II OSK 2506/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 2637/20 w sprawie ze skargi D. O. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 14 czerwca 2019 r., znak WSO-I-621.1.111.2018 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 lutego 2021 r. sygn. akt lV SA/Wa 2637/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. O. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z 14 czerwca 2019 r., znak WSO-i-621.1.111.2018. Poddaną kontroli Sądu I instancji decyzją, Wojewoda uchylił decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 15 kwietnia 2019 r., nr AO-D-I- XVII.51151.162.10, wydaną po wznowieniu postępowania, orzekającą o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta m. st. Warszawy z 10 grudnia 2010 r., nr AO-D-l-XVII.51151/162/10 w przedmiocie wymeldowaniu D. O. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. (...) w W. i umorzył w całości postępowanie organu I instancji. W skardze kasacyjnej D. O. zaskarżył ww. wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez wadliwie zastosowanie przez Sąd I instancji pierwszego z przywołanych przepisów, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i doprowadziło do nieuzasadnionego oddalenia przez Sąd I instancji skargi, pomimo, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przez organy administracji publicznej ww. przepisu prawa procesowego, co powinno skutkować uwzględnieniem przez Sąd I instancji skargi wniesionej w niniejszej sprawie, a w konsekwencji uchyleniem zaskarżonej decyzji i skierowaniem niniejszej sprawy do ponownego rozpatrzenia, albowiem wbrew ustaleniom Sądu I instancji, a także organu II instancji wniosek Skarżącego w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego został przez niego wniesiony w terminie wynikającym z przepisu art. 148 § 1 k.p.a. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, oświadczając jednocześnie, że nie zostały one uiszczone przez Skarżącą na rzecz jej pełnomocnika z urzędu ani w części, ani w całości. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazał, że Sąd I instancji wadliwie przyjął, że termin na wniesienie wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zaczął swój bieg już w dniu 12 kwietnia 2018 r. i upłynął bezskutecznie w dniu 12 maja 2018 r. Prawidłowa wykładnia art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. powinna bowiem prowadzić do wniosku, że termin na wniesienie wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zaczął swój bieg z dniem doręczenia skarżącemu kasacyjnie decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 10 grudnia 2010 r., nr AO-D-I-XVII.51151.162.10, albowiem w tym dniu skarżący kasacyjnie mógł zapoznać się z jej treścią oraz z jej uzasadnieniem, a następnie z dostatecznym rozeznaniem wnieść wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem tej decyzji Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Skarga kasacyjna kwestionuje dokonaną przez Sąd I instancji ocenę zachowania przez skarżącego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta m. st. Warszawy z 10 grudnia 2010 r., nr AO-D-l-XVII.51151/162/10. W ocenie skarżącego kasacyjnie termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania rozpoczął bieg w dniu doręczenia mu ww. decyzji Prezydenta Miasta. Sąd I instancji przyjął natomiast, że datą, od której rozpoczął bieg ten termin, nie jest dzień poznania przez skarżącego pełnej treści decyzji, lecz data w której skarżący kasacyjnie powziął wiadomość o jej wydaniu. Stanowisko to podziela Naczelny Sąd Administracyjny. Początek biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania określają przepisy art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W sytuacji gdy podstawę podania o wznowienie postępowania stanowi przyczyna określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. początek biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że przez pojęcie dowiedzenia się o decyzji należy rozumieć powzięcie wiedzy o samym fakcie wydania rozstrzygnięcia w sposób umożliwiający złożenie podania o wznowienie. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji. Chodzi tu o takie dane jak nazwa organu oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy z zastrzeżeniem, iż nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji. Za wystarczające uznaje się, iż posiadła ona informację czego dana decyzja dotyczy (por. wyroki NSA z 26 czerwca 2013 r., II OSK 528/12; z 18 września 2014 r., II OSK 674/13, z 4 grudnia 2019 r.,II OSK 168/18, z 17 września 2020 r., II OSK 1340/20; z 30 września 2020 r., II OSK 1464/20; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zasadnie Sąd I instancji uznał, że skoro D. O. w piśmie z dnia 12 kwietnia 2018 r., zwrócił się do właściwego organu o nadesłanie mu decyzji orzekającej o jego wymeldowaniu, to najpóźniej w tym dniu miał świadomość, że taka decyzja została wydana. W konsekwencji od tego też dnia należało liczyć termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją Prezydenta Miasta z 10 grudnia 2010 r. Moment przesłania mu decyzji wraz z uzasadnieniem, nie miał znaczenia dla oceny zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania. A skoro tak, to Sąd I instancji zasadnie podzielił stanowisko Wojewody, że podanie podanie złożone w dniu 18 maja 2018 r., uznać należało jako podanie złożone z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał w przedmiocie wniosku zawartego w skardze kasacyjnej dotyczącego zwrotu kosztów pomocy prawnej, gdyż wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa w oparciu o art. 250 p.p.s.a. przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258-261 p.p.s.a.