I OZ 1205/13

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA - Małgorzata Jaśkowska po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1667/13, odmawiające wstrzymania wykonania orzeczenia Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] oraz utrzymanego nim w mocy orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...]maja 2013 r. nr [...] w sprawie ze skargi D.M. na orzeczenie Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] wydane w przedmiocie dyscyplinarnego wydalenia ze służby w Policji postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 16 września 2013 r. D.M. wniósł o wstrzymanie wykonania orzeczenia Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] oraz utrzymanego nim w mocy orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] wydanego w przedmiocie dyscyplinarnego zwolnienia ze służby. W uzasadnieniu wniosku skarżący podnosił, że zaskarżone orzeczenia dotknięte są kwalifikowaną wadą prawną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – powoływanej dalej jako k.p.a.). Wskazywał również na błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia dyscyplinarnego, tj. przypisywanie mu czynów, których nie popełnił oraz oparcie wymierzonej kary na podstawie prawnej przewidzianej w art. 135g ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687 ze zm.). D.M. podnosił także brak bezstronności po stronie pracowników Komendy Powiatowej Policji w P. oraz bezprawne użycie siły fizycznej w celu pobrania próbek krwi do analizy pod kątem zawartości alkoholu. Wskazywał również, że wykonanie orzeczeń dyscyplinarnych spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenie skutków i wystąpił o przywrócenie go do służby w Policji. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 października 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1667/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił D.M. wstrzymania wykonania orzeczenia Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] oraz poprzedzającego go orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] wydanego w przedmiocie dyscyplinarnego wydalenia ze służby w Policji. W ocenie Sądu I instancji, skarżący nie wykazał, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki określone w przepisie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Sąd wskazywał, że zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania skarżący łączy w istocie z postawionymi w skardze zarzutami i możliwym kierunkiem rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd. Instytucja wstrzymania wykonania aktu została zaś powiązana z kwalifikowanymi (ściśle określonymi) skutkami jakie może wywołać wykonanie decyzji. Instytucja ta jest niezależna od ewentualnej wadliwości zaskarżonego aktu, bowiem ocena legalności zaskarżonego aktu następuje dopiero podczas rozpoznania sprawy, a nie podczas incydentalnego postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. W zażaleniu z dnia 12 listopada 2013 r. skarżący podnosił szereg kwestii odnoszących się do meritum sprawy. Kwestionował sposób pobrania od niego próbek krwi do badania zawartości alkoholu. Wskazywał na toczące się w Prokuraturze Rejonowej w P. postępowanie w sprawie przekroczenia uprawnień przez Komendanta Powiatowego Policji w P. i pozbawienia go wolności. Skarżący wskazywał również na możliwość upływu pięcioletniego terminu do żądania wznowienia postępowania administracyjnego wynikającego z art. 146 § 1 k.p.a., co spowoduje, że w przypadku korzystnego dla niego rozstrzygnięcia sprawy karnej, nie będzie mógł wrócić do służby w Policji. W konkluzji skarżący wskazywał również, na przykre dla niego konsekwencje społeczne i rodzinne zwolnienia ze służby. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie D.M. nie zasługuje na uwzględnienie i jako takie podlega oddaleniu. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Sąd administracyjny nie bada w tym postępowaniu zasadności samej skargi, ocenia natomiast zasadność zastosowania w konkretnym przypadku tzw. ochrony tymczasowej do czasu kontroli przez Sąd legalności aktu administracji w ramach głównego postępowania sądowoadministracyjnego i wydania w tym zakresie stosownego orzeczenia. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje jednocześnie wnioskodawcę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że większość podniesionych przez skarżącego w zażaleniu argumentów zmierza w kierunku kwestionowania samej decyzji o dyscyplinarnym zwolnieniu ze służby w Policji, co może podlegać ocenie sądu administracyjnego jedynie w ramach merytorycznego rozpoznania skargi D.M. z dnia 24 lipca 2013 r., w toku głównego postępowania sądowoadministracyjnego. Argumenty te pozostają poza obszarem merytorycznej oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonywanej w ramach postępowania zażaleniowego, nie zmierzają one bowiem do uprawdopodobnienia wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co mogłoby prowadzić do wydania przez sąd administracyjny postanowienia w zakresie wstrzymania zaskarżonej decyzji (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Odnosząc się do argumentów nakierowanych na zastosowanie w rozpatrywanej sprawie ochrony tymczasowej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wszczęte na wniosek skarżącego postępowanie prokuratorskie pozostaje bez związku z ewentualnym wstrzymaniem wykonania orzeczeń dyscyplinarnych, które Sąd mógłby zastosować do czasu merytorycznego rozpatrzenia skargi na orzeczenie o zwolnieniu ze służby. Jest to odrębne postępowanie w sprawie ewentualnego popełnienia czynu zabronionego przez osoby trzecie (Komendanta Powiatowego Policji w P.). Z tych samych względów, także pięcioletni termin wynikający z art. 146 § 1 k.p.a. pozostaje bez związku z kwestią tymczasowego wstrzymania wykonalności orzeczenia dyscyplinarnego. Łączy się on bowiem ewentualnym wynikiem odrębnego postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w P. w sprawie zarzucanego przekroczenia uprawnień przez Komendanta Powiatowego Policji w P. oraz pozbawienia skarżącego wolności. Należy podkreślić, że akcesoryjne (incydentalne) postanowienie dotyczące wstrzymania wykonania orzeczeń dyscyplinarnych ma jedynie na celu ustalenie stosunków prawnych do czasu merytorycznego rozpoznania skargi na orzeczenie dyscyplinarne, zabezpieczając ewentualnie skarżącego przed wystąpieniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. W razie uwzględnienia skargi D.M. z dnia 24 lipca 2013 r., Sąd I instancji i tak z urzędu wstrzyma wykonanie zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego (art. 152 p.p.s.a.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący nie wykazał żadnej okoliczności faktycznej, która stanowiłaby w niniejszej sprawie o wystąpieniu przesłanek ochrony tymczasowej, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podnoszone przez skarżącego - trudne dla niego - konsekwencje społeczne i rodzinne zwolnienia ze służby w Policji nie mogą przemawiać za wstrzymaniem wykonania orzeczenia dyscyplinarnego. W tym świetle, Sąd I instancji prawidłowo odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.