II GSK 1662/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P na postanowienie zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 2019 r. sygn. akt II GSK 1662/17 w zakresie kosztów postępowania kasacyjnego w sprawie ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 lutego 2017 r. sygn. akt III SA/Po 781/16 w sprawie ze skargi P Sp. z o.o. w D na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P z dnia [..] lipca 2016 r. nr [..] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odrzucić zażalenie UZASADNIENIE Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 września 2019 r. sygn. akt II GSK 1662/17 uwzględnił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P oraz zasądził od skarżącej spółki na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P kwotę 2.700 zł (dwa tysiące siedemset złotych) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w P wniósł zażalenie na postanowienie w sprawie kosztów postępowania kasacyjnego w wyroku (nazwane: zażalenie lub/i wniosek o sprostowanie lub/i wniosek o uzupełnienie). Organ wskazał, że NSA nie orzekł o całości żądania kasatora w przedmiocie kosztów, zasądził tylko koszty zastępstwa procesowego pomijając zawarte w skardze kasacyjnej żądanie zwrotu wpisu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niedopuszczalne. Należy zauważyć, że zażalenie jest obok skargi kasacyjnej środkiem odwoławczym, który wnosi się do Naczelnego Sądu Administracyjnego i zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: p.p.s.a. - przysługuje od postanowień wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto od postanowień wyliczonych taksatywnie w tym przepisie (pkt 1-10). Z treści art. 15 § 1 pkt 1, art. 173 § 1 i art. 194 § 1 p.p.s.a wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpoznawania środków odwoławczych, tj. skargi kasacyjnej i zażaleń od wyroków i postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych stosownie do przepisów tej ustawy. Natomiast ustawa procesowa nie zawiera przepisu, który dopuszczałby możliwość rozpoznawania skargi kasacyjnej bądź zażalenia od orzeczeń wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny. Orzeczenia NSA stają się prawomocne z chwilą ich wydania. Odnosząc się do tego, że organ nazwał wniesiony środek zaskarżenia "zażalenie lub/i wniosek o sprostowanie lub/i wniosek o uzupełnienie", wskazać należy, że przy takim sformułowaniu decydujące znaczenie będzie miała treść pisma i żądania w nim zawarte. Z treści pisma wynika zaś to, że organ nie zgadza się z kwotą zasądzonych kosztów, zatem należy przyjąć, że wniesiony przez skarżącego środek zaskarżenia jest w istocie zażaleniem. W niniejszej sytuacji nie może być mowy o uzupełnieniu wyroku, ponieważ jest ono dopuszczalne jedynie w sytuacji, gdy sąd nie orzekł o całości skargi, albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić- a taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała. Jeśli zaś chodzi o sprostowanie to może ono dotyczyć niedokładności, błędów pisarskich lub rachunkowych lub innych oczywistych omyłek. Sprostowanie nie może być środkiem do zmiany wyroku w zakresie kosztów. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 180 i art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.