I OZ 1008/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec po rozpoznaniu w dniu 25 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 538/19 o odrzuceniu skargi M.S. na pismo Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE M.S. pismem z dnia 24 lutego 2019 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Skarga nie zawierała własnoręcznego podpisu skarżącego. Pismem z dnia 28 marca 2019 r. M.S. został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi, poprzez jej podpisanie lub nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi – w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 9 kwietnia 2019 r. (k. 29 akt sądowych). Wyznaczony siedmiodniowy termin do wykonania wezwania upłynął w dniu 16 kwietnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 lipca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 538/19 odrzucił skargę (pkt 1) oraz zwrócił skarżącemu M.S. kwotę 200 złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi (pkt 2). W uzasadnieniu postanowienia podał, że zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Stosownie natomiast do treści art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W odniesieniu do skargi ustawa przewiduje skutek odrzucenia w sytuacji nieuzupełnienia w terminie wskazanych w wezwaniu braków formalnych (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie, wobec wniesienia przez M.S. skargi niezawierającej jego podpisu, pismem z dnia 28 marca 2019 r. skarżący został wezwany do usunięcia tego braku formalnego w terminie 7 dni, poprzez podpisanie skargi. Wezwanie zostało doręczone stronie w dniu 9 kwietnia 2019 r., a więc skarżący obowiązany był podpisać skargę w terminie do dnia 16 kwietnia 2019 r., czego nie uczynił. W konsekwencji skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a. oraz art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł, jak w postanowieniu. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia M.S. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wyraził niezadowolenie z zajętego przez Sąd pierwszej instancji stanowiska. Wskazał, że wniósł podpisaną skargę w dwóch egzemplarzach, natomiast w dniu 9 kwietnia 2019 r. odebrał kilka pism od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jednak nie było wśród nich pisma zawierającego wezwanie do podpisania skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Pismo procesowe strony powinno spełniać określone warunki formalne, bez których nie można mu nadać prawidłowego biegu. Wymogi formalne składanych pism uregulowane zostały w art. 46 P.p.s.a. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W sytuacji, gdy brak jest jednego z elementów pisma wymienionych w art. 46 P.p.s.a., obowiązkiem sądu, zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a., jest wezwanie strony do uzupełnienia lub poprawienia pisma w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest przepis art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Zgodnie z jego treścią, sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Powyższe przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem w przypadku nieuzupełnienia przez stronę skarżącą braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że M.S. nie wykonał – w określonym w art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. siedmiodniowym terminie – wezwania Sądu pierwszej instancji do usunięcia braku formalnego wniesionej skargi, poprzez jej podpisanie, co w konsekwencji obligowało Sąd do odrzucenia skargi. Podniesiona w zażaleniu argumentacja nie mogła zostać uwzględniona, bowiem znajdująca się w aktach sprawy skarga, wbrew twierdzeniu skarżącego nie została przez niego podpisana, zaś organ na fakt ten zwrócił uwagę już w odpowiedzi na skargę (k. 16 akt sądowych). Ponadto w aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru przez skarżącego w dniu 9 kwietnia 2019 r. wezwania Sądu pierwszej instancji do usunięcia braku formalnego skargi, poprzez jej podpisanie, na którym widnieje własnoręczny podpis skarżącego potwierdzający doręczenie mu tego wezwania we wskazanej dacie (k. 29 akt sądowych). Należy zauważyć, iż "zwrotne potwierdzenie odbioru" jest niewątpliwie dokumentem urzędowym, korzystającym z domniemania prawdziwości. Domniemanie to może być wprawdzie podważone, jednak biorąc pod uwagę okoliczności faktyczne sprawy oraz wyjaśnienia skarżącego, należy przyjąć, iż wezwanie do podpisania skargi zostało mu skutecznie doręczone i nie zostało przez niego wykonane w wyznaczonym terminie, co musiało skutkować odrzuceniem skargi. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.