II FSK 977/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, (sprawozdawca), Protokolant Anna Dziewiż-Przychodzeń, po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 4 lutego 2010 r. sygn. akt I SA/Ke 535/09 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 7 października 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. S. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE 1. Wyrokiem z dnia 4 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Ke 535/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 7 października 2009 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego. 2. Jak wynika z przyjętego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego, wnioskiem z dnia 15 listopada 2002 r. M. S. (dalej: "Skarżąca") wystąpiła do Urzędu Skarbowego w B. o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego dotyczącego zaległości w podatku od towarów i usług za 1997r. oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 1997-1999. Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2002r., uzupełnionym postanowieniem z dnia 10 maja 2005r. Naczelnik Urzędu Skarbowego zawiesił postępowanie w sprawie restrukturyzacji z uwagi na wystąpienie należności spornych. Następnie na wniosek podatniczki Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 27 marca 2008r. podjął zawieszone postępowanie restrukturyzacyjne i w konsekwencji decyzją z dnia 15 maja 2008r. ustalił ogólną kwotę należności podatkowych objętych restrukturyzacją na 12.151,10 zł, opłatę restrukturyzacyjną w kwocie 1.823 zł oraz określił warunki restrukturyzacji, a decyzją z dnia 14 lipca 2008r. ten sam organ rozłożył opłatę restrukturyzacyjną na 11 rat, które podatniczka uiściła. W dniu 6 lipca 2009r. na wezwanie organu Skarżąca złożyła do Urzędu Skarbowego informację o bieżącej sytuacji finansowej przedsiębiorcy, z której wynikało, że od dnia 24 września 2007r. nie prowadzi ona działalności gospodarczej. W związku z powyższym, decyzją z dnia 13 lipca 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego umorzył wszczęte postępowanie restrukturyzacyjne, ponieważ podatniczka utraciła status przedsiębiorcy. 3.Skarżąca złożyła odwołanie od wyżej wymienionej decyzji, w którym wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania restrukturyzacyjnego jako bezprzedmiotowego ze względu na przedawnienie zobowiązań podatkowych oraz zwrot kwoty 1.889 zł zaliczonej na poczet zaległości podatkowych i odsetek, ze względu na wygaśnięcie zobowiązań będących podstawą zaliczenia wskutek przedawnienia. 4. W wyniku rozpatrzenia odwołania organ drugiej instancji wskazał, iż przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287, ze zm.; dalej: "ustawa o restrukturyzacji") stosuje się w myśl art. 2 pkt 1 tej ustawy jedynie do podmiotów posiadających status przedsiębiorcy, a umorzenie należności publicznoprawnych jest jedynie środkiem do przywrócenia działającemu na rynku przedsiębiorcy zdolności konkurowania na tym rynku. Jak wskazał organ z informacji udzielonej przez Skarżącą wynika, iż zlikwidowała ona działalność gospodarczą oraz nie przywróciła jej również po określeniu przez organ pierwszej instancji warunków restrukturyzacji. Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy o restrukturyzacji należało zatem, zdaniem organu, umorzyć postępowanie restrukturyzacyjne wobec niespełnienia warunków restrukturyzacji, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 tej ustawy. Jednocześnie organ odwoławczy przyznał, iż w wydanej decyzji organ pierwszej instancji niezasadnie powołał w podstawie prawnej przepis art. 21 ust. 3 ustawy o restrukturyzacji, jednakże uchybienie to nie może skutkować uchyleniem decyzji, ponieważ nie ma ono istotnego wpływu na wynik sprawy. Jako nieuzasadniony uznał także organ podniesiony w odwołaniu zarzut dotyczący przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych restrukturyzacją. Wskazano, iż zgodnie z dyspozycją art. 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.; dalej: "O.p.") zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, a zobowiązania zarówno w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 r. jak i za 1999 r. zostały określone decyzjami organu drugiej instancji przed upływem terminu przedawnienia tych zobowiązań podatkowych tj. decyzją z dnia 29 listopada 2002 r. i decyzją z dnia 27 października 2004 r. Na powyżej powołane decyzje podatniczka wniosła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, który wyrokiem z dnia 13 grudnia 2005 r., sygn. akt I SA/Ke 284/05, oddalił skargę w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego za rok 1999, a następnie wyrokiem z dnia 19 grudnia 2006r., sygn. akt II FSK 433/06, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku, natomiast wyrokiem z dnia 23 maja 2007 r., sygn. akt I SA/Ke 124/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę podatniczki w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym za 1997 r. - wyrok stał się prawomocny od dnia 31 lipca 2007 r. Organ odwoławczy zaakcentował w uzasadnieniu, iż zgodnie z obowiązującymi przepisami, a w szczególności art. 14 ust. 3 oraz art. 15 ustawy o restrukturyzacji, dopiero po uprawomocnieniu się powyżej powołanych wyroków mogło zostać podjęte przez organ pierwszej instancji zawieszone postępowanie restrukturyzacyjne i dopiero wówczas mogła zostać wydana dla Skarżącej decyzja, które należności i na jakich warunkach podlegają restrukturyzacji. Dodatkowo, jak wynika z treści decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 15 maja 2008 r., restrukturyzacją objęto należności Skarżącej z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 r. oraz podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r., a stan faktyczny w przedmiotowej sprawie wskazuje, iż podatniczka złożyła wniosek do Naczelnika Urzędu Skarbowego o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego w dniu 15 listopada 2002 r., który to organ w dniu 13 lipca 2009 r. wydał decyzję o zakończeniu restrukturyzacji - umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego. Zważyć należy, iż w świetle powołanego wyżej art. 14 ust. 3 ustawy o restrukturyzacji, na okres pomiędzy wyżej wymienionymi dniami uległ zawieszeniu bieg terminu przedawnienia należności objętych restrukturyzacją. W ocenie organu przedmiotowe zaległości podatkowe nie uległy zatem przedawnieniu. Za bezzasadne uznał również organ powoływanie się przez podatniczkę w odwołaniu na datę wydania przez organ pierwszej instancji decyzji o warunkach restrukturyzacji, gdyż czasu zawieszenia biegu terminu przedawnienia nie można utożsamiać z określeniem przedmiotu zawieszenia, a zatem bieg terminu zawieszenia przedawnienia płatności określony w art. 14 ust. 3 tej ustawy dotyczy należności objętych restrukturyzacją wynikających z decyzji o warunkach restrukturyzacji - w tej sprawie dotyczy to należności Skarżącej z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 r. oraz podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. 4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu wskazała, że Dyrektor Izby Skarbowej prezentuje inną od Naczelnika Urzędu Skarbowego interpretację art. 14 ust. 3 ustawy o restrukturyzacji w zakresie zawieszenia biegu terminu przedawnienia zaległości podatkowych. Organ pierwszej wskazał, że jedynie należności objęte decyzją wydaną przez organ podlegają restrukturyzacji i do tych właśnie należności miałby zastosowanie art. 14 ust. 3 ustawy o restrukturyzacji, a przepis art. 15 omawianej ustawy dotyczy jedynie zawieszenia postępowania restrukturyzacyjnego, nie odnosi się natomiast do sytuacji regulowanej w art. 14 ust. 3 omawianej ustawy. Na potwierdzenie powyższej interpretacji strona przywołała wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2007r. (sygn. akt I FSK 586/06), stwierdzający brak tożsamości pomiędzy sformułowaniem "należności objęte restrukturyzacją" z art. 14 ust. 3 ustawy o restrukturyzacji a "należnościami zawartymi we wniosku o restrukturyzację". Zdaniem Skarżącej ustawodawca wyraźnie rozróżnia te dwa pojęcia, a pod nazwą "należności objęte restrukturyzacją" należy rozumieć należności objęte decyzją o warunkach restrukturyzacji. W ocenie Skarżącej zawieszenie postępowania na podstawie art. 15 ustawy o restrukturyzacji, dokonane przed wydaniem decyzji restrukturyzacyjnej z powodu istnienia należności spornych, nie miało wpływu na bieg terminu przedawnienia, a tylko fakt objęcia należności spornych decyzją o warunkach restrukturyzacji doprowadziłby do zawieszenia biegu przedawnienia na mocy art. 14 ust. 3 omawianej ustawy. W tym kontekście Skarżąca przywołała art. 70 § 6 pkt 2 O.p., który na mocy nowelizacji Ordynacji podatkowej ustawą z dnia 12 września 2002 r. zdaniem strony nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie, a więc nie nastąpiły żadne okoliczności mogące mieć wpływ na bieg terminu przedawnienia. Ze szczegółowego wywodu przeprowadzonego przez podatniczkę w uzasadnieniu skargi wynikało, iż zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 rok uległo przedawnieniu z końcem 2005 r., zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od przychodów nie zaewidencjonowanych wygasło z końcem 2007 roku, natomiast od przychodów ewidencjonowanych z końcem 2002 r. W konkluzji wskazano, iż postępowanie powinno zostać umorzone z powodu jego bezprzedmiotowości a fakt, iż decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego obejmowała przedawnione zobowiązania oraz że w dniu jej wydania podatniczka nie prowadziła już działalności gospodarczej świadczy o obarczeniu tej decyzji wadą nieważności na podstawie art. 247 O.p. 5. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, podtrzymując swoje stanowisko w przedmiotowej sprawie, wniósł o jej oddalenie. 6. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę podatniczki. Przywołał poszczególne przepisy ustawy o restrukturyzacji wskazujące jego zdaniem, iż powołany akt normatywny adresowany jest wyłącznie do przedsiębiorców i ma na celu pomoc w ich oddłużeniu w zakresie należności publicznoprawnych. Realizacja zakładanych celów ustawy nie jest możliwa w sytuacji, gdy określony podmiot nie ma przymiotu przedsiębiorcy, a w tej sprawie bezspornym jest fakt, iż podatniczka utraciła ten status, gdyż od 24 września 2007 r. nie prowadzi działalności gospodarczej. Sąd pierwszej instancji wskazał również, iż w sytuacji niespełnienia warunków zawartych w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 omawianej ustawy (wymogi konieczne do spełnienia przez przedsiębiorcę) organ restrukturyzacyjny jest zobowiązany do wydania decyzji o umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy. Wykładnia literalna art. 21 ust. 1 ustawy restrukturyzacyjnej dowodzi, iż w przypadku, gdy w stosunku do określonego przedsiębiorcy wydana została decyzja o warunkach restrukturyzacji na mocy art. 18 ustawy restrukturyzacyjnej, to w obliczu utraty przez podmiot restrukturyzowany statusu przedsiębiorcy, organ restrukturyzacyjny zobligowany jest do zakończenia restrukturyzacji decyzją w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego w trybie przepisu art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie zaś na mocy art. 208 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 9 pkt 1 ustawy restrukturyzacyjnej. W ocenie Sądu nie można uznać za zasadny również zarzut przedawnienia zobowiązań podatkowych za lata 1997 oraz 1999 wskazując, iż dyspozycja art. 14 ust. 3 ustawy o restrukturyzacji stanowi ustawowe ograniczenie zasady przedawnienia zobowiązań podatkowych zawarte w art. 70 O.p., a zaistnienie przesłanki określonej w tym przepisie powoduje wydłużenie biegu terminu przedawnienia o okres zawieszenia przewidziany w omawianym artykule. Z wykładni systemowej ustawy o restrukturyzacji jednoznacznie wynika, zdaniem sądu, iż pod pojęciem "należności objęte restrukturyzacją" należy rozumieć należności objęte decyzją o warunkach restrukturyzacji. A więc w tej sprawie nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia na okres pomiędzy dniem 15 listopada 2002 r. tj. datą wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego a datą wydania decyzji o umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego, czyli dniem 15 maja 2008 r. z uwagi na objęcie decyzją restrukturyzacyjną spornych zobowiązań w podatku dochodowym. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej dotyczących decyzji z dnia 15 maja 2008 r., której przedmiotem było ustalenie warunków restrukturyzacji Sąd stwierdził, iż przedmiotem jego kontroli w toczącym się postępowaniu jest weryfikowanie zgodności z prawem decyzji umarzającej postępowanie restrukturyzacyjne, a więc zarzuty dotyczące innej decyzji nie mogły podlegać ocenie Sądu. 7. Na powyżej powołane rozstrzygnięcie strona wniosła skargę kasacyjną, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") mimo stwierdzenia błędnej wykładni art. 1 ust. 2 oraz art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy o restrukturyzacji i umorzenie wszczętego postępowania z powodu utraty przez Skarżącą statusu przedsiębiorcy (co jednak miało miejsce po wszczęciu postępowania restrukturyzacyjnego i po wydaniu decyzji o warunkach restrukturyzacji i jej wykonaniu) oraz stwierdzenia niezastosowania art. 59 § 1 pkt 9 w zw. z art. 70 § 1 O.p. co skutkowało nieuwzględnieniem okoliczności przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych decyzją o warunkach restrukturyzacji. 8. Dyrektor Izby Skarbowej nie udzielił odpowiedzi na skargę kasacyjną. Na rozprawie jego pełnomocnik wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego. 9.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw. 9.1. Strona skarżąca postawiła w niej wyłącznie zarzuty naruszenia prawa materialnego. Z tych względów wiążący przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej jest stan faktyczny przyjęty jako podstawa faktyczna zaskarżonego wyroku. Istotne dla rozstrzygnięcia jest przede wszystkim ustalenie, że w toku postępowania restrukturyzacyjnego (między złożeniem wniosku a wydaniem decyzji określającej warunki restrukturyzacji) skarżąca zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej, a tym samym utraciła status przedsiębiorcy w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o restrukturyzacji w zw. z art.2 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 1999r. Prawo o działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101,poz. 1178 ze zm.). Ustalono ponadto, że wnioskiem o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego objęte były zaległości w podatku od towarów i usług za 1997r. oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 1997-1999r. Zaległości z tytułu zryczałtowanego podatku od osób fizycznych za 1997r. i z tytułu podatku dochodowego za rok 1999 r. zostały objęte decyzją określającą warunki restrukturyzacji. 9.3.Stosownie do art. 21 ust.1 pkt 2 ustawy o restrukturyzacji organ restrukturyzacyjny umarza postępowanie restrukturyzacyjne, jeżeli warunki restrukturyzacji, o których mowa w art.10 ust. 1 pkt 2 i 3, nie zostały spełnione. Przepis art. 1 ust. 2 ustawy restrukturyzacyjnej stanowi natomiast, że restrukturyzacją objęci są przedsiębiorcy, o których mowa w przepisach o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców, w szczególności którzy tracą zdolność do konkurowania na rynku, wyrażającą się zwłaszcza w znacznym stopniu: zmniejszeniem obrotów, nadmierną zdolnością produkcyjną, wzrostem zapasów, spadkiem zyskowności lub ponoszeniem strat, jak również wzrostem zadłużenia i brakiem możliwości uzyskania bankowych kredytów, poręczeń i gwarancji. Z tych przepisów skarżąca wywodzi, że nie stanowi niespełnienia warunków restrukturyzacji utrata statusu przedsiębiorcy po wszczęciu postępowania restrukturyzacyjnego, żaden z tych przepisów nie wyraża bowiem obowiązku spełniania tego warunku do zakończenia postępowania restrukturyzacyjnego. Poglądu tego nie można podzielić. Z powołanych przepisów wynika bowiem wniosek przeciwny- wydanie decyzji o zakończeniu restrukturyzacji i stwierdzeniu umorzenia należności możliwe jest wyłącznie w stosunku do podatnika, który w dacie zakończenia restrukturyzacji jest przedsiębiorcą. Przede wszystkim zwrócić należy uwagę na treść przywołanego przez stronę skarżącą art.1 ust. 2 ustawy o restrukturyzacji. Jego literalne brzmienie prowadzi do wniosku, że restrukturyzacją objęci są wyłącznie przedsiębiorcy. Restrukturyzacja, jak wynika z art. 4 ustawy o restrukturyzacji, polega na umorzeniu należności, o których mowa w art. 6 tej ustawy ( a więc m.in. zaległości w podatku dochodowym) w całości wraz z odsetkami za zwłokę i opłatą prolongacyjną. Zestawienie treści dwóch powołanych przepisów pozwala zatem na wywiedzenie wniosku, że zakończenie restrukturyzacji decyzją o jej zakończeniu stwierdzającą umorzenie należności podlegających restrukturyzacji może dotyczyć wyłącznie przedsiębiorcy, skoro tylko on może być objęty restrukturyzacją. Istotne jest zatem posiadanie statusu przedsiębiorcy zarówno w dacie wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego, jak i w toku tego postępowania i w dacie jego zakończenia. Tym samym warunki, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy restrukturyzacyjnej (wpłacenie opłaty restrukturyzacyjnej i nieposiadanie w dniu wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji, o której mowa w art.21ust. 1 pkt 1, zaległości z tytułu należności wymienionych w art.6, z wyjątkiem należności wymienionych w art.11 ust.1 pkt 2 i ust. 3, nieobjętych restrukturyzacją, należących do właściwości danego organu restrukturyzacyjnego), muszą być spełnione przez przedsiębiorcę. Formułując te warunki ustawodawca użył zresztą zwrotu "(...)pod warunkiem, że przedsiębiorca(...)". Wpłacenie opłaty restrukturyzacyjnej przez osobę niebędącą przedsiębiorcą nie może być w związku z tym uznane za spełnienie warunku wynikającego z art. 10 ust.1 pkt 2 ustawy o restrukturyzacji. Powyższą wykładnię potwierdza także wykładnia funkcjonalna. W zaskarżonym wyroku trafnie zwrócono uwagę, że ustawa restrukturyzacyjna kierowana jest wyłącznie do przedsiębiorców, a realizacja jej celu, określonego w art. 1 ust. 2, nie będzie możliwa w sytuacji, gdy podmiot ubiegający się o restrukturyzację w momencie jej zakończenia nie będzie miał przymiotu przedsiębiorcy. Poprawa jego sytuacji finansowej poprzez umorzenie mu części długów z tytułu danin publicznych nie stworzy warunków do stabilizacji i rozwoju przedsiębiorstwa, skoro nie będzie ono już istniało. Również wykładnia systemowa wewnętrzna prowadzi do identycznego wyniku. Zgodnie z art.3 ust. 1 ustawy nie stosuje się do przedsiębiorców będących w likwidacji bądź upadłości, a więc tych, którzy nie rokują rozwoju i stabilizacji działalności gospodarczej. W toku postępowania restrukturyzacyjnego na przedsiębiorców nałożono obowiązek informowania organu o likwidacji działalności bądź wszczęcia wobec niego postępowania likwidacyjnego albo ogłoszenia upadłości( art. 12 ust.7 ustawy o restrukturyzacji). Związane to jest z nakazem umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego w razie wszczęcia postępowania likwidacyjnego bądź upadłościowego (art.21 ust. 3 ustawy restrukturyzacyjnej), a więc już w momencie wszczęcia procedury zmierzającej do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżąca nie była przedsiębiorcą już w momencie wydania decyzji określającej warunki restrukturyzacji i w momencie dokonywania opłaty restrukturyzacyjnej. Oznacza to, że nie spełniła warunków z art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy restrukturyzacyjnej, a tym samym istniały podstawy do umorzenia tego postępowania na podstawie art. 21 ust.1 pkt 2 tej ustawy. Nie jest przy tym istotne, że zarówno decyzję określającą warunki restrukturyzacji, jak i rozkładającą na raty opłatę restrukturyzacyjną wydano w czasie, gdy skarżąca nie posiadała już statusu przedsiębiorcy. Skoro nie można objąć restrukturyzacją podmiotu innego niż czynny przedsiębiorca, to nie tym samym nie można wydać decyzji, o której mowa w art. 21 ust. 1 tej ustawy. 9.4. Nie zasługuje na uwzględnienie także drugi z zarzutów, odnoszący się do niezastosowania art. 59 § 1 pkt 9 i art. 79 § 1 O.p. Zgodnie z art. 14 ust. 3 ustawy o restrukturyzacji bieg przedawnienia płatności należności objętych restrukturyzacją ulega zawieszeniu od dnia wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego, do dnia wydania decyzji o jego zakończeniu, o której mowa w art. 21 ust.1 tej ustawy. Zgadzając się ze stroną skarżącą, że ustawodawca odróżnia należności objęte wnioskiem o restrukturyzację od należności objętych restrukturyzacją, nie można jednak nie zauważyć, że ustawodawca początek okresu zawieszenia biegu terminu przedawnienia w sposób jednoznaczny wiąże ze wszczęciem postępowania restrukturyzacyjnego (wszczęcie to następuje w dniu doręczenia wniosku o restrukturyzację- art. 165§ 3 O.p. w zw. z art. 9 pkt 1 ustawy o restrukturyzacji). Przepis ten należy zatem rozumieć w ten sposób, że od dnia wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego ulega zawieszeniu bieg terminu przedawnienia tych należności, które następnie zostaną objęte restrukturyzacją (sytuację tę można w pewnym sensie porównać do warunku zawieszającego w postaci objęcia należności restrukturyzacją). Innymi słowy, dopiero wydanie decyzji, o której mowa w art. 18 ust. 1 ustawy o restrukturyzacji pozwala na ustalenie, w stosunku do których należności skutek ten nastąpił, jednakże następuje on zawsze od dnia wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego. Decyzja określająca warunki restrukturyzacji zostaje przy tym wydana w okresie zawieszenia biegu terminu przedawnienia. W tej sprawie, co nie budzi wątpliwości, zaległości podatkowe, które w ocenie skarżącej, uległy przedawnieniu, nie były przedawnione w dacie wszczęcia postępowania. Zostały też wskazane w decyzji określającej warunki restrukturyzacji, stały się zatem należnościami objętymi restrukturyzacją. Trafnie zatem uznano w zaskarżonym wyroku, że nie uległy one przedawnieniu, a tym samym nie było podstaw do umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego z uwagi na jego bezprzedmiotowość. 9.5. Mając na względzie powyższe skargę kasacyjną oddalono na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 209, art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust.2 pkt 2lit.b i ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163,poz. 1349 ze zm.).