I SA/Wa 2042/13

SENTENCJA Przewodnicząca Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Miasta [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość postanawia na podstawie art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2014 r. odrzucające skargę kasacyjną E. R. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 4 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2042/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę gminną – ul. [...] w W. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli uczestnicy postepowania S. O., A. S., E. R. i H. Z. reprezentowani przez pełnomocnika adwokata M. D. W związku z brakami formalnymi skargi kasacyjnej, zarządzeniem z dnia 29 września 2014 r. wezwano pełnomocnika skarżących kasacyjnie do złożenia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej, pełnomocnictw procesowych do działania w ich imieniu przed sądami administracyjnymi. W dniu 27 października 2014 r. wpłynęło pismo A. S., przy którym nadesłała ona pełnomocnictwo dla adw. M. D. wraz z opata skarbową. W tym dniu wpłynęło również pismo adw. M. D. z dnia 24 października 2014 r. do którego załączył on pełnomocnictwa udzielone przez H. Z. i S. O. Postanowieniem z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2042/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną E. R. wskazując, że pełnomocnik strony nie wykazał prawidłowego umocowania do wniesienia skargi kasacyjnej w jej imieniu. Pismem z dnia 11 grudnia 2014 r. E. R. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie wskazując, że braki formalne skargi kasacyjnej zostały uzupełnione w terminie. Wyjaśniła, że brakujące pełnomocnictwo udzielone adw. M. D. wraz z pismem przewodnim zostało przesłane do Sądu jedna przesyłka wraz z pismem A. S. z dnia 22 października 2014 r., które znajduje się w aktach sprawy. Natomiast na dzień zapoznawania się adw. M. D. z aktami sprawy jej pismo oraz udzielone przez nią pełnomocnictwo nie były wszyte do akt ani ponumerowane, a jedynie spięte gumka wraz ze złożonymi odpisami skargi kasacyjnej i poprzednimi tomami akt, które znajdowały się w jednej teczce. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 195 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny przedstawia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu akta sprawy wraz z zażaleniem po doręczeniu zażalenia pozostałym stronom. Stosownie zaś do § 2 jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postepowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. W sprawie niniejszej zachodzą przesłanki, o których mowa w powyższym przepisie, a mianowicie zażalenie z dnia 11 grudnia 2014 r. jest oczywiście uzasadnione. Jak wynika z notatki służbowej z dnia 10 grudnia 2014 r. sporządzonej przez specjalistę M. M., w trakcie przeglądania akt postępowania I SA/Wa 2042/13 adw. M. D. zgłosił, że w teczce sądowej znajduje się luzem pismo E. R. z dnia 22 października 2014 r. Jak wskazano w zażaleniu pismo to wraz z pełnomocnictwem dla adw. M. D. przesłane zostało do Sądu w jednej kopercie wraz z pismem A. S., które wpłynęło do Sądu w dniu 27 października 2014 r. Z niewiadomych przyczyn jednak nie zostało wszyte do akt sądowych. Powyższe potwierdza również prezentata biura podawczego widniejąca na ww. piśmie A. S., na której wskazano, że do pisma dołączono dwa załączniki +odpis. Przy czym za odpis potraktowano prawdopodobnie właśnie pismo E. R. stanowiące uzupełnienie braków formalnych skargi kasacyjnej. Mając powyższe na względzie Sąd postanowił na podstawie art. 195 § 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w sentencji.