II FZ 701/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 1006/12 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 23 kwietnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012r. postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 1006/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie W. K. (dalej jako: "skarżący") na postanowienie z dnia 8 czerwca 2015 r. w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi skarżącego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 23 kwietnia 2011 r. w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. Stan sprawy przedstawia się następująco: Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie skarżącego wniesione na postanowienie z dnia 18 lutego 2015 r. Pismem z dnia 19 czerwca 2015 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Zarządzeniem z dnia 6 listopada 2015 r., doręczonym w dniu 26 listopada 2015 r., wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100 zł - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Skarżący nie uiścił wpisu sądowego. Zamiast tego pismem z dnia 1 grudnia 2015 r. złożył kolejny w tej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy. We wskazanym na wstępie postanowieniu Sąd I instancji wskazał, że prawomocnym postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2015 r. skarżącemu odmówiono przyznania prawa pomocy w niniejszej sprawie. Kolejny wniosek złożony w tym samym zakresie przez skarżącego nie tylko nie zawiera żadnego uzasadnienia, ale nie został nawet złożony na urzędowym formularzu. Nie ma zatem podstaw do ponownego podjęcia postępowania w przedmiocie udzielenia prawa pomocy. Tym samym należy przyjąć, że kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy nie przerwał terminu do uiszczenia opłaty sądowej od zażalenia (wpisu). Termin do uiszczenia wpisu od zażalenia upłynął zatem dnia 3 grudnia 2015 roku. Wpis sądowy w tym terminie nie został uiszczony. W konsekwencji zaskarżone zażalenie jako nieopłacone podlega odrzuceniu. Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a") od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (art. 230 § 2 p.p.s.a.). Z kolei jak stanowi art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Z kolei zgodnie z § 3 wskazanego powyżej przepisu, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W rozpoznawanej sprawie zaktualizował się skutek procesowy, o którym mowa w art. 220 § 3 p.p.s.a. Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od zażalenia, przy czym w wezwaniu do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 6 listopada 2015 r. wyraźnie zaznaczono, że nieuiszczenie należnej opłaty skutkować będzie odrzuceniem zażalenia. Termin do uiszczenia wpisu bezskutecznie upłynął. W tym stanie rzeczy Sąd I instancji zobowiązany był zażalenie odrzucić, co też uczynił, stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. Odnosząc się do zagadnienia czy ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy, przerywa bieg terminu do uiszczenia wpisu, wywołany wezwaniem strony do dokonania tej czynności wskazać należy, że zgodnie z art. 165 p.p.s.a. postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Istotna jest wszakże "zmiana okoliczności sprawy". Przez pojęcie to należy rozumieć wszelkie zmiany występujące zarówno w okolicznościach faktycznych, jak i w obowiązującym prawie. Muszą to być jednak takie zmiany, które uzasadniają zmianę dotychczasowego rozstrzygnięcia. W przypadku postanowienia odmawiającego przyznania prawa pomocy okolicznością taką będzie w szczególności pogorszenie sytuacji finansowej wnioskodawcy. W rozpoznawanej sprawie, jak słusznie wskazał Sąd I instancji, ponowny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy nie tylko nie zawierał żadnego uzasadnienia, ale nawet nie został złożony na urzędowym formularzu. Należało więc uznać, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności uzasadniające uchylenie prawomocnego postanowienia z dnia 14 sierpnia 2015 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy i ponowne podjęcie postępowania w tym zakresie. Z powyższych względów bieg terminu do uiszczenia wpisu sądowego nie został przerwany, a skarżący zobligowany był do uiszczenia wpisu w terminie wskazanym w zarządzeniu z dnia 6 listopada 2015 r. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.