II FZ 1315/14

SENTENCJA II FZ 1315/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 grudnia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Babiarz, , , po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 czerwca 2014 r., I SA/Lu 119/12 w przedmiocie odrzucenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku WSA w Lublinie z dnia 16 marca 2012 r. w sprawie ze skargi W. O. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 30 grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego postanawia uchylić zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE 1. Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2014 r., I SA/Lu 119/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę W. O. (zwanego dalej skarżącym) o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku. W uzasadnieniu sąd pierwszej instancji wskazał, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem jest sprawą odrębną od sprawy podatkowej, rozpatrywanej merytorycznie. Nie stanowi kontynuacji postępowania wszczętego wokół sporu w kwestiach podatkowych. Tym samym doradca podatkowy nie jest uprawniony do sporządzenia i wniesienia takiej skargi. 2. Odpis postanowienia został doręczony pełnomocnikowi skarżącego wraz z pouczeniem, że zażalenie powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. 3. W dniu 25 czerwca 2014 r. w imieniu skarżącego zażalenie wniósł reprezentujący go doradca podatkowy, który zarzucił sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 285 l) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej: p.p.s.a.). Wskazał, że sąd pierwszej instancji bezzasadnie przyjął, iż przedmiotowej skargi nie może wnieść doradca podatkowy. Z treści przepisów to nie wynika. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie ma usprawiedliwione podstawy i dlatego podlega uwzględnieniu. 4. W powyższym zakresie istnieje rozbieżność poglądów. W postanowieniu z dnia 11 lipca 2012 r., II FNP 7/12, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie 3 sędziów przyjął, że doradca podatkowy nie jest osobą uprawnioną do sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wydanego w sprawie podatkowej - nie jest to bowiem sprawa z zakresu obowiązku podatkowego. Podobnie przyjął również w postanowieniu II FNP 1/11 z dnia 6 kwietnia 2011 r., wyprowadzając z uzasadnienia tezę, że doradca podatkowy nie jest osobą uprawnioną do sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Piśmiennictwo (J.P.Tarno, glosa krytyczna do postanowienia NSA z dnia 6 kwietnia 2010 r., II FNP 1/11) przyjmuje, że skoro z art. 175 § 3 pkt 1 p.p.s.a. wynika, iż skarga kasacyjna może być sporządzona przez doradcę podatkowego w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami, a sprawa ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest toczona w tej samej sprawie sądowoadministracyjnej, co sprawa zakończona kwestionowanym orzeczeniem, to doradca podatkowy jest uprawniony do sporządzenia tej skargi na zasadzie art. 175 § 3 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 285 l) p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym zażalenie przychyla się do poglądu prezentowanego w glosie. Skoro w art. 175 § 1 zawarto zastrzeżenie do § 2 i 3 powyższego przepisu to tym samym ustawodawca dopuścił możliwość sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia również przez inne podmioty wymienione w art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a.- a zatem przez doradcę podatkowego i rzecznika patentowego (tak też B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, wydanie 4, str. 634 i 635). Rozpoznając ponownie kwestię dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sporządzonej przez doradcę podatkowego WSA w Lublinie weźmie pod uwagę stanowisko zaprezentowane w niniejszym postanowieniu. Sąd drugiej instancji nie przesądza jednak o zasadności skargi, wypowiada się jedynie w kwestii wstępnej- w zakresie osoby sporządzającej taką skargę. 5. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny postanowił uznać zażalenie za zasadne i na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji