I OZ 879/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. D. i W. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2010 r., sygn. akt VIII SA/Wa 672/09 w przedmiocie kosztów postępowania w sprawie ze skargi K. D. i W. M. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia pożyczki z Funduszu Pracy postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 20 września 2010 r., sygn. akt VIII SA/Wa 672/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasądził od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżących W. M. i K. D. kwotę 360 zł, w tym kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego i 120 zł tytułem postępowania zażaleniowego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja Wojewody Mazowieckiego oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty Radomskiego z dnia [...] maja 2005 r. orzekały o odmowie umorzenia pożyczki z Funduszu Pracy. Zaskarżenie decyzji w przedmiocie odmowy umorzenia pożyczki nie oznacza zatem, że przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (kwota tej pożyczki) oraz, że w takiej sprawie sądowoadministracyjnej występuje wartość przedmiotu zaskarżenia w rozumieniu art. 215 i 216 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosły K. D. i W. M., domagając się zmiany zaskarżonego postanowienia poprzez jego uchylenie i tym samym zasądzenie od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżących kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 7.200 zł. Ponadto pełnomocnik wnoszących zażalenie wniósł o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego oraz kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono błędne przyjęcie, że podstawę prawną zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego stanowić ma § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), a nie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 7 powołanego rozporządzenia i w zw. z art. 216 oraz art. 231 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako P.p.s.a. W uzasadnieniu wnoszące zażalenie podkreśliły, że domagają się umorzenia w całości kwoty [...] zł, a zatem kwota ta stanowi wartość przedmiotu sporu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie jest zasadne. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym ustala się na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Wspomniane rozporządzenie w § 14 ust. 2 pkt 1 określa stawki minimalne w postępowaniu sądowoadministracyjnym w pierwszej instancji. W pkt 1 lit. a) tego przepisu określono zasady obliczenia stawki minimalnej w sprawie, której przedmiotem jest należność pieniężna, natomiast pkt 1 lit. c) wskazuje sztywno, że w innych sprawach stawka ta wynosi 240 zł. Kwestią sporną pozostaje, którą z wyżej określonych stawek powinien zastosować Sąd I instancji. W niniejszej sprawie przedmiotem sporu jest odmowa umorzenia pożyczki udzielonej z Funduszu Pracy nie zaś sama pożyczka w kwocie [...] zł. Sporna nie jest zatem należność, lecz akt odmawiający jej umorzenia. Zasadnie zatem Sąd I instancji podniósł, iż zaskarżenie decyzji o odmowie umorzenia pożyczki z Funduszu Pracy nie oznacza, że przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna w rozumieniu art. 215 i 216 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie ustalił opłatę za czynności radcy prawnego na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu zażalenia.