II FSK 608/09

SENTENCJA dnia 18 listopada 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jerzy Rypina po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2010 r. sygn. akt II FSK 608/09 skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 23 stycznia 2009 r. sygn. akt I SA/Op 297/08 w sprawie ze skargi K. sp. z o. o. w O. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 31 lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r. postanawia: oddalić wniosek. UZASADNIENIE Wyrokiem z 15 września 2010 r., w sprawie ze skargi kasacyjnej K. sp. z o. o. z siedzibą w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 23 stycznia 2009 r., I SA/Op 297/08, w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r., Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od K. sp. z o. o. z siedzibą w O. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w O. kwotę 450 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o sprostowanie punktu 2 wyroku poprzez uwzględnienie kwoty 900 zł zamiast 450 zł zasądzonych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z § 6 pkt 4 w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 116, poz. 1349 ze zm.) stawka minimalna radcy prawnego za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, jeśli nie prowadził on sprawy w pierwszej instancji wynosi 75 % z 1200 zł, to jest 900 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek Dyrektora Izby Skarbowej podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 156 § 1 sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W literaturze wskazuje się, że powołane w wskazanym przepisie nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. nie budzący wątpliwości, bezsporny, pewny (vide: B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 358-359). W okolicznościach niniejszej sprawy uznać należy, że wniosek Dyrektora Izby Skarbowej zmierza w istocie do podważenia zasadności orzeczenia o kosztach w określonej wysokości. Kwestionując treść orzeczenia wnioskodawca wykroczył poza zakres wyznaczony przez pojęcia sprostowania oczywistych omyłek, nie stanowi on również błędu rachunkowego podlegającego sprostowaniu. Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 września 2010 r. zasądzono na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej 450 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego — orzeczenie to ma przymiot trwałości i nie podlega zmianie. Należy w konsekwencji uznać, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do sprostowania wyroku określone w art. 156 § 1 p.p.s.a. Z tych też względów, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.