II OSK 1891/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Protokolant Anna Jusińska po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2011r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1438/09 w sprawie ze skargi S. K., L. K., R. C., K. S., M. S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie 2. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz R. C. kwotę 490 (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi S. K., L. K., R. C., K. S. i M. S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2009 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne: Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołań M. i K. S., L. i S. K., P. M. oraz R. C., utrzymał w mocy decyzję Starosty Wołomińskiego z dnia [...] kwietnia 2009 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] Sp. z o.o pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego /kat obiektu XIII/ z garażem podziemnym i zagospodarowaniem terenu /dojścia, dojazdy/ na działce nr ewid. [...] obr. [...], położonej w Ząbkach, przy ul. [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, iż w dniu 8 grudnia 2008 r., inwestor złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na dz. nr ewid. [...], obręb [...] w Ząbkach, przy ul. [...]. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r. Starosta Wołomiński, na podstawie art. 35 ustawy Prawo budowlane, nałożył na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w projekcie budowlanym. Następnie, postanowieniem z dnia 19 lutego 2009 r. organ ten zawiesił z urzędu, na podstawie art.97 § 1 pkt 4 kpa, postępowanie administracyjne do czasu rozpatrzenia pisma z dnia 6 lutego 2009 r. P. B., S. K., K. S. oraz R. C., dotyczącego postanowienia Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] października 2008 r. Wojewoda Mazowiecki postanowieniem Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., po rozpatrzeniu zażalenia inwestora, uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. Starosta Wołomiński zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Sp. z o.o pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego /kat obiektu XIII/ działce garażem podziemnym i zagospodarowaniem terenu /dojścia, dojazdy/ na działce nr ewid. [...] obr. [...], położonej w Ząbkach, przy ul. [...]. Od powyższej decyzji odwołania złożyli R. C., M. i K. S., L. K. i S. K. oraz P. M. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, iż z analizy akt sprawy wynika, że inwestor spełnił warunki wymagane w procedurze ubiegania się o pozwolenie na budowę, o których mowa w treści art. 32, 33 i 34 ustawy Prawo budowlane. Do wniosku załączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z wypisem i wyrysem z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Ząbki, zatwierdzonego uchwałą z dnia 19 grudnia 2003 r. Nr 90/XVIII/03 Rady Miejskiej w Ząbkach (Dz.Urz. Woj. Maz. Nr 42 z 2004 r., poz.1227) działka nr ewid. [...] obr. [...] znajduje się na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną lub jednorodzinną (symbol w planie MW/MN). Zatem budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego wypełnia zapis planu. Organ podał, że inwestycja została zaprojektowana zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Projekt budowlany został uzgodniony z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, który stwierdził zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej bez uwag, przez rzeczoznawcę ds. sanitarnohigienicznych i zdrowotnych bez zastrzeżeń oraz przez rzeczoznawcę ds. bezpieczeństwa i higieny pracy pod względem zgodności z przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wymaganiami ergonomii. Wojewoda podkreślił, że organ udzielający pozwolenia na budowę nie może podważać rzetelności opinii rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych ani postanowienia Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 13 października 2008 r., wyrażającego zgodę na proponowany przebieg drogi pożarowej "pod warunkiem zapewnienia dojazdu od strony wejścia do budynku drogą, oznaczoną na planie sytuacyjnym jako działka [...], o szerokości 8m i zakończonej placem o nieregularnym kształcie." Powyższy warunek został uwzględniony przez projektanta w projekcie zagospodarowania działki, zaś warunki gruntowo-wodne występujące w obrębie projektowanego budynku zostały opisane w dokumentacji geotechnicznej. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. C., M. i K. S., L. K. i S. K. zarzucili organowi odwoławczemu brak ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w odwołaniu tj.: - sprzeczności decyzji Starosty Wołomińskiego z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie nieprzestrzegania ładu przestrzennego, bowiem budowa pięciokondygnacyjnego budynku wielorodzinnego o wysokości ok. 16 m w bezpośrednim otoczeniu niskich domów jednorodzinnych o wysokości ok. 8 m stanowi poważne naruszenie istniejącej w tym otoczeniu harmonii społecznej oraz kompozycyjno-estetycznej; - naruszenia rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg przeciwpożarowych, bowiem postanowienie Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 13 października 2008 r., nie uwzględnia kwestii braku właściwego placu manewrowego dla zawracania pojazdów bojowych straży; - naruszenia § 8 ust 2 i § ust 9 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ząbki, poprzez nieuwzględnienie w projekcie "obowiązku równoczesnej realizacji: programu usług podstawowych, terenów zieleni i sportu oraz dojść, dojazdów i miejsc parkingowych"; - naruszenia § 28 ust 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ponieważ projekt nie zawiera rozwiązań dotyczących zagospodarowania wód opadowych z części budynku wystającej poza obrys bryły budynku. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły uchybienia, dające podstawę do uwzględnienia skargi. Sąd zauważył, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy - Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in.: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w razie spełnienia wymagań właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Sąd podzielił pogląd organu, iż stanowiący integralna część decyzji projekt budowlany jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Ząbki, zatwierdzonym uchwałą z dnia 19 grudnia 2003 r., według którego działka nr ewid. [...] obr. [...] znajduje się na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną lub jednorodzinną. Oznacza to, iż na powyższej działce może być realizowana zarówno zabudowa wielorodzinna ( § 7 planu), jak i zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (§ 9 planu). Zdaniem Sądu I instancji istnienie w najbliższym otoczeniu jedynie zabudowy jednorodzinnej, co podnoszą skarżący, nie znajduje potwierdzenia na mapie sytuacyjnej dla celów projektowych. Cztery bezpośrednio sąsiadujące z nieruchomością objętą inwestycją działki (nr ew. [...], [...], [...], [...]) są niezabudowane, na działkach nr ew. [...], [...], [...] i [...] znajduje się zabudowa jednorodzinna, ale już w bliskiej odległości na działkach nr ew. [...], [...],[...] zrealizowana została zabudowa wielorodzinna. Skoro więc plan miejscowy przewiduje na tym terenie możliwość zabudowy wielorodzinnej, to powyższe ustalenie wiąże organ architektoniczno-budowlany, który nie posiada kompetencji badania tegoż zapisu z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na gruncie ustawy Prawo budowlane oraz przepisów wykonawczych pod pojęciem zabudowy wielorodzinnej rozumie się zarówno zabudowę budynkiem wielorodzinnym, jak i zespołem takich budynków (objętych jednym pozwoleniem na budowę). Plan miejscowy miasta Ząbki, ustalając zasady zagospodarowania na terenach zabudowy wielorodzinnej, nie wyodrębnia obu rodzajów zabudowy wielorodzinnej. Jednocześnie nie określa sposobu wypełnienia obowiązku zawartego w ustaleniach dla zabudowy wielorodzinnej o równoczesnej realizacji programu usług podstawowych, terenów zieleni i sportu oraz dojść, dojazdów, miejsc parkingowych. Zasadnie więc organ I instancji przy interpretacji tego zapisu planu posiłkuje się regulacjami zawartymi w przepisach wykonawczych. Ponadto Sąd wskazał, że ostatecznym postanowieniem z dnia [...] października 2008 r. Mazowiecki Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wyraził zgodę na proponowany przebieg drogi pożarowej do 5- kondygnacyjnego, średniowysokiego, wielorodzinnego budynku mieszkalnego przy ul. [...] w Ząbkach, wzdłuż dłuższego boku budynku, pod warunkiem między innymi zapewnienia dojazdu od strony wejścia do budynku drogą, oznaczoną na planie sytuacyjnym jako działka ew. nr [...], o szerokości 8 m i zakończonej placem o nieregularnym kształcie. Powyższy warunek został uwzględniony przy projektowaniu zagospodarowania terenu. Powyższe rozstrzygniecie zostało wydane na podstawie § 12 ust 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, zgodnie z którym w szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy spełnienie wymagań dotyczących drogi pożarowej do obiekt budowlanego jest niemożliwe ze względu na lokalne uwarunkowania, dopuszcza się stosowanie rozwiązań zamiennych uzgodnionych z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej, które zapewni niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej tego obiektu. Ustawodawca dopuścił zatem możliwość odstępstw od warunków technicznych w zakresie ochrony przeciwpożarowej pod warunkiem zatwierdzenia rozwiązań zamiennych przez właściwy organ w drodze postanowienia wydanego na podstawie art. 106 kpa. Samodzielny tryb weryfikacji (włącznie ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego) pozbawia organ architektoniczno-budowlany kompetencji do kwestionowania prawidłowości rozwiązań zamiennych przyjętych przez organy Państwowej Straży Pożarnej. Z tych względów wszelkie zarzuty odnoszące się do prawidłowości i kompletności postanowienia z dnia [...] października 2008 r. nie mogły być uwzględnione przez organy wydające pozwolenie na budowę , a co za tym idzie Sąd I instancji. Sąd zwrócił także uwagę, że inwestor posiada decyzję Burmistrza Miasta Ząbki o lokalizacji zjazdu oraz warunki przyłączenia budynku do sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej, sieci gazowej, sieci elektroenergetycznej, opinię Wydziału Uzgodnienia Dokumentacji Starostwa Powiatu Wołomińskiego, uzgadniającą przebieg tych przyłączy i sieci, a także pismo Burmistrza Miasta Ząbki o wyrażeniu zgody na wykonanie przez [...] Sp. z o.o. odcinka przewodu kanalizacji sanitarnej i przewodu wodociągowego w ul. [...] na własny koszt, pod warunkiem opracowania dokumentacji projektowej. Nadto projekt budowlany, zawierający dokumentację geotechniczną, stanowi, iż budowa geologiczna podłoża gruntowego pozwala na bezpieczne posadowienie budynku bezpośrednio na piaskach rodzimych poniżej warstwy glin pylastych przy zachowaniu podanych w analizie zaleceń. Lustro wody gruntowej zalega poniżej głębokości 4,40 m poniżej spodu posadowienia fundamentów domu. W tej sytuacji zarzut braku w projekcie "sposobu zagospodarowania wód opadowych z części podziemnej budynku wystającej poza obrys zasadniczej bryły budynku, przykrytej warstwą cienkiej murawy", uznano za niezrozumiały. Sąd I instancji podzielił zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 107 § 3 kpa poprzez brak zajęcia wnikliwego stanowiska wobec wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniach, jednak uznał, że uchybienie to pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego R. C., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, podniosła zarzuty: I. naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.: 1) art. 34 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane w zw. z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez zignorowanie faktu, że projekt nie określa zakresu oddziaływania na otoczenie i tym samym niemożliwość oceny konsekwencji w zakresie obszaru i zakresu oddziaływania wykopu, w którym ławy fundamentowe zostaną posadowione na zróżnicowanej głębokości od 3,51 m do 5,20 metra, przy jednoczesnym przyjęciu przez projektanta, że ściana fundamentowa będzie odległa od granic działek sąsiadujących o klika centymetrów z każdej strony, a przestrzeń garażu pod budynkiem będzie zajmować ponad 100% powierzchni działki, pomimo uprzedniego wezwania inwestora do uzupełnienia braków formalnych projektu; 2) art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez pominięcie faktu, że inwestor ignorując rozmiar planowanej inwestycji, za milczącym przyzwoleniem organu nie uzyskał żadnej akceptacji/zgody, a wręcz nie pozostawiający co do swego charakteru żadnych wątpliwości sprzeciw skarżącej na prowadzenie prac budowlanych, które jak wynika z doświadczenia życiowego oraz opisu "zabezpieczania wykonania tych prac" zawartego na str. 137 projektu muszą naruszać integralność działek skarżącej o nr ewidencyjnych [...], [...] oraz [...] z obrębu [...] w Ząbkach, w których to ostrych granicach inwestor zaplanował posadowienie ścian fundamentowych kondygnacji "-1" budynku, na głębokości od 3,51 m do 5,20m; 3) art. 32 ust 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez dopuszczenie do braku legitymowania się przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością, tj. pominięcie faktu, że inwestycja została zaplanowana poza granicami działki o nr ewidencyjnym [...], a tym samym zachodzi brak legitymowania się przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością w celu realizacji całości inwestycji - długość garażu wynosi 29.17m i tym samym jest dłuższa od samej działki oznaczonej nr ewidencyjnym [...] o 16 (szesnaście) cm (wymiarowanie działki s. 58 projektu); 4) art. 35 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 4 ust. 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez dopuszczenie do pominięcia obowiązku sprawdzenia/zatwierdzenia zmian/uzupełnień, które miały być dokonane w związku z wezwaniem do uzupełnia braków formalnych projektu, co w konsekwencji doprowadziło do planowania inwestycji poza granicami działki [...] z obrębu [...] w Ząbkach, 5) art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 8 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 43 ust. 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ząbki poprzez bezpodstawne przyjęcie, że w przypadku gdy pas drogowy ma szerokość mniejszą niż 10m nie zachodzi konieczność wydzielenia z działki [...], która z nim bezpośrednio graniczy dwumetrowego pasa technicznego, co po zrealizowaniu zatwierdzonego projektu w obecnym stanie będzie niemożliwe, ponieważ w tym pasie działki aż do samej granicy działek [...] i [...] projektowana jest podziemna kondygnacja garażu, która to sięga do głębokości od 3,51m do 5,20m w głąb gruntu, tym samym nie jest możliwy również montaż ogrodzenia, bez naruszenia stropodachu kondygnacji "-1", co nie zostało uwzględnione w projekcie; [pic] 6) art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 8 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 46 pkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ząbki poprzez dopuszczenie do realizacji kondygnacji "-1" w obrębie linii rozgraniczających ciągów komunikacyjnych, pomimo wyraźnego i jednoznacznego zakazu w tym zakresie; 7) art. 34 ust 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 8 ust 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, polegające na przyzwoleniu dopuszczenia pominięcia w zatwierdzonym projekcie budowlanym nieprzekraczalnych linii zabudowy oraz położenia budynku i jego poszczególnych elementów względem tych linii, co uniemożliwia zweryfikowanie zgodności projektu w stosunku do zapisu regulacji planu miejscowego, w szczególności jego § 46 pkt 3, taki stan rzeczy tym bardziej budzi uzasadnione wątpliwości ponieważ zgodnie z § 43 ust 2 pkt 40 planu miejscowego przyjęto, że szerokość ulicy [...] jest w granicach 12-14m, gdy tymczasem granice działek, sąsiadujących z działką wyznaczoną obecnie pod drogę są oddalone od siebie o 8m, 8) art. 5 ust. 1 pkt 1 lit b) ustawy Prawo budowlane w zw. § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, w brzmieniu obowiązującym do dnia 21 sierpnia 2009 r., poprzez przyjęcie, że projektowany budynek nie wymaga doprowadzenia drogi pożarowej o parametrach określonych w przepisach przedmiotowego rozporządzenia; 9) art. 35 ust. 1 pkt 2 oraz pkt 3 w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i w zw. z § 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej poprzez przyjęcie, że zakres ustalonych rozwiązań zamiennych dotyczących usytuowania drogi pożarowej wzdłuż krótszego, zamiast dłuższego boku budynku, obejmował również upoważnienie do dopuszczenia odstępstwa polegającego na dopuszczeniu drogi pożarowej o długości 60m, która nie posiada placu manewrowego o wymiarach 20x20, pozwalającego na zawrócenie pojazdu straży pożarnej i tym samym uniemożliwienie zawrócenia pojazdu straży pożarnej i opuszczenie strefy zagrożenia bez konieczności jego wycofania, oraz pogorszenia warunków ochrony pożarowej mieszkańców pozostałych nieruchomości, w szczególności nieruchomości oznaczonej jako działki ewidencyjne [...] i [...]; 10) art. 5 ust l pkt l lit b) ustawy Prawo budowlane w zw. z § 11 ust 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, w brzmieniu obowiązujący do dnia 21 sierpnia 2009 r., poprzez przyjęcie, że droga pożarowa o długości 60m, biegnąca wzdłuż krótszego boku przedmiotowego budynku może nie posiadać placu manewrowego o wymiarach 20x20 pozwalającego na zawrócenie pojazdu straży pożarnej, 11) art. 5 ust. 1 pkt l lit b) ustawy Prawo budowlane w zw. § 12 ust. 1 oraz ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, w brzmieniu obowiązującym do dnia 21 sierpnia 2009 r., poprzez przyjęcie, że droga pożarowa wyznaczona w projekcie budowlanym spełnia wymagania wynikające z przepisów bezwzględnie obowiązujących, pomimo że na dzień zatwierdzenia projektu droga pożarowa o parametrach wymaganych przez ten przepis nie istniała i do dnia dzisiejszego nie istnieje, 12) art. 35 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej poprzez przyjęcie, że zakres ustalonych rozwiązań zamiennych dotyczących usytuowania drogi pożarowej wzdłuż krótszego, zamiast dłuższego boku budynku obejmował również odstępstwo od konieczności zapewnienia, że droga pożarowa nie spełnia wymagać określonych w rozporządzeniu i nie gwarantuje parametrów nacisku co najmniej 100 kN na oś, o czym jest mowa w samej treści decyzji Starosty Wołomińskiego zatwierdzającej projekt budowlany (pkt l litera f), a w konsekwencji, 13) art. 5 ust. 1 pkt l lit. b) ustawy Prawo budowlane w zw. z § 207 ust. 1 pkt 4 oraz § 207 ust. 1 in fine rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i narażenie bezpieczeństwa ekip ratowniczych, w sytuacji, w której droga pożarowa, w zasadzie nie istnieje i fizycznie nie może zostać zrealizowana w sposób zapewniający bezpieczeństwo ekip ratowniczych, 14) art. 34 ust 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 7 ust. 1 oraz § 8 ust 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez uniemożliwienie weryfikacji projektu w odniesieniu do wymagań stawianych przez plan zagospodarowania na skutek braku podania wielkości powierzchni przyjętych do obliczania powierzchni zielonych, a w konsekwencji brak możliwości zweryfikowania prawidłowości wyliczenia przez projektanta powierzchni biologicznie czynnych i niewystarczająco precyzyjne podanie wielkości poszczególnych pomieszczeń składających się na lokale; 15) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie w zw. z § 7 ust 3 pkt 9 oraz § 45 ust. 1 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Ząbek poprzez przyjęcie, że inwestor prawidłowo wyliczył i wywiązał się z zagwarantowania ilości miejsc parkingowych w odniesieniu do planowanej powierzchni mieszkań, w sytuacji kiedy to ilość miejsc postojowych dla przedmiotowego projektu winna być większa niż 25, w szczególności biorąc pod uwagę fakt, że jedno z tych miejsc jest miejscem przeznaczonym tylko i wyłącznie dla osób niepełnosprawnych i jako takie musi pozostawać wolne dla ewentualnych gości, którzy to mogą być osobami niepełnosprawnymi; 16) art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie w zw. z § 7 ust 3 pkt 10 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Ząbek poprzez przyjęcie, że inwestor prawidłowo zaprojektował i obliczył pow. terenów biologicznie czynnych, kiedy to na powierzchni dachu nie są zaplanowane żadne systemy irygacyjne - nawadniające lub odprowadzające wodę dla rzekomo planowanej tam zielem, tak więc teren ten nie spełnia warunków dla terenu z nawierzchnia ziemna urządzona w sposób zapewniający naturalną wegetację; 17) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 8 ust. 1 i ust. 2 w zw. z § 7 ust. 3 pkt 9 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez utrzymanie w mocy decyzji udzielającej pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego, pomimo, że projekt nie przewiduje i nie wspomina o realizacji żadnych rozwiązań w zakresie objętym tym pkt planu, w szczególności nie odnosi się do obowiązku zapewnienia realizacji usług podstawowych oraz terenów sportu, 18) art. 34 ust 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane poprzez dołączenie do projektu dokumentacji geotechnicznej, która nie uwzględnia faktu obniżenia położenia ławy fundamentowej na poziomie - 5,20 m, tj. znacznie poniżej średniego poziomu wód gruntowych (-4,40m) a tym samym jest niekompletna/niewystarczająca dla celów realizacji projektu tego obiektu budowlanego, 19) § 11 pkt 10a rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, tj. dopuszczenia do istnienia braku w zakresie obowiązku przedstawienia przez projektantów analizy co do możliwości racjonalnego wykorzystania odnawialnych źródeł energii; II. naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 2 p.u.s.a. oraz art. 3 p.p.s.a. § 1 i § 2 pkt 1 poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych i dokonanie błędnych ustaleń w zakresie obowiązującego stanu prawnego sprawy, m.in. pominięcie faktu, że inwestycja nie jest realizowana jedynie na działce o numerze ewidencyjnym [...] z obrębu [...] w Ząbkach, a tym samym inwestor nie legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, droga przebiegająca wzdłuż budynku nie spełnia wymagań jako droga pożarowa planowanej klasy budynku, projekt jest nieczytelny lub niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego - wszystkich tych okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny nie ustalił wbrew brzmieniu przepisów prawa materialnego powołanych szczegółowo powyżej; 2) art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. przez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego na podstawie akt sprawy, z których jednoznacznie wynika, że w sprawie istnieją dowody, co do których należy się wypowiedzieć; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. poprzez fakt, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pominął wszystkie z naruszeń prawa materialnego i w konsekwencji oddalił skargę, 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. poprzez fakt, że: a) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uchylił zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego, pomimo naruszenia przez Wojewodę regulacji art. 78 § 1 kpa, 75 § 1 kpa w zw. z art. 140 kpa, polegającym na pominięciu dowodów, w szczególności pisma Komendanta Wojewódzkiej Straży Pożarnej z dnia 27 marca 2009 r., notatki ochotniczej straży pożarnej z dnia 28 kwietnia 2009 r. oraz opinii wykonanej przez rzeczoznawcę z zakresu zabezpieczeń przeciwpożarowych z dnia 4 maja 2009 r., złożonej do akt przez samych zainteresowanych, i w konsekwencji naruszenia art. 77 § 1 kpa, art. 7 kpa w zw. z art. 140 kpa, b) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nie uchylił zaskarżonej decyzji, pomimo nieuzupełnienia przez Inwestora wszystkich braków formalnych wskazanych w postanowieniu Starosty Wołomińskiego z dnia 9 stycznia 2009 r., tj. pomimo faktu, że organ I instancji nie sprawdził kompletności projektu budowlanego do czego obligował go art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, a w konsekwencji naruszenie przez organ II instancji art. 138 § 2 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty, która to winna zostać uchylona i przekazana do ponownego rozpoznania, c) Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uchylił zaskarżonej decyzji, pomimo faktu, że z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wynika, że Wojewoda Mazowiecki, dochodząc do przekonania, że wszelkie braki zostały usunięte w postępowaniu przed organem I instancji, wypełniając regulację art. 77 § 1 kpa winien uchylić decyzję Starosty w całości, odmówić zatwierdzenia projektu i odmówić udzielenia pozwolenia na budowę, skoro jednak tego nie zrobił, tym samym naruszył art. 138 § 1 pkt 2 kpa; 5) art. 135 p.p.s.a, na skutek odmowy uchylenia decyzji organu I instancji, mimo że dokumentacja zgromadzona w sprawie w sposób jednoznaczny świadczy o jej bezprawności i o tym, że powinna ona zostać wyeliminowana z obiegu prawnego; 6) art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7 i 77 kpa, sprowadzający się do stwierdzenia, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nie będąc związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie wyszedł poza ich granice, mimo że w danej sprawie powinien to uczynić w szczególności w odniesieniu do oceny spełniania warunków ustawy Prawo budowlane oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w konsekwencji błędnie nie uwzględnił skargi; 7) art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez całkowite pominięcie przedłożonej do akt sprawy notatki OSP oraz pisma KWSP z lutego 2009 r., jak również pisma skarżących z dnia 6 lutego 2009 r., a w konsekwencji wydanie błędnego orzeczenia, 8) art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez fakt, że Sąd Wojewódzki nie zawiesił postępowania pomimo braku rozpoznania przez Komendanta Wojewódzkiego Straży Pożarnej wniosku o wznowienie postępowania o wydanie zgody na odstępstwo od przepisów przeciwpożarowych, które to postanowienie stanowiło jedną z podstaw zatwierdzenia projektu budowlanego, 9) art. 133 § 1 p.p.s.a oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez: a) nieuwzględnienie w sprawie granic działki [...], na której znajdować się miała planowana inwestycja, oraz działek sąsiednich [...];[...];[...] oraz rozmiarów tej inwestycji, b) nieuwzględnienie całości przepisów uchwały zatwierdzającej aktualny miejscowy plan zagospodarowania przestrzenne Ząbek, a zwłaszcza § 7 ust 3 pkt 11; § 42 ust 2 pkt 40, § 42 ust 3 oraz § 46 pkt 3 tej uchwały; c) pominięcie ujawnionych w sprawie okoliczności dotyczących faktu naruszenia granic działek sąsiednich, d) ustalenie istotnego faktu zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który to fakt nie ma odzwierciedlenia w aktach sprawy. 10) art. 151 p.p.s.a., poprzez bezpodstawne oddalenie skargi pomimo wielu jaskrawych przykładów naruszenia przez organy obu instancji zarówno norm prawa materialnego, jak i norm prawa proceduralnego. Powołując takie zarzuty w ramach podstaw kasacyjnych jej autor wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych wraz z wartością opłaty skarbowej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] Sp. z o.o. wniosła o jej oddalenie, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznawana skarga kasacyjna oparta została na zarzutach naruszenia prawa materialnego, jak i prawa procesowego, z których to część należało uznać za uzasadnione. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że zasadnie autor skargi kasacyjnej zgłosił zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a., a także art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 77 kpa. Zarzuty naruszenia wskazanych przepisów należy uznać za trafne w zakresie, w jakim odnoszą się do podjęcia przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia w oparciu o niewyjaśniony stan faktyczny, a uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie pozwala w dużej mierze na jednoznaczne stwierdzenie, że przy rozpoznaniu sprawy sąd meriti miał na względzie obowiązki wynikające z art. 134 § 1 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli dokonanej przez Sąd I instancji stała się decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2009 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Wołomińskiego z dnia [...] kwietnia 2009 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] Sp. z o.o pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego /kat obiektu XIII/ z garażem podziemnym i zagospodarowaniem terenu /dojścia, dojazdy/ na działce nr ewid. [...] obr. [...], położonej w Ząbkach, przy ul. [...]. Dokonując kontroli legalności decyzji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego obowiązkiem Sądu I instancji było przede wszystkim zbadanie prawidłowości zastosowania art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku w kontekście podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów uprawnia do stwierdzenia, że Sąd I instancji nie wywiązał się z tego obowiązku. Wskazują na to następujące okoliczności: Po pierwsze, pominął że w toku postępowania administracyjnego nie została wyjaśniona kwestia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami wynikającymi z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzut ten dotyczy przede wszystkim faktu, że plan miejscowy w § 45 ust. 1 pkt 1 ustalił minimalne wskaźniki parkingowe dla obiektów nowowznoszonych lub rozbudowywanych, które to dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej wynoszą 1,2 stanowiska parkingowego na 1 mieszkanie oraz 1,5 stanowiska na 1 mieszkanie o powierzchni przekraczającej 60 mkw. Jak wynika z projektu budowlanego inwestor przewidział 25 miejsc parkingowych w garażu podziemnym, biorąc pod uwagę fakt, że w skład inwestycji wchodzić ma 12 lokali mieszkalnych o powierzchni mniejszej niż 60 mkw. i 7 lokali o powierzchni przekraczającej 60 mkw. Tymczasem proste zsumowanie powierzchni izb poszczególnych lokali przedstawione na karcie 108 projektu prowadzi do wniosku, że projekt przewiduje powstanie 10 lokali o powierzchni mniejszej niż 60 mkw. i 9 lokali powierzchnię tę przekraczających. Dwa lokale oznaczone numerami 15 i 19 mają zaniżoną powierzchnię całkowitą. Nieustalenie prawidłowej powierzchni lokali musi zaś oznaczać, że nie podlegało zweryfikowaniu, czy liczba przewidzianych miejsc parkingowych odpowiada wymaganiom planu miejscowego. Po drugie, Sąd I instancji pominął, że nie wyjaśniono kwestii zgodności projektu budowlanego z § 43 ust. 3 planu miejscowego, zgodnie z którym dla ulic dojazdowych ustala się szerokości w liniach rozgraniczających minimum 10m, a w wyjątkowych przypadkach uzasadnionych istniejącym zagospodarowaniem, dopuszcza się szerokość ulic dojazdowych ca 8m i ustala się udostępnienie pasów szerokości ca 2m z przyległych działek dla potrzeb realizacji uzbrojenia inżynieryjnego. Przede wszystkim zwraca zaś uwagę, że nie wyjaśniono, czy lokalizacja budynku mieszkalnego z częścią podziemną w obrębie granic działki nie stoi na przeszkodzie realizacji celu, jaki wynika z cytowanego § 43 ust. 3 planu miejscowego. Być może usytuowanie uzbrojenia technicznego w pasie drogowym zagadnienie to rozwiązuje, nie mniej jednak kwesta ta nie została rozważona. Po trzecie, Sąd I instancji nie odniósł się w sposób dostateczny do kwestii spełniania przez drogę dojazdową do ul. [...] warunków dla drogi pożarowej, a w konsekwencji zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno – budowlanymi. Słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że postanowieniem z dnia 13 października 2008 r., wydanym na podstawie § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U.Nr 121, poz. 1139) oraz § 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz.U.Nr 121, poz. 1137), Mazowiecki Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wyraził zgodę na odstępstwo od § 11 ust. 2 rozporządzenia w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych i na przebieg drogi pożarowej przy zachowaniu określonych warunków. Jednak podkreślenia wymaga, że powyższe postanowienie nie wyczerpuje swoim zakresem wszystkich zagadnień związanych z ochroną przeciwpożarową. Ograniczając się zatem jedynie do wyjaśnienia podstaw prawnych wydanego postanowienia, Sąd I instancji w sposób nieznajdujący uzasadnienia w treści art. 134 § 1 p.p.s.a. pominął kwestię pozostałych wymogów w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Po czwarte, Sąd I instancji zaakceptował zatwierdzenie przez organ architektoniczny projektu budowlanego, który nie może być uznany za poprawny. Dokumentacja składająca się na projekt budowlany zawiera rysunki, plany i opisy, które pozostają ze sobą w sprzeczności i nie tworzą spójnego obrazu planowanej inwestycji. Okoliczność ta powoduje, że nie sposób jest stwierdzić, że projektowana inwestycja nie narusza określonych przepisów. Brak czytelności projektu budowlanego przejawia się m.in. wskazywaniem odmiennych parametrów poszczególnych elementów rysunków i planów, co powoduje, że niemożliwe jest ustalenie okoliczności, które mogą mieć istotne znaczenie dla sprawy. Zarzut ten dotyczy braku możliwości jednoznacznego ustalenia tego, czy projektowana inwestycja nie wykracza poza granice nieruchomości, w stosunku do której inwestor dysponuje prawem własności. Podanie na karcie 67 projektu średnich wymiarów części podziemnej 29,17m x 25,37m niczego nie wyjaśnia. Pierwszy z wymiarów został wyliczony jako średnia wymiarów podanych na kartach 89 i 90 projektu (29,08+29,25 : 2 = 29,165m). Niewątpliwie wymiar budynku 29,08m będący podstawą do wyliczenia średniej, jest większy niż długość granicy nieruchomości od strony działki oznaczonej nr [...], która ma długość 29,01m. Inwestycja zatem wkracza na sąsiednie działki. Drugi z wymiarów stanowi natomiast prawdopodobnie różnicą pomiędzy wymiarem 25,48m ( 17,31+4,07+4.10) minus 0,10m, przy czym wymiar 0,10m stanowi, jak można przypuszczać, sumę odległości ścian podziemnej części budynku od granic nieruchomości, które zostały określone z każdej strony na 0,05m. Oznacza to jednak, że każdy z wymiarów był różnie ustalany. Przy pierwszym z wymiarów nie uwzględniono bowiem odległości ścian budynku od granic nieruchomości. Po piąte, analiza projektu budowlanego nie pozwala na stwierdzenie, że spełnia on wszystkie wymogi § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U.Nr 120, poz. 1133 z późn. zm.), a konkretnie § 11 pkt 10a dotyczącego możliwości wykorzystania odnawialnych źródeł energii. Kwestia kompletności projektu budowlanego nie stała się przedmiotem rozważań Sądu meriti. Po szóste, nie zostały również wyjaśnione wątpliwości, na które słusznie zwrócił uwagę autor skargi kasacyjnej, dotyczące faktu, iż z dołączonej do projektu budowlanego dokumentacji geotechnicznej wynika, że została ona sporządzona przy założeniu, że wody gruntowe zalegają poniżej spodu posadowienia fundamentu, podczas gdy z projektu wynika, że część fundamentu znajduje się poniżej poziomu wód. Reasumując tę część rozważań należy stwierdzić że pozostawienie w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego, co do którego istnieją wątpliwości, że pozostaje on w zgodzie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami techniczno – budowlanymi i czy nie narusza prawa własności osób trzecich powoduje nie tylko, że zasadne są zarzuty naruszenia przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 77 kpa), ale także art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, jako że zatwierdzenie projektu budowlanego jest dopuszczalne dopiero wówczas, gdy warunki, o których mowa w treści tego przepisu są bezspornie spełnione. Jednocześnie, wobec uznania zasadności powyższych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, sprowadzających się do niewyjaśnienia okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, należy zauważyć, że zgłoszenie części zarzutów naruszenia prawa materialnego jest przedwczesne. Dotyczy to zarzutów związanych z kwestią niespełniania przez drogę dojazdową wymogów drogi pożarowej oraz naruszenia praw właścicielskich osób trzecich poprzez przekroczenie rozmiarami inwestycji granic działki nr [...]. Natomiast za nieuzasadniony uznać wypada zarzut naruszenia § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, gdyż przepis ten odnosi się do oddziaływania na otoczenie obiektu budowlanego, a nie robót budowlanych. Wpływ obiektu budowlanego na otoczenie został zaś opisany w projekcie budowlanym (k. 83). Nie znajduje również odzwierciedlenia w aktach sprawy zarzut naruszenia z § 4 ust. 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez dopuszczenie do pominięcia obowiązku sprawdzenia/zatwierdzenia zmian/uzupełnień, które miały być dokonane w związku z wezwaniem do uzupełnia braków formalnych projektu. Na dokumentach składających się na projekt budowlany znajdują się bowiem podpisy osoby sprawdzającej projekt budowlany zarówno pod wersją pierwotną (sporządzoną w okresie lipiec-sierpień 2008 r.), jak i poprawioną (styczeń 2009 r.). Jeśli idzie o zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane na skutek nieuzyskania zgody właścicieli działek sąsiadujących na zakres robót budowlanych, to należy stwierdzić, że żaden z przepisów ustawy Prawo budowlane takiej zgody nie wymaga. Ponadto nie sposób jest przyjąć, że w kategoriach naruszenia prawa traktować można potencjalne naruszenie integralności działki. Kwestia ewentualnej realnej szkody wyrządzonej właścicielom działek sąsiednich na skutek prowadzonych niezgodnie ze sztuką budowlaną robót budowlanych może stać się przedmiotem dochodzenia na drodze cywilnej. Nie jest także trafny zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 8 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 46 pkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ząbki poprzez dopuszczenie do realizacji kondygnacji "-1" w obrębie linii rozgraniczających ciągów komunikacyjnych, pomimo wyraźnego i jednoznacznego zakazu w tym zakresie. Analiza projektu budowlanego, z uwzględnieniem faktu, że linie rozgraniczające stanowią granice działek, nie daje podstaw do przyjęcia, że w obrębie linii rozgraniczających ciągów komunikacyjnych planowana jest część inwestycji. W tym miejscu warto wyjaśnić, że wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej droga dojazdowa do planowanej inwestycji nie jest drogą, której szerokość została przewidziana w planie miejscowym na 12-16m. Nie ulega bowiem wątpliwości, że droga, do której przylega działka inwestora (działka [...]) jest jedynie drogą dojazdową do ul. [...] i która w uzasadnionym przypadku może mieć szerokość 8m. Jednocześnie nie sposób uznać, że projekt budowlany narusza § 7 ust. 3 pkt 11 planu miejscowego, który wprowadza wymóg zachowania nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości 5m od linii rozgraniczających ulic, w tym także dojazdowych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pod pojęciem nieprzekraczalnej linia zabudowy rozumie się części naziemne budynku. Z projektu budowlanego wynika zaś, że ściana frontowa projektowanego budynku znajduje się od linii rozgraniczającej z drogą dojazdową w odległości 5,70m i 5,59m, a więc z zachowaniem warunków określonych w planie miejscowym. Jeżeli chodzi o zarzuty związane z niewyjaśnieniem wielkości powierzchni projektowanej powierzchni biologicznie czynnej, to fakt występowania różnić wpisuje w ogólny zarzut braku czytelności oraz poprawności projektu i różnice te winny być usunięte. Jednak podkreślenia wymaga, że niezależnie od przyjętych wartości, każda z podanych powierzchni spełnia wymóg minimalnej powierzchni biologicznie czynnej, o której mowa w § 7 ust. 3 pkt 10 planu miejscowego (25%), zatem należy uznać, że różnice w wielkościach powierzchni biologicznie czynnej, jakie występują na poszczególnych kartach projektu budowlanego nie są istotne. Nie może być również rozpatrywane w kategoriach naruszenia prawa przekonanie autora skargi kasacyjnej, iż inwestor nie zrealizuje "zielonego dachu", gdyż w projekcie nie znajdują się rozwiązania dotyczące czy to systemu nawadniającego, czy to drenażu. Po pierwsze, żaden przepis prawa budowlanego nie zawiera takich rozwiązań, po drugie zaś kwestia ewentualnego jego niewykonania może być rozważana dopiero jako odstępstwo od projektu budowlanego z konsekwencjami przewidzianymi przez ustawodawcę. Autor skargi kasacyjnej zgłosił także zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 8 ust. 1 i ust. 2 w zw. z § 7 ust. 3 pkt 9 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez utrzymanie w mocy decyzji udzielającej pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego, pomimo, że projekt nie przewiduje i nie wspomina o realizacji żadnych rozwiązań w zakresie objętym tym punktem planu. Nie ulega wątpliwości, że § 7 ust. 3 pkt 9 planu miejscowego nakłada obowiązek równoczesnej realizacji programu usług podstawowych, terenów zieleni i sportu oraz dojść, dojazdów i miejsc parkingowych dla zabudowy wielorodzinnej. Należy jednak stwierdzić, że adresatem tego obowiązku nie jest zindywidualizowany inwestor, który planuje zrealizować budynek wielorodzinny. Zapis o obowiązku równoczesnej realizacji programu usług podstawowych nie może być rozumiany inaczej niż jako obowiązek uwzględnienia na obszarze, na którym występuje już zabudowa wielorodzinna bądź taka zabudowa jest planowana, nie tylko funkcji mieszkaniowych, ale i podstawowych funkcji usługowych, nierozerwalnie związanych z zamieszkiwaniem ludzi. Nie ma ponadto racji autor skargi kasacyjnej podnosząc zarzuty naruszenia art. 106 § 3 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 78 § 1 i 75 § 1 kpa poprzez pominięcie przedkładanych do akt sprawy notatek, pism i opinii. Przede wszystkim należy wyjaśnić, iż stosownie do art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Już z samego brzmienia przepisu wynika, iż postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym ma charakter bardzo ograniczony i uzupełniający. Z istoty przeprowadzenia dowodu przez sąd administracyjny wynika z kolei, że przedmiotem postępowania dowodowego musi być dowód nowy. Tymczasem nie ulega wątpliwości, że wskazywane przez skarżącego kasacyjnie dokumenty znajdują się w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy. Nie sposób zatem stwierdzić, aby zastosowanie w takiej sytuacji mógł znaleźć art. 106 § 3 p.p.s.a. Ponadto, skoro przedmiotowe dokumenty znajdują się w aktach administracyjnych należy stwierdzić, że składają się na materiał dowodowy, na podstawie którego wydane zostały skarżone rozstrzygnięcia. Odmienna ocena ich treści nie może zaś usprawiedliwiać twierdzenia o niedopuszczeniu czy nieprzeprowadzeniu dowodów przez organ administracji publicznej. Nie może także wywołać zamierzonego rezultatu zarzut naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez niezawieszenie postępowania pomimo braku rozpoznania przez Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej wniosku o wznowienie postępowania w sprawie wydania zgody na odstępstwo od przepisów przeciwpożarowych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak było podstaw do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na niewystępowanie zagadnienia wstępnego, gdyż za takie nie może być uznane rozstrzygnięcie mające zapaść w postępowaniu zmierzającym do podważenia ostatecznego postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 13 października 2008 r. w przedmiocie zgody na odstępstwo od przepisów przeciwpożarowych. Ponadto skarżący kasacyjnie nietrafnie zgłosił zarzut naruszenia art. 135 p.p.s.a. Przepis art. 135 p.p.s.a. nakłada na sąd administracyjny obowiązek wyeliminowania z obrotu prawnego także innych aktów niż zaskarżony, wydanych w granicach danej sprawy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego rozstrzygnięcia sprawy, której skarga dotyczy. Podkreślenia jednak wymaga, że nie może on mieć zastosowania w sprawie, w której skarga została oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.