I FSK 1424/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Zając po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku J. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej J.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Łd 241/10 w sprawie ze skargi J. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 22 grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2003 r. oraz I kwartał 2004 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE W skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 11 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 241/10 J. D. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z 22 grudnia 2009 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2003 r. oraz I kwartał 2004 r. Uzasadniając wniosek podatnik wskazał, że zostały spełnione przesłanki zawarte w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: P.p.s.a., tj. zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wnioskodawca podniósł, że prowadzi działalność polegającą na transporcie samochodowym, a wykonanie zaskarżonej decyzji w chwili obecnej spowodowałoby jej zakończenie, bowiem dojdzie do zajęcia rachunku bankowego oraz zajęcia środków transportu. Wnioskodawca jest jedynym żywicielem rodziny, branża transportowa w chwili obecnej przechodzi kryzys, o czym świadczy spadek przychodów z działalności, a ponadto skarżący nie posiada wolnych środków płatniczych, aby zapłacić zobowiązanie podatkowe, zaś bank odmówił mu udzielenia kredytu. W ocenie wnioskodawcy postępowanie egzekucyjne, zmierzające do zapłaty zobowiązania podatkowego, może być prowadzone jedynie z majątku firmy, który jest niewystarczający, zaś jego sprzedaż doprowadzi do likwidacji firmy i utraty przez skarżącego jedynego źródła utrzymania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie jest zasadny. Sąd może udzielić ochrony tymczasowej jeżeli strona wykaże, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sformułowany został w sposób ogólny, co w praktyce oznacza konieczność wskazania na konkretne okoliczności świadczące o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. W rozpoznawanej sprawie, poza ogólnikowym wskazaniem na fakt, że prowadzona przez skarżącego działalność znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, strona nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia konkretnych zdarzeń, które stanowiłyby realizację przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Przede wszystkim do wniosku nie zostały załączone żadne dokumenty obrazujące rzeczywistą kondycję finansową skarżącego, ani też nie podane zostały żadne bliższe informacje w tym zakresie. Podkreślić w tym miejscu należy, że Sąd nie jest zobowiązany z urzędu ustalać, czy wynikająca z decyzji kwota jest wartością, której utrata stanowi dla skarżącego znaczną szkodę. Aby możliwym było podjęcie rozstrzygnięcia, którego domaga się wnioskodawca, to on musi uprawdopodobnić okoliczności mieszczące się w granicach wspomnianych wyżej przesłanek. Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.