I SAB/Lu 9/09

SENTENCJA Wojewódzki Sad Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Kwiatek po rozpoznaniu w dniu 30 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.S. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie niezałatwienia w terminie sprawy podatku od nieruchomości na 2009 r. p o s t a n a w i a : - odrzucić skargę. UZASADNIENIE W dniu 17 września 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga D. S. na bezczynność Burmistrza Miasta, polegającą na niezałatwieniu w terminie sprawy podatku od nieruchomości na 2009 rok. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta wniósł o oddalenie skargi, wskazując, iż w dniu [...] została wydana decyzja nr[...], w której ustalono wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2009. W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału I z dnia 17 i 18 września 2009 r. D. S. została wezwana do uiszczenia, w terminie 7-dniowym, wpisu sądowego od skargi w kwocie [...] oraz do przedstawienia dowodu, iż przed wniesieniem skargi wyczerpała środek zaskarżenia w postaci ponaglenia, w terminie 7-dniowym, z pouczeniem, że niewykonanie wezwania spowoduje pominięcie tego dowodu i odrzucenie skargi. W odpowiedzi na powyższe wezwanie D. S. opłaciła skargę oraz przesłała kserokopię pisma z dnia 23 kwietnia 2009 r. skierowanego do Burmistrza Miasta, nazwane przez nią, w piśmie przewodnim z dnia 29 września 2009 r. "ponagleniem" oraz biling rozmów z telefonu skarżącej – na potwierdzenie rozmów z gł. księgową urzędu. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Dla skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego należy - zgodnie z art. 52 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - wyczerpać wszystkie środki zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć natomiast sytuację, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie /§ 2 art. 52/. Jak wynika ze zwrotu "taki jak" zawarte w tym przepisie wyliczenie środków zaskarżenia ma charakter tylko przykładowy. W przypadku skargi na bezczynność organu podatkowego środkiem zaskarżenia jest ponaglenie przewidziane w art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 ze zm./, które zgodnie z art. §1 pkt 1 tego artykułu, przysługuje stronie do organu podatkowego wyższego stopnia. Oznacza to, że przed skierowaniem sprawy w przedmiocie bezczynności organu podatkowego do sądu administracyjnego skarżąca powinna najpierw wyczerpać przewidziany w tej ustawie wskazany tok postępowania w naruszeniu prawa, jakim jest niezałatwienie sprawy w terminie. Takim ponagleniem niewątpliwie nie może być pismo tej treści skierowane do organu, którego bezczynność strona skarży. Ponieważ skarżąca nie wykazała, aby w związku ze skarżoną bezczynnością próbowała w sposób prawem przewidziany dyscyplinować organ do wydania decyzji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w postanowieniu.