II FZ 960/15

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, , , po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia H. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 892/15 odrzucające skargę H. G. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 8 września 2014 r. nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 892/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dalej: "WSA") odrzucił skargę H. G. (dalej: "Skarżąca") na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 8 września 2014 r. w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Podstawą prawną powyższego orzeczenia był art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Z uzasadnienia wyroku WSA wynika, że we wniosku z dnia 5 czerwca 2014 r. Skarżąca zwróciła się do Ministra Finansów o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, którą Minister Finansów wydał 8 września 2014 r., uznając stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. Skarżąca pouczona została o przysługującym prawie do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację, do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 14 dni od dnia, w którym dowiedziała się (lub mogła się dowiedzieć) o jej wydaniu a także, że skargę wnosi się w terminie 30 dni od otrzymania odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia tego wezwania. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru interpretacji wynika, że doręczono ją Skarżącej 13 września 2014 r. W dniu 18 września 2014 r. (data nadania) Skarżąca skierowała pod adresem organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, na które Minister Finansów nie udzielił odpowiedzi. W piśmie z dnia 18 lutego 2014 r. (nadanym w placówce pocztowej tego samego dnia), Skarżąca złożyła do WSA skargę na ww. interpretację. WSA w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wskazał, że przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi. Pierwszy termin dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie (termin ten wynosi 30 dni i liczy się od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie) oraz drugi termin, który dotyczy sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie (termin ten wynosi 60 dni i liczy się od dnia wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia). Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia rozpoczyna już bieg drugi z tych terminów, jeżeli jednak przed jego upływem organ doręczy odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwania. Jeżeli natomiast organ nie doręczy odpowiedzi na wezwanie przed upływem 60 dni od dnia wniesienia wezwania, to w tym terminie (60 dni od dnia wniesienia wezwania) powinna być wniesiona skarga. W niniejszej sprawie w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, organ nie udzielił odpowiedzi na to wezwanie. Zatem, zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a., termin do wniesienia przez Skarżacą skargi upływał w dniu 17 listopada 2014 r., natomiast Skarżąca wystąpiła ze skargą dopiero w dniu 18 lutego 2015 r., a więc po upływie terminu do jej wniesienia. Nie godząc się z powyższym postanowieniem Skarżąca wystąpiła z zażaleniem, w którym zarzuciła naruszenie przez WSA przepisów postępowania poprzez nieuwzględnienie pisma Skarżącej z dnia 18 lutego 2014 r., jako wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w terminie szcześciedzisięciu dniu od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Ponadto zarzucono również naruszenie przepisu art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 746, dalej: "o.p."). Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i rozpoznanie sprawy poprzedzone rozpoznaniem pisma Skarżącej jako wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wniesiono także o przyznanie zwrotu kosztów postępowania , kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne, dlatego podlega oddaleniu. Zgodnie z przepisem art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (§ 2). Z akt sprawy wynika bezspornie, że Skarżąca pismem z dnia 17 września 2014 r. (data nadania w dniu 18 września 2014 r.) wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa, które to wezwanie zostało doręczone do organu w dniu 25 września 2014 r. (k. – 16 akt administracyjnych). W terminie sześćdziesięciu dni od daty doręczenia wezwania, Minister Finansów nie udzielił Skarżącym odpowiedzi na powyższe wezwanie. Stosownie zatem do wskazanego wyżej przepisu termin do wniesienia skargi upływał w dniu 17 listopada 2014 r. Natomiast Skarżącą wystąpiła ze skargą dopiero w dniu 18 lutego 2015 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA dokonał słusznej oceny, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona po upływie przewidzianego w ustawie terminu do jej wniesienia. Jak słusznie zauważył WSA przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi. Pierwszy termin dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie (termin ten wynosi 30 dni i liczy się od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie) oraz drugi termin, który dotyczy sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie (termin ten wynosi 60 dni i liczy się od dnia wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia). Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia rozpoczyna już bieg drugi z tych terminów, jeżeli jednak przed jego upływem organ doręczy odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwania. Jeżeli natomiast organ nie doręczy odpowiedzi na wezwanie przed upływem 60 dni od dnia wniesienia wezwania, to w tym terminie (60 dni od dnia wniesienia wezwania) powinna być wniesiona skarga. Nie można również uznać argumentacji pełnomocnika Skarżącej, że pismo Skarżącej nadane w dniu 18 lutego 2015 r. (skarga), powinno zostać potraktowane jak wniosek o przywrócenie terminu i jako taki wniosek powinno zostać rozpoznane. W tym miejscu podkreślić bowiem należy, że przepisy obowiązującego prawa, nie przewidują "dorozumianego" wniosku o przywrócenie terminu do dokonania uchybionej czynności. Sąd nie może się domyślać jakie są intencje i zamiary strony, co sugeruje autor skargi kasacyjnej podnosząc, że pismo powinno być potraktowane przez WSA jak wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi, bo taka była intencja jego autora. Przywrócenie terminu jest bowiem szczególną instytucją prawa procesowego, która może nastąpić tylko na wyraźny wniosek strony, w którym wskazała ona przesłanki uzasadniające brak swej winy w uchybieniu terminu. Stosownie bowiem do brzmienia art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym, wnoszący o przywrócenie terminu, jest obowiązany uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z takim wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie, o czym stanowi art. 87 § 4 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. W odniesieniu do wniosku pełnomocnika Skarżącej, ustanowionego w ramach prawa pomocy, o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne, to w niniejszym postanowieniu nie zawarto rozstrzygnięcia dotyczącego tej kwestii z uwagi na to, że stosownie do art. 250 oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego na zasadzie prawa pomocy przyznaje się za wykonane zastępstwo prawne, co oznacza, że następuje to po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie i przez wydanie odrębnego postanowienia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym (por. postanowienie NSA z 10 lutego 2014 r., I FPS 3/13, oraz wyrok NSA z 9 lutego 2005 r., GSK 1412/04, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).