II OZ 1209/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. C. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 września 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 189/10 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi P. C. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE P. C. w skardze na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...], zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, postanowieniem z dnia 18 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 189/10, odmówił P. C. zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu powyższego postanowienia WSA wskazał, że wnioskodawca nie wykazał w sposób przekonywujący, że znajduje się w sytuacji materialnej, która kwalifikowałaby go do przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Z wniosku nie wynika, aby był on osobą znajdującą się w trudnej sytuacji majątkowej i finansowej, niezdolną do poniesienia kosztów sądowych z własnych środków finansowych – posiada on stałe dochody i znaczny majątek nieruchomy, a planowane przez niego inwestycje budowlane, a także kwoty ponoszonych wydatków świadczą o tym, że będzie on w stanie ponieść koszty postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia 8 września 2010 r., sygn. akt II OZ 823/10, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie P. C. na powyższe postanowienie WSA w Szczecinie, w pełni podzielając stanowisko tego Sądu. W związku z powyższym Przewodniczący Wydziału WSA w Szczecinie, zarządzeniem z dnia 30 września 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 189/10, wezwał P. C. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł w kasie Sądu bądź na wskazany rachunek bankowy Sądu, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu tego zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. W zażaleniu na powyższe zarządzenie P. C. wskazał, że postanowienie WSA w Szczecinie odmawiające przyznania zwolnienia od kosztów oparte jest na założeniu, że prawo pomocy ma na celu zapewnienie realnego prawa do sądu stronie, która nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania. Jednak zdaniem skarżącego WSA błędnie przyjął, że do tej kategorii stron należą wyłącznie osoby ubogie – stan niemożności poniesienia kosztów sądowych może dotyczyć również stron, które posiadają wprawdzie majątek, jednak ich zadłużenie i bieżące zobowiązania są równe wartości ich majątku lub przewyższają tę wartość. Pozbawienie skarżącego prawa zwolnienia od kosztów sądowych tylko dlatego, że posiada on jakikolwiek majątek, bez wzięcia pod uwagę, że jest on obciążony przez co sytuacja majątkowa skarżącego nie różni się od sytuacji osoby ubogiej stanowi, zdaniem skarżącego, nie tylko naruszenie celu przepisu art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), ale również naruszenie konstytucyjnej zasady równości, ponieważ strony postępowania, będące w porównywalnych sytuacjach finansowych, traktuje się w tym wypadku skrajnie różnie. Ponadto skarżący wskazał, że WSA nie wykazał w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia na czym dokładnie oparł swoje twierdzenie, że kwoty ponoszonych przez skarżącego wydatków świadczą o tym, że będzie on w stanie ponieść koszty postępowania sądowego. Skarżący wskazał również, że WSA nie rozważył możliwości częściowego zwolnienia go od kosztów sądowych pomimo, iż przepis art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przewiduje taką możliwość. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie odpowiada ono w pełni wymogom prawa. Zgodnie z art. 194 § 3 p.p.s.a., zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. W niniejszym zażaleniu na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału WSA w Szczecinie z dnia 30 września 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 189/10, skarżący nie wskazał o co wnosi – czy o zmianę czy o uchylenie zaskarżonego zarządzenia. Ponadto zarzuty zawarte w uzasadnieniu niniejszego zażalenia odnoszą się w istocie nie do zaskarżonego zarządzenia ale do postanowienia WSA w Szczecinie z dnia 18 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 189/10, którym odmówiono skarżącemu zwolnienia od kosztów sądowych oraz które na skutek postanowienia NSA z dnia 8 września 2010 r., sygn. akt II OZ 823/10, o oddaleniu zażalenia, stało się prawomocne. Na marginesie stwierdzić należy, że Przewodniczący Wydziału WSA w Szczecinie zastosował w sposób prawidłowy art. 220 § 1 p.p.s.a. – wezwał wnoszącego skargę do uiszczenia od niej wpisu sądowego w kasie Sądu bądź na wskazany rachunek bankowy Sądu w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Prawidłowo została również określona wysokość należnego wpisu w kwocie 500 zł, zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na postawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 orzekł jak w sentencji.