II OSK 605/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie sędzia NSA Zdzisław Kostka sędzia del. WSA Paweł Groński (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Agata Putkowska po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Wr 47/15 w sprawie ze skargi H. K. i W. K. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki altany ogrodowej oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 47/15 oddalił skargę H. K. i W. K. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu (dalej także jako: DWINB) z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki altany ogrodowej. Ze stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej też jako: PINB) dla miasta Wrocławia wszczął postępowanie administracyjne w sprawie budowy altany ogrodowej na terenie nieruchomości przy ul. [...] we W.. W dniu 17 października 2013 r. przeprowadzono na ww. nieruchomości oględziny, podczas których ustalono, że na zapleczu nieruchomości przy ul. [...] we W. istnieje altana ogrodowa o konstrukcji drewnianej, kryta dachem stromym wielospadowym. Obiekt posiada 4 ściany (przegrody budowlane), które stanowią elementy drewniane – belki i deski. Obiekt posiada wymiary zewnętrzne (6,30 m x 5,45 m) oraz wysokość do najniższej części pokrycia - 2,32 m. W obrębie obiektu znajduje się aneks kuchenny w postaci mebli, kominek ogrodowy, zgromadzone są także wiadra, folie, materiały budowlane, taczka, stoły i krzesła drewniane. Roboty budowlane związane z budową obiektu zostały zakończone. Obecny na oględzinach kierownik budowy wyjaśnił, iż obiekt jest zapleczem budowy, powstał w latach 2002-2004, zaś inwestorem jest W. K.. Postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...] PINB dla miasta Wrocławia, działając na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 w związku z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm., dalej jako" Prawo budowlane) wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z budową altany ogrodowej na terenie nieruchomości przy ul. [...] we W. oraz nałożył na W. K. obowiązek dostarczenia do organu nadzoru budowlanego dokumentów w postaci: - zaświadczenia prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, - 4 egz. projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi wraz z zaświadczeniem osoby sporządzającej projekt budowlany o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego, aktualnym na dzień opracowania projektu, - oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., Nr [...], działając w oparciu o art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 i art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego nakazał W. K. rozbiórkę altany ogrodowej istniejącej na zapleczu nieruchomości przy ul. [...] we W. (dz. nr [...] i [...], [...], obręb [...]) zrealizowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu organ wskazał na powierzchnię zabudowy altany, tj. 34,3 m² i podał, że obiekt ten nie został na podstawie art. 29 Prawa budowlanego zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, zatem inwestor wykonując altanę bez stosownego pozwolenia, naruszył dyspozycję art. 28 tej ustawy. Natomiast budowa obiektu budowlanego z naruszeniem art. 28 Prawa budowlanego podlega rygorom przepisów art. 48 i 49 tej ustawy, które określają postępowanie organu nadzoru budowlanego w celu doprowadzenia wykonanych samowolnie robót do stanu zgodnego z prawem. Ponadto, powołując się na zebrane dowody i stanowiska uczestników postępowania, organ nadzoru budowlanego wskazał, że nie uwzględnił twierdzeń inwestora jak i kierownika budowy, według których altana pełni funkcję zaplecza budowy. Organ przeciwstawił tym twierdzeniom ustalenia dotyczące stanu faktycznego wynikającego ze zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego. Odwołał się do sposobu wykonania obiektu, jego wyposażenia oraz zagospodarowania działki. Przywołał także materiał dowodowy w postaci zeznania świadka, dokumentacji fotograficznej oraz ogłoszenia zamieszczonego w serwisie internetowym. Wskazał na niepodporządkowanie się przez inwestorów treści postanowienia z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...] i niezłożenie w zakreślonym terminie wymaganej dokumentacji. Po rozpoznaniu odwołania złożonego przez H. K. i W. K., DWINB, decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji podzielił stanowisko PINB dla miasta Wrocławia, wskazując, że biorąc pod uwagę sposób wykonania spornego obiektu, wyposażenie (meble kuchenne, zaplecze sanitarne, murowany rożen z kominkiem) i zagospodarowanie działki (zieleń, nasadzenia, dojścia do obiektu), nie sposób uznać, aby przedmiotowy obiekt stanowił zaplecze budowy budynku mieszkalnego znajdującego się na działce. Dodatkowo organ II instancji zwrócił uwagę na wydruk ze strony internetowej dotyczący oferty sprzedaży nieruchomości przy ul. [...] we W., w której opisie wskazano na dom z ogrodem i dużą altaną ogrodową z grillem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na ww. decyzję DWINB z dnia [...] listopada 2014 r., Nr [...] H. K. i W. K. zarzucili naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego oraz niezastosowanie art. 29 ust. 1 pkt 24 tej ustawy. W uzasadnieniu skarżący przede wszystkim ponowili argumenty przemawiające za uznaniem spornego obiektu jako zaplecze budowy. Zwrócili uwagę, że w dniu przeprowadzenia oględzin w obrębie obiektu znajdowały się także wiadra, folie, materiały budowlane, taczka, stół, krzesła drewniane, betoniarka i farby malarskie, co zostało udokumentowane na zdjęciach wykonanych przez pracowników PINB. Jednocześnie treść oferty sprzedaży nieruchomości przy ul. [...] we W. nie powinna być uznana za przesądzającą w tej sprawie, albowiem zamiarem sprzedawców było uzyskanie u potencjalnego nabywcy przeświadczenia, że taka altana, będzie stała na nieruchomości w przyszłości. Obecnie zaś jest ona zapleczem budowy, a po jej rozebraniu, zostanie postawiona taka sama altana, ale w celach rekreacyjnych. Skarżący wskazali również, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy oraz ustawianie barakowozów używanych przy wykonywaniu robót budowlanych, badaniach geologicznych i pomiarach geodezyjnych. W odpowiedzi na skargę DWINB wniósł o oddalenie skargi. Oddalając skargę na ww. decyzję DWINB z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] Sąd I instancji powołał treść szeregu przepisów Prawa budowlanego, w tym m. in. art. 28 ust. 1 oraz art. 3 pkt 7 oraz art. 29 ust. 1 i 2 tej ustawy. Uznając, że sporny obiekt nie korzysta ze zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, opisał prawidłowe – w jego ocenie – czynności procesowe podjęte przez właściwy organ nadzoru budowlanego, zmierzające do legalizacji samowoli budowlanej. Sąd nie podzielił stanowiska skarżących, że sporna altana stanowi zaplecze budowy. Zwrócił uwagę na skrupulatnie zgromadzony materiał dowodowy, uznając, że w jego świetle, w oparciu o zasady logiki, racjonalność wniosków i zasady doświadczenia życiowego powyższe stanowisko nie może zostać zaakceptowane. W ocenie Sądu Wojewódzkiego ani konstrukcja obiektu, ani jego wyposażenie czy udokumentowany dowodami dotychczasowy sposób użytkowania nie wskazują, że altana pełniła funkcję zaplecza budowy, a oceny tej nie może zmienić okresowe usytuowanie w obiekcie taczki, drabiny, czy farby. Odnosząc się do twierdzeń skargi dotyczących ogłoszenia inwestorów zawierającego ofertę sprzedaży m. in. altany ogrodowej, Sąd I instancji zauważył, że nieracjonalne byłoby wprowadzanie potencjalnego nabywcy nieruchomości w błąd, co do funkcji obiektu, czy też budowanie go jako zaplecza budowy, by następnie przeprowadzić jego rozbiórkę i wreszcie ponownie budować taki sam obiekt, lecz z innym przeznaczeniem. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 47/15 został zaskarżony skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez H. K. i W. K., którzy zaskarżonemu wyrokowi zarzucili: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, w postaci: a.) art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przez błędną jego wykładnię polegającą na tym, iż obiekt znajdujący się na zapleczu nieruchomości położonej we W. przy ul. [...] stanowi altanę ogrodową, podczas gdy jest obiektem przeznaczonym do czasowego użytkowania uregulowanym w art. 29 ust. 1 pkt 24 tej ustawy, b) art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż sporny obiekt nie stanowi obiektu przeznaczonego do czasowego użytkowania, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, w szczególności oględzin dokonanych w dniu 17 października 2013r. przez PINB dla miasta Wrocławia, wyjaśnień kierownika budowy, wynika, iż jest obiektem przeznaczonym do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych stanowiącym zaplecze budowy, która do tej pory nie została ukończona, a proces inwestycyjny na tej nieruchomości trwa, gdyż do tej pory nie została wydana decyzja zezwalająca na użytkowanie budynku, c) art. 29 ust. 1 pkt 24 w zw. z art. 3 pkt 5, 6, 7 i 10 Prawa budowlanego przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż obiekt będący przedmiotem niniejszej sprawy nie stanowi obiektu przeznaczonego do czasowego użytkowania dla celów zaplecza budowy, podczas gdy budowa na nieruchomości przy ul. [...] we W. nie została zakończona i wymaga kontynowania robót budowalnych, a przepisy prawa budowlanego nie wskazują parametrów, jakie miałoby spełniać zaplecze budowy i jedynie odnoszą się do cech, jakie tego typu obiekty powinny posiadać, tj. powinny być m.in. funkcjonalnie powiązane z prowadzonymi robotami budowlanymi oraz znajdować się na terenie budowy. Ponadto po zakończeniu procesu inwestycyjnego na nieruchomości przy ul. [...] we W. zostanie dokonana jego rozbiórka, d) art. 48 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego przez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i przyjęcie, iż budowa obiektu znajdującego się na zapleczu nieruchomości położonej we W. przy ul. [...] we W. stanowiącego zaplecze budowy, wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a brak takiego pozwolenia skutkuje wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu, podczas gdy obiekt z uwagi na swoje przeznaczenie, jest zwolniony od uzyskania pozwolenia na budowę; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 w zw. z art. 113 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej również jako p.p.s.a.) poprzez ich błędne zastosowanie oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez brak zastosowania i uznanie, iż sprawa w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu będącego przedmiotem niniejszej sprawy, będącego zapleczem budowy nieruchomości położonej we W. i przy ul. [...] jest dostatecznie wyjaśniona, a materiał dowodowy został zebrany i oceniony przez organy administracji publicznej zgodnie z zasadami zawartymi w art. 7, 8, i 77 § 1 k.p.a. i dotyczy altany ogrodowej, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego winna prowadzić do wniosku, iż sprawa niniejsza dotyczy obiektu określonego w art. 29 ust. 1 pkt 24 w z w. z art. 3 pkt 5, 6, 7 i 10 Prawa budowlanego i nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a w konsekwencji nie podlega nakazowi rozbiórki w trybie art. 48 Prawa budowlanego. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, ewentualnie rozpoznanie skargi w trybie art. 188 p.p.s.a i wydanie orzeczenia reformatoryjnego polegającego na uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację popierającą przedstawione zarzuty kasacyjne, wskazując m. in., że sporny obiekt opiera się na konstrukcji drewnianej, nie jest trwały, będzie mógł zostać z łatwością rozebrany w momencie zakończenia robót budowlanych, dla których obecnie pełni rolę zaplecza budowy, gdyż znajduje się w nim zaplecze gospodarcze budowy i przechowywane są w nim mi.in. sprzęty i materiały budowalne. Wskazano, że budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego przy ul. [...] we W., nie została ukończona, z uwagi na prowadzenie procedury naprawczej odnośnie do tego budynku, w ramach której decyzją z dnia [...] lutego 2014r. nr [...] PINB dla miasta Wrocławia nałożył na W. K. i H. K. obowiązek sporządzenia i przedłożenia w terminie 5 miesięcy projektu budowlanego zamiennego. Skoro zatem sporny obiekt znajduje się na terenie budowy i stanowi jego zaplecze, jego istnienie zależne jest od procesu inwestycyjnego na nieruchomości przy ul. [...] we W.. Jednocześnie wadliwe założenie przyjęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Wrocławiu, że postępowanie dotyczy altany ogrodowej, skutkowało również naruszeniem przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 47/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił sporządzenia uzasadnienia wyroku z dnia 12 maja 2015 r. na wniosek H. K.; umorzył postępowanie w przedmiocie sporządzenia uzasadnienia wyroku z dnia 12 maja 2015 r. na wniosek W. K.; oddalił wniosek H. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 12 maja 2015 r.; odrzucił skargę kasacyjną od wyroku z dnia 12 maja 2015 r. wniesioną przez H. K. oraz przywrócił W. K. termin do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 12 maja 2015 r. Ostatecznie zatem skutecznie została wniesiona skarga kasacyjna W. K.. W odpowiedzi na skargę kasacyjną W. K., H. K. w piśmie z dnia 23 lutego 2016 r. w imieniu własnym podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniosła o uwzględnienie w całości skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, ewentualnie o rozpoznanie skargi w trybie art. 188 p.p.s.a i wydanie orzeczenia reformatoryjnego polegającego na uchyleniu zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej powoływana również jako "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie Sąd nie stwierdził zaistnienia wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania, zatem przedmiotową skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w niej zarzutami. Należy zauważyć, że zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania dotyczą nieprawidłowej kwalifikacji spornego obiektu zlokalizowanego na terenie nieruchomości przy ul. [...] we W.. Zdaniem Naczelnego Sądu administracyjnego w niniejszej sprawie należało w pierwszej kolejności odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postepowania polegającego na niewłaściwym przeprowadzeniu postepowania dowodowego przez organy administracji, które jako prawidłowe przyjął Sąd I instancji. Należy bowiem wskazać, że w świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego nie jest możliwe skuteczne podnoszenie zarzutów naruszenia prawa materialnego w sytuacji prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Odnosząc się zatem do tych zarzutów należy podzielić stanowisko Sądu I instancji o prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym i zgromadzeniu odpowiedniego do rozstrzygnięcia materiału dowodowego. Zarówno PINB dla miasta Wrocławia, jak i DWINB dokonały nie tylko właściwego zebrania materiału dowodowego, ale również wszechstronnego jego rozpatrzenia. W sprawie poza sporem jest, że na nieruchomości przy ul. [...] we W. istnieje obiekt o konstrukcji drewnianej, kryty dachem stromym wielospadowym, z przegrodami budowlanymi o wymiarach 6,30 m x 5,45 m (łącznie 34,3 m²). Z przeprowadzonych oględzin wynika również, że w obrębie obiektu znajduje się aneks kuchenny w postaci mebli, kominek ogrodowy, zgromadzone są także wiadra, folie, materiały budowlane, taczka, stoły i krzesła drewniane. W trakcie oględzin kierownik budowy wyjaśnił, iż obiekt jest zapleczem budowy, powstał w latach 2002-2004, zaś inwestorem jest W. K.. Poza sporem jest także, że sporny obiekt został ukończony, natomiast inwestor nie legitymuje się pozwoleniem na budowę. Jednocześnie z dokumentacji fotograficznej i dodatkowych dowodów, w tym znajdującego się w aktach wydruku oferty internetowej dotyczącej sprzedaży domu wraz z ww. obiektem, w której opisie jednoznacznie wskazano na dużą altanę ogrodową z grillem, wynika w sposób jednoznaczny, że teren inwestycji od dłuższego czasu jest uporządkowany i odpowiednio zaplanowany, z urządzoną zielenią oraz dojściem do poszczególnych obiektów na nieruchomości przy ul. [...]. Sporny obiekt pełni zaś funkcję altany ogrodowej o charakterze wypoczynkowo-rekreacyjnym, stanowiącej dopełnienie podstawowej funkcji wolnostojącego budynku rodzinnego. Świadczy o tym również zaplecze sanitarne i murowany rożen z kominkiem zrealizowane wewnątrz altany oraz zagospodarowanie działki w postaci urządzonej zieleni, nasadzeń i dojścia do obiektu. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu I instancji o skrupulatnym i starannym przeprowadzeniu postępowania dowodowego w niniejszej sprawie. PINB dla miasta Wrocławia w sposób wyczerpujący i wszechstronny przeprowadził postępowanie dowodowe, kierując się regułami określonymi w art. 7 i 77 § 1 k.p.a., a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy umożliwiał materialnoprawne rozstrzygnięcie sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe, w sytuacji, gdy obiekt, będący przedmiotem postępowania, został zrealizowany i wykorzystywany jako altana ogrodowa, której powierzchnia zabudowy wynosi 34,3 m², nie mógł on korzystać na podstawie art. 29 Prawa budowlanego ze zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a w konsekwencji konieczne było wszczęcie procedury legalizacyjnej w oparciu o art. 48 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego. PINB dla miasta Wrocławia słusznie zatem wydał postanowienie z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...] w oparciu o art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego, nakładające obowiązek przedstawienia odpowiednich dokumentów do organu nadzoru budowlanego, a w sytuacji niewypełnienia tego obowiązku, wydał decyzję nakazującą rozbiórkę samowolnie wybudowanej altany ogrodowej. Wydanie nakazu rozbiórki było bowiem konsekwencją niewykonania obowiązku wynikającego z ww. postanowienia z dnia [...] marca 2014 r. Z tych powodów nie są uzasadnione zarzuty naruszenia przepisów postepowania, w szczególności powołanych w skardze kasacyjnej art. 7, 8, i 77 § 1 k.p.a., gdyż sprawa została dostatecznie wyjaśniona, a organy zebrały odpowiedni materiał dowodowy. Z tych też powodów prawidłowo zastosowano przepisy prawa materialnego w postaci art. 29 ust. 1 pkt 2, art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego oraz art. 48 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Odnosząc się do argumentacji zaprezentowanej w skardze kasacyjnej należy zgodzić się z oceną Sądu I instancji, że w sytuacji braku legalnej definicji "zaplecza budowy" należy przede wszystkim mieć na uwadze konstrukcję, charakter, a w szczególności funkcję zrealizowanego obiektu. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na bardzo staranny sposób wykonania spornego obiektu budowlanego oraz jego wyposażenie, a także urządzenie terenu wokół tego obiektu. Biorąc pod uwagę zasady racjonalności, trudno jest podzielić stanowisko, że zapleczem budowy jest trwale i estetycznie wykonana altana z wbudowanym zapleczem sanitarnym i murowanym rożnem, wkomponowana w układ zieleni i przejść zaplanowanych na nieruchomości, z odpowiednimi, dopasowanymi nasadzeniami pełniącymi funkcję ozdobną i tworzącą z ww. altaną całość kompozycyjną. Ustalony w sposób bezsporny sposób wykonania i wyposażenie obiektu wskazują w sposób jednoznaczny na jego trwały i rekreacyjny charakter, pełniący uzupełniającą funkcję wobec zrealizowanego budynku i służącą jego mieszkańcom. Oceny tej nie zmienia fakt przechowywania w altanie materiałów budowlanych lub narzędzi albowiem, tego typu materiały są bardzo często przechowywane właśnie w altanach ogrodowych lub budynkach o charakterze gospodarczym. Nie można również uznać, że sporny obiekt stanowi zaplecze budowy ze względu na trwający wciąż proces inwestycyjny dotyczący wolnostojącego domu jednorodzinnego. Z akt sprawy, w tym z dokumentacji fotograficznej dołączonej do protokołu oględzin z dnia 17 października 2013 r., wynika w sposób nie budzący najmniejszej wątpliwości, że na terenie nieruchomości przy ul. [...] we W. znajduje się zrealizowany w całości wolnostojący dom jednorodzinny, a teren jest uporządkowany i nie noszący śladów jakichkolwiek robót budowlanych. Ponadto z ustaleń dokonanych w sprawie, a w szczególności oświadczenia kierownika budowy wynika, że altana powstała w latach 2002-2004, podczas gdy postępowanie w sprawie tego obiektu budowlanego zostało wszczęte z urzędu w dniu 16 września 2013 r., a zatem po blisko 10 latach od realizacji budowy. Oceny charakteru obiektu objętego postępowaniem legalizacyjnym nie zmienia również ewentualne postępowanie naprawcze prowadzone w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego z powodu istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego. Takie postępowanie może zostać wszczęte wiele lat po faktycznym zakończeniu budowy i ma charakter legalizujący a nie faktyczny, wskazujący na prowadzenie robót budowlanych. Nie ma to zatem żadnego znaczenia dla ustalenia charakteru i przeznaczenia innego obiektu zrealizowanego ponad 10 lat wcześniej na tej samej nieruchomości. Z powyższych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadne zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, w tym art. 151 w zw. z art. 113 § 1 p.p.s.a., albowiem Sąd I instancji w sposób prawidłowy ocenił działanie organów administracji publicznej, oddalając skargę na decyzję DWINB z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...]. Z przytoczonych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.