I GSK 70/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Joanna Salachna (spr.) Sędzia del. WSA Cezary Kosterna po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Wojewody Śląskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 września 2018 r. sygn. akt I SA/Gl 815/18 w sprawie ze skargi Gminy C. na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia 21 maja 2018 r. nr NPII.7082.7.2017 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie decyzji w przedmiocie zwrotu utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz Gminy C. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: WSA lub Sąd I instancji) wyrokiem z 26 września 2018 r. sygn. akt I SA/Gl 815/18 – po rozpoznaniu sprawy ze skargi Gminy C. (dalej: skarżąca) na postanowienie Wojewody Śląskiego (dalej: organ) z 21 maja 2018 r. nr NPII.7082.7.2017, w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji co do prawa odwołania – uchylił zaskarżoną postanowienie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył organ, zaskarżając ten wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie i oddalenie skargi ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zarzucono: I) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) przepisu art. 400j ust. 5 w zw. z art. 400e ust. 1 w zw. z art. 400k ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799 ze zm.; dalej: u.p.o.s.) w zw. z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, a to poprzez jego błędne zastosowanie, tj. poprzez uznanie, że to prezes wojewódzkiego funduszu ochrony środowiska, a nie zarząd funduszu, jest uprawniony do wydawania decyzji w przedmiocie odmowy zwrotu utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, będących własnością Skarbu Państwa, gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne, a tym samym uznanie, że pismo z 13 czerwca 2012 r., nr WF/ZE/AM/2315/12, Prezesa Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Katowicach (dalej: Prezes ZWFOŚiGW) zawiera podpis osoby uprawnionej, o którym mowa w art. 107 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256; dalej: k.p.a.), a w konsekwencji powyższych uchybień uchylenie postanowienia nr NPII.7082.7.2017 Wojewody Śląskiego, zamiast oddalenia skargi Gminy C. w całości; 2) przepisu art. 400h w zw. z art. 400k u.p.o.s., poprzez jego błędną wykładnię, a to poprzez uznanie, że przepisy ustawy wymagają uchwałodawczej działalności wyłącznie od rady nadzorczej funduszu, a w konsekwencji uchylenie postanowienia nr NPII.7082.7.2017 Wojewody Śląskiego, zamiast oddalenia skargi Gminy C. w całości. II) naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 oraz z art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 105 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i w zw. z art. 144 k.p.a., poprzez: 1) dokonanie swobodnej oceny dowodów i niewyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, a w konsekwencji dopuszczenie się błędów w ustaleniu stanu faktycznego, tj. poprzez uznanie, iż pismo z 13 czerwca 2012 r., nr WF/ZE/AM/2315/12, Prezes ZWFOŚiGW jest decyzją administracyjną i zawiera rozstrzygnięcie w sprawie zwrotu utraconych dochodów za 2013 r. z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, będących własnością Skarbu Państwa, gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne oraz podpis osoby upoważnionej, a zatem odwołanie od tegoż pisma było dopuszczalne, ponadto pominięcie dowodu z uchwały Zarządu WFOŚGW w Katowicach z 13 czerwca 2012 r. nr 603/2012, a w konsekwencji powyższych uchybień uchylenie postanowienia nr NPII.7082.7.2017 Wojewody Śląskiego, zamiast oddalenia skargi Gminy C. w całości; 2) przyjęcie, że pismo z 13 czerwca 2012 r., nr WF/ZE/AM/2315/12, jest decyzją administracyjną (z czym organ się nie zgadza) pomimo faktu, że Prezes Funduszu nie posiadał i nie posiada upoważnia do wydawania, decyzji administracyjnych, a tym samym pominięcie okoliczności, że pismo (decyzja) podpisane zostało przez osobę nieuprawnioną, co równoznaczne jest z dotknięciem decyzji kwalifikowaną wadą prawną, będącą przesłanką do stwierdzenia jej nieważności; 3) błędne uznanie, że brak jest podstawy do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od pisma z 13 czerwca 2012 r., nr WF/ZE/AM/2315/12, a w konsekwencji błędne uznanie, że brak jest podstaw do stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania w przedmiocie uchwały nr 1089/2014 Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Katowicach z 2 lipca 2014 r. nie uwzględniającej wniosku Gminy C. o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie decyzji Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Katowicach - (uchwała 603/2012 z 13 czerwca 2012 r.) co do prawa odwołania, a w konsekwencji brak podstaw do umorzenia postępowania w wyżej wymienionym zakresie; 4) uchybienie wymogom formalnym uzasadnienia wyroku, poprzez nieodniesienie się do całości argumentacji zawartej w uzasadnieniu postanowienia organu i odpowiedzi na skargę oraz niewskazanie dowodów, na których Sąd I instancji oparł swoje stanowisko, a w konsekwencji uchylenie postanowienia Wojewody Śląskiego, zamiast oddalenia skargi w całości. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ przedstawił argumenty na poparcie zarzutów sformułowanych w jej petitum. Skarżąca w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż skarżący kasacyjnie organ wniósł o przyśpieszenie rozpoznania sprawy, jednocześnie zrzekając się jej przeprowadzenia na rozprawie, a skarżąca nie zażądała jej przeprowadzenia. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też nie zachodzą przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej. Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten wyznacza granice, w jakich NSA uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja – będąca przepisem szczególnym – modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a., w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia NSA. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie przesłanka ta została spełniona. Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: - naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.); - naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta obydwu punktach powołanego przepisu. Istota sporu w sprawie wywodzi się z tego, czy WSA słusznie za decyzję administracyjną uznał pismo Prezes ZWFOŚiGW z 13 czerwca 2012 r., nr WF/ZE/AM/2315/12, co w konsekwencji doprowadziło do uznania braku podstaw do stwierdzenia bezprzedmiotowości rozpoznania środka zaskarżenia od postanowienia dotyczącego przywrócenia terminu do wniesienia prośby o uzupełnienie decyzji (ww. pisma) o pouczenie o prawie złożenia odwołania. Z takim stanowiskiem nie zgadza się skarżący kasacyjnie organ, podnosząc zarzuty w oparciu o obydwie podstawy przewidziane w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Wskazania wymaga, iż NSA dokonał tożsamej oceny wskazanego wyżej pisma Prezesa Zarządu WFOŚiGW w świetle uregulowań u.p.o.s. w wyroku z 6 lipca 2022 r., sygn. akt I GSK 71/19. Z przywołanych w cz. I pkt 1 petitum skargi kasacyjnej przepisów u.p.o.s. wynika, iż: - prezesi zarządów WFOŚiGW reprezentują wojewódzkie fundusze na zewnątrz, dokonując wszystkich czynności prawnych w zakresie praw i obowiązków majątkowych wojewódzkich funduszy, z zastrzeżeniem art. 400k ust. 5 (art. 400j ust. 5) u.p.o.s.; - organami WFOŚiGW są rady nadzorcze wojewódzkich funduszy i zarządy wojewódzkich funduszy (art. 400e ust. 1 u.p.o.s.), oraz że - do zadań zarządów WFOŚiGW należy gospodarowanie środkami wojewódzkich funduszy, z zastrzeżeniem uprawnień rad nadzorczych wojewódzkich funduszy (art. 400k ust. 1 pkt 4 u.p.o.s.). Z tychże regulacji oraz przepisów postępowania administracyjnego organ wywodzi (zarzuty w cz. II petitum skargi, pkt. 1-3), że pismo Prezesa ZWFOŚiGW zostało podpisane przez osobę, która nie była upoważniona do wydania decyzji i wydana została w warunkach określonych art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nadto, że przedmiotowe pismo zostało błędnie uznane za decyzję administracyjną i że zawiera rozstrzygnięcie w sprawie zwrotu utraconych dochodów za 2013 r. z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, będących własnością Skarbu Państwa, gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne, a zatem odwołanie od tego pisma było dopuszczalne – co, w konsekwencji – spowodowało uchylenie postanowień Wojewody (w tym: w przedmiocie niedopuszczalności odwołania oraz umorzenia postępowania w sprawie wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie decyzji Zarządu WFOŚiGW co do prawa odwołania, z uwagi na bezprzedmiotowość postepowania). Zarzuty skargi kasacyjnej w powyższym zakresie są nieusprawiedliwione. Przede wszystkim zważyć należy, iż w – powołanym przez Sąd I instancji –postanowieniu NSA wydanym w składzie 7 sędziów (z 24 listopada 2014 r., sygn. II GSK 296/14; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl; inne powoływane orzeczenia tamże), stwierdzono, że czynność określona w przepisie prawa jako "zwrot utraconych dochodów" w przypadku odmowy tego zwrotu przez wojewódzki fundusz ochrony środowiska i gospodarki wodnej, którego adresatem jest gmina, jest formą władczej konkretyzacji normy materialnego prawa administracyjnego, którego adresatem jest określony podmiot. Akt taki powinien zatem przybrać formę decyzji administracyjnej. Przy czym wskazano, iż nie powinno też budzić wątpliwości, iż z treści art. 3 pkt 14 lit. b) u.p.o.s. można wyprowadzić wniosek, że wojewódzki fundusz jest organem administracji publicznej w znaczeniu funkcjonalnym. Zgodnie z tym przepisem ilekroć w ustawie jest mowa o organie administracji – rozumie się przez to inne podmioty, gdy są one powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do wykonywania zadań publicznych dotyczących środowiska i jego ochrony. Ponadto z art. 1 pkt 4 ustawy – Prawo ochrony środowiska wynika, że określa ona zasady ochrony środowiska oraz warunki korzystania z jego zasobów, z uwzględnieniem wymagań zrównoważonego rozwoju, a w szczególności (...) obowiązków organów administracji. Na tle powyższego zaznaczyć także trzeba, że formy działania funduszy ochrony środowiska nie zostały określone w art. 411 ust. 8 u.p.o.s. w sposób wyczerpujący. Poza tym są to formy niewładcze. Przechodząc na grunt sprawy będącej przedmiotem niniejszej kontroli sądowoadministracyjnej, wskazania wymaga, że niekwestionowane są poglądy, zarówno doktryny, jak i judykatury co do tego, że za decyzję można uznać pismo zawierające: oznaczenie organu administracji publicznej, od którego pochodzi oświadczenie, wskazanie jego adresata, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd WSA, że będące przedmiotem oceny w sprawie, pismo Prezesa ZWFOŚiGW z dnia 13 czerwca 2012 r., nr WF/ZE/AM/2315/12, stanowiło taką decyzję (w rozumieniu art. 104 i 107 § 1 k.p.a.), gdyż, niezależnie od jego pewnych wad, nastąpiło w nim: - oznaczenie organu administracji publicznej (Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Katowicach); - datę wydania (13 czerwca 2012 r.); - wskazanie adresata (Wójt Gminy C.); - zawarcie rozstrzygnięcia o istocie sprawy (wskazanie na postanowienie nie uwzględnienia wniosków Gminy C. w przedmiocie zwrotu utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, będących własnością Skarbu Państwa, gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne, dotyczących zbiornika o pow. 30,1167 ha, gdzie podatnikiem jest G. S.A. – za poszczególne okresy/lata), oraz zostało ono podpisane przez osobę reprezentującą organ administracji (ówczesnego Prezesa ZWFOŚiGW). Nadto zawiera także uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia. W realiach rozpoznawanej sprawy bezsprzeczne jest, że pismo Prezesa ZWFOŚiGW zawierało rozstrzygniecie, ponieważ wskazywało na sposób załatwienia wniosku/ów gminy, a nie informowało jedynie o podjętej przez Zarząd funduszu uchwale (z akt administracyjnych wynika, że przedmiotowe pismo nie wskazywało uchwały Zarządu). Natomiast w odniesieniu do podnoszonego przez organ braku uprawnienia do wydania decyzji, NSA stwierdził, że Prezes ZWFOŚiGW był uprawniony do wystąpienia w niniejszej sprawie w imieniu funduszu. Jakkolwiek bowiem organami wojewódzkich funduszy są rady nadzorcze wojewódzkich funduszy i zarządy wojewódzkich funduszy (art. 400e ust. 1 u.p.o.s.), to ustawodawca wyraźnie wskazał, iż to do kompetencji prezesa funduszu należy reprezentowanie go na zewnątrz, dokonując wszystkich czynności prawnych w zakresie praw i obowiązków majątkowych wojewódzkich funduszy (art. 400j ust. 5 u.p.o.s.). Mając jednocześnie na względzie wcześniej podnoszony brak określenia form działania funduszy, uznać trzeba, że Prezes ZWFOŚiGW, podpisując przedmiotowe pismo czynił to jako osoba reprezentująca organ administracji. Z tych powodów NSA nie dopatrzył się naruszenia wskazanych wcześniej przepisów, jak też art. 2 i 7 Konstytucji RP przez Sąd I instancji, który uchylił postanowienie organu w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zażalenia skarżącej na postanowienie dotyczące przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie decyzji co do prawa odwołania, będące konsekwencją postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania od pisma Prezesa ZWFOŚiGW z 13 czerwca 2012 r., nr WF/ZE/AM/2315/12. Nieusprawiedliwiony jest także zarzut sformułowany w cz. I pkt 2 petitum skargi kasacyjnej. W zaskarżonym wyroku WSA nie wyraził wskazanego przez kasatora poglądu, że przepisy u.p.o.s. wymagają uchwałodawczej działalności wyłącznie od rady nadzorczej funduszu. W odniesieniu do pozostałych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, NSA stwierdza, że są one niezasadne. Nie ma racji organ twierdząc, że WSA: - dokonał swobodnej oceny dowodów i nie wyjaśnił wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, a w konsekwencji błędnie uznał, ze pismo Prezesa ZWFOŚiGW z 13 czerwca 2012 r., nr WF/ZE/AM/2315/12, jest decyzją administracyjną, a pominął dowód z uchwały Zarządu WFOŚiGW w Katowicach z 13 czerwca 2012 r., nr 603/2012; - uchybił wymogom formalnym uzasadnienia wyroku, poprzez nieodniesienie się do całości argumentacji zawartej w uzasadnieniu postanowienia Wojewody i odpowiedzi na skargę oraz niewskazanie dowodów, na których Sąd oparł swoje stanowisko, poprzez co uchylił postanowienie organu, zamiast oddalenia skargi Gminy w całości. W odniesieniu do powyższych, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że WSA, jak już wskazano, prawidłowo - w kontekście zarówno przepisów u.p.o.s., jak i k.p.a. - ocenił pismo Prezesa ZWFOŚiGW z 13 czerwca 2012 r., nr WF/ZE/AM/2315/12. W konsekwencji podjęte rozstrzygnięcie organu w sprawie wniosku gminy, które było przedmiotem postanowienia wojewody zostało uchylone. Podkreślenia wymaga, że sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. Przypomnieć trzeba, że zgodnie z tym przepisem prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji – wskazania co do dalszego postępowania. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadniony jest tylko wówczas, gdy pomiędzy tym uchybieniem a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał potencjalny związek przyczynowy. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia, gdy lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku uchylającego akt administracyjny, pozbawiałoby stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia (zob. wyrok NSA z 25 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 487/08). Nadto, w orzecznictwie przyjmuje się, że zarzuty z art. 141 § 4 p.p.s.a. nie są skuteczne, gdy mimo nieprawidłowego nawet uzasadnienia, zaskarżony wyrok odpowiada prawu (art. 184 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wymagane elementy, a uzasadnienie części prawnej jest wystarczające dla uzyskania informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, które doprowadziły do uwzględnienia skargi. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, że WSA dokonał zwięzłego przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska organu, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Natomiast brak szczegółowego odniesienia się przez Sąd do wszystkich podnoszonych okoliczności i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach, nie jest wadliwe, o ile te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia – a tak było w rozpoznawanej sprawie. Okoliczność zaś, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska WSA, czy też jego ocena, że uzasadnienie wyroku jest niepełne i nieprzekonujące, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wobec powyższego WSA nie dopuścił się także naruszenia art. 151 p.p.s.a., który to przepis ma charakter wynikowy. Dla potwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia we wskazanym zakresie niezbędne jest zaistnienie naruszenia innych przepisów proceduralnych lub materialnych, którym Sąd uchybił – co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Wobec powyższego omawiane zarzuty należało uznać za chybione. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O zasądzeniu kosztów postępowania sądowego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).