoi również judykatura. Podniesiono również fakt uchylenia § 5 ust. 2 rozporządzenia RM z powodu jego niekonstytucyjności. Powołując wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r. o sygn. SK 11/05, opubl: OTK-A 2006/3/27), wskazano, że w.w. przepis uznany został za niekonstytucyjny, albowiem ta sama kwestia podlega odmiennej regulacji na mocy przepisów rozporządzenia, niż ustawy (art. 221 P.p.s.a.), co prowadzi do naruszenia art. 2 Konstytucji RP. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, zmiana stanu prawnego nie powoduje jednak, że przywołane orzeczenie straciło aktualność, tym bardziej, że pozostał w mocy ust. 1 przywołanego paragrafu 5, w myśl którego przy uiszczaniu wpisu należy wskazać m.in. sygnaturę akt sądowych. Podniesiono, że przy wnoszeniu skargi za pośrednictwem organu, sprawa nie posiada jeszcze sygnatury akt sądowych, co potwierdza stanowisko, że instytucja opłaty bez wezwania na mocy art. 219 K.p.a. (jak podano w skardze kasacyjnej) dotyczy spraw znajdujących się już w sądzie, a nie tych, które zostaną dopiero przekazane przez organ administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. W myśl art. 221 P.p.s.a. pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. W myśl § 5 powołanego rozporządzenia RM przy uiszczaniu wpisu należy wskazać tytuł wpłaty, rodzaj pisma, od którego wpis jest uiszczany oraz sygnaturę akt sądowych. Do dnia 17 marca 2006 r. wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszczało się na wezwanie Sądu, zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia RM. Jednakże w w.w. dacie powołany przepis rozporządzenia utracił swoją moc na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r. o sygn. SK 11/05 (Dz. U. Nr 45, poz. 322), jako niezgodny z art. 221 P.p.s.a. i art. 2 Konstytucji RP. Trybunał Konstytucyjny w tym wyroku potwierdził, że art. 221 P.p.s.a. w jednoznaczny sposób wskazuje na ciążący na adwokatach i radcach prawnych obowiązek opłacania wnoszonych pism, które podlegają opłacie stałej bez konieczności uprzedniego wezwania do uiszczenia opłaty. Obecnie więc żaden przepis nie przewiduje już możliwości wzywania profesjonalnego pełnomocnika do uiszczania wpisu stałego. Przepisem takim nie może być w szczególności § 5 ust. 1 rozporządzenia RM, który jako przepis aktu wykonawczego nie może uchylić wyraźnej dyspozycji wynikającej z art. 221 P.p.s.a., wyraźnie przewidującej odrzucenie nienależycie opłaconej skargi wniesionej przez adwokata lub radcę prawnego. W przypadku istnienia kolizji między przepisami ustawowymi i wykonawczymi należy zastosować się do przepisu wyższej rangi. Zatem skarga podlegająca wpisowi stałemu winna zostać opłacona przy wniesieniu pisma, zgodnie z art. 219 § 1 P.p.s.a., nawet jeśli pełnomocnik nie ma możliwości podania sygnatury sprawy, czego wymaga od niego § 5 ust. 1 rozporządzenia RM (por. postanowienie NSA z dnia 27 września 2007 r. o sygn. I OSK 1331/07, Lex nr 310587). Należy również podkreślić, że przepis art. 219 § 1 P.p.s.a., w myśl którego opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie, nie różnicuje obowiązku wnoszenia opłat sądowych w zależności od tego, czy pismo jest bezpośrednio wnoszone do sądu, czy też za pośrednictwem organu. W rozpoznawanej sprawie skarga na decyzję Dyrektora IS w przedmiocie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w oparciu o § 2 ust. 6 rozporządzenia RM podlegała wpisowi stałemu w wysokości 200 zł, który winien być wniesiony do kasy WSA w gotówce lub wpłacony na jego rachunek bez uprzedniego wezwania tegoż Sądu. W tym przypadku, ponieważ nie była znana sygnatura akt sądowych, wnoszony wpis należało stosownie opisać przez wskazanie skarżącego, organu administracji, który wydał zaskarżony akt oraz datę i nazwę tego aktu (por. postanowienie NSA z dnia 16 września 2008 r. o sygn. II OSK 1287/07, niepubl.). Pełnomocnik Spółki będąca radcą prawnym miała więc w nowej sytuacji prawnej, zaistniałej po opublikowaniu wskazanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, obowiązek uiszczenia wpisu stałego już przy wniesieniu skargi do organu administracji, bowiem już w tym momencie następuje wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego. Z uwagi na to, że w rozpatrywanej sprawie wpis od skargi nie został uiszczony, prawidłowo zatem WSA w Krakowie zaskarżonym postanowieniem odrzucił skargę powołując art. 221 P.p.s.a. 4. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.