I OSK 771/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Lech Sędziowie NSA Wojciech Chróścielewski Jerzy Krupiński (spr.) Protokolant Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 16 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2008r. sygn. akt II SAB/Wa 17/08 w sprawie ze skargi E. W. na bezczynność Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim postanawia: zawiesić postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 19 marca 2008 r., sygn. akt II SAB/Wa 17/08, odrzucił skargę E. W. na bezczynność Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim. W uzasadnieniu wskazał, że w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. art. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.), zwanej w dalszej części uzasadnienia P.p.s.a., skarga jest niedopuszczalna, bowiem przedmiot sprawy nie należy do właściwości sądownictwa administracyjnego. Sprawa powołania na stanowisko sędziego wykracza poza sferę działalności administracyjnej i z tego względu nie może być uważana za wykonywanie administracji publicznej. W konsekwencji Sąd I instancji stanął na stanowisku, że sprawa ta nie ma charakteru sprawy sądowoadministracyjnej. Od powyższego orzeczenia skargę kasacyjną wywiodła E. W. wnosząc o jego uchylenie w oparciu o przepis art. 185 § 1 pkt 2 P.p.s.a. i umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. z uwagi na fakt, iż w dniu 3 stycznia 2008 r. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej wydał postanowienie nr 1130-1-08 w sprawie odmowy powołania skarżącej do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego (Monitor Polski z dnia 16 stycznia 2008 r. – M.P. z 2008 r., Nr 4, poz. 38). Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 oraz art. 3 § 1 i 2 pkt 8 P.p.s.a. poprzez błędne uznanie, iż przedmiotowa sprawa ze nie jest sprawą sądowoadministracyjną i w związku z tym nie podlega kognicji sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezydent RP podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o odrzucenie skargi kasacyjnej ze względu na jej niedopuszczalność z uwagi na brak właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a w razie przyjęcia skargi do rozpoznania - o jej oddalenie jako niezasługującej na uwzględnienie. Na rozprawie w dniu 16 października 2008 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o zawieszenie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym do czasu rozpoznania skargi konstytucyjnej wniesionej przez E. W. do Trybunału Konstytucyjnego (sygn. SK 37/08). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Podstawą wniesienia skargi konstytucyjnej E. W. jest postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 3 stycznia 2008 r., nr 1130-1-08 (M. P. Nr 4, poz. 38), mocą którego Prezydent odmówił skarżącej powołania do pełnienia urzędu sędziego Sądu Rejonowego w Środzie Wielkopolskiej. Przed wniesieniem skargi konstytucyjnej postanowienie to nie było skarżone, ani do sądu administracyjnego, ani też do sądu powszechnego. Przepis art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowi, że "Każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji". Trybunał Konstytucyjny przed merytorycznym rozpoznaniem skargi konstytucyjnej będzie musiał zatem rozważyć, czy postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 3 stycznia 2008 r. orzeka ostatecznie o prawach E. W., czy też skarżąca mogła dochodzić ochrony swego interesu w postępowaniu sądowoadministracyjnym, czy też w innym postępowaniu sądowym. Okoliczność ta przesądza o dopuszczalności skargi konstytucyjnej. Tym samym należało przyjąć, że rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zależy od wyniku postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, a co za tym idzie należało uznać, że została spełniona przesłanka zawieszenia postępowania przed tut. Sądem. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 193 P.p.s.a.