II SA/Kr 1141/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. M. na niewykonanie wyroku przez Starostę [...] w Z. postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu wpis od skargi w kwocie 200 zł (słownie: dwieście złotych). UZASADNIENIE W dniu 27 czerwca 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła za pośrednictwem Starostwa [...] w Z. skarga B. M., w której zarzucał niewykonanie wyroku NSA w Warszawie – Odział Zamiejscowy w Krakowie z dnia 12 czerwca 2003 r., sygn. akt II SA/Kr 1986/99. Skarga została podpisana przez B. J., która przedłożyła kserokopię pełnomocnictwa udzielonego jej przez notariuszem K. K. w dniu 12 lutego 2009 r. m. inn. do reprezentowania przed sądami administracyjnymi we wszystkich sprawach związanych ze zwrotem nieruchomości położonej w Z., stanowiącej działkę nr "1". W związku z wątpliwościami dotyczącymi powyższego pełnomocnictwa B. J. została dwukrotnie, tj. pismem z dnia 23 sierpnia 2011 r. oraz z dnia 13 września 2011 r. wezwana do wykazania odpowiednio w terminie 7 dni oraz 14 dni od daty doręczenia wezwania, że spełnia przesłanki przewidziane w art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) i należy do grona osób mogących być pełnomocnikami osoby fizycznej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W odpowiedzi na powyższe wezwania B. J. wskazała jedynie, że jest władającą i posiada działkę o nr "1’ obręb nr [...] po swoim poprzedniku prawnym rodzinie. Niezależnie od powyższego WSA w Krakowie wezwał skarżącego B. M. pismem z dnia 23 sierpnia 2011 r., doręczonym mu osobiście w dniu 31 sierpnia 2011 r. o podpisanie skargi wniesionej w jego imieniu przez B. J. w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Powyższe wezwanie pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. W pierwszym rzędzie trzeba podnieść, że w niniejszej sprawie należało pominąć czynności dokonane przez B. J., gdyż nie wykazała ona pomimo dwukrotnego wezwania, czy spełnia przesłanki do bycia pełnomocnikiem w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Zgodnie bowiem z treścią art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. O treści powyższego przepisu B. J. została pouczona, a pomimo tego nie wykazała, że pochodzi z kręgu osób uprawnionych do reprezentowania strony w postępowaniu przed WSA. Z tego właśnie powodu skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej osobiste podpisanie. Pomimo wezwania oraz pomimo pouczenia o skutkach niedopełnienia czynności w nim wskazanych skarżący nie uzupełnił baraków formalnych skargi. Tymczasem z treści art. 46 § 1 pkt 4 w zw. z art. 57 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga winna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, tj. zawierać m. inn. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Z uwagi na powyższe skargę tę należało odrzucić w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z którego wynika, że Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w terminie jej braków formalnych. Zgodnie zaś z treścią art. 58 § 3 tej ustawy Sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Na marginesie Sąd pragnie zaznaczyć, że w aktach sprawy znajduje się pismo B. J. z dnia 9 września 2011 r. zawierające oświadczenie o cofnięciu skargi wraz z wnioskiem o umorzenie postępowania. Z uwagi jednak na wyżej wskazane okoliczności oświadczenie to jest nieskuteczne, gdyż B. J. nie mogła być uznana za pełnomocnika skarżącego. Na piśmie tym znajduje się wprawdzie podpis skarżącego (podobny do podpisu figurującego na notarialnym pełnomocnictwie), jednak nie jest to podpis złożony osobiście, ale jego kserokopia. Zwrotu wpisu Sąd dokonał w oparciu o przepis art. 232 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji.