I OPP 132/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędzia NSA Jolanta Rudnicka (spr.) Sędzia NSA Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi Z.B. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt IV SO/Wa 54/16 w sprawie z wniosku Z.B. o wymierzenie grzywny Pierwszemu Prezesowi Sądu Najwyższego za nieprzekazanie skargi z dnia 27 października 2016 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: oddalić skargę na przewlekłość postępowania UZASADNIENIE Pismem z dnia 12 września 2018 r. Z.B. wniósł skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt IV SO/Wa 54/16, żądając stwierdzenia przewlekłości postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, zobowiązania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do rozpoznania sprawy i wydania wyroku oraz zasądzenia od Skarbu Państwa na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 20.000 zł. Z akt sprawy wynika, że wniosek Z.B. z dnia 5 grudnia 2016 r. o wymierzenie grzywny Pierwszemu Prezesowi Sądu Najwyższego za nieprzekazanie skargi z dnia 27 października 2016 r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy został zarejestrowany w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie w dniu 14 grudnia 2016 r. pod sygn. akt IV SO/Wa 54/16, wraz z wnioskiem został złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy. Przy piśmie z dnia 11 stycznia 2017 r. organ udzielił odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny. Zarządzeniem z dnia 18 stycznia 2017 r. referendarz sądowy wezwał stronę do przedłożenia dokumentów niezbędnych do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2017 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprzeciwu, postanowieniem z dnia 9 czerwca 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia 24 kwietnia 2017 r. Następnie zarządzeniem z dnia 20 czerwca 2017 r. Z.B. został wezwany do uiszczenia wpisu od wniosku o wymierzenie grzywny. Pismem z dnia 28 czerwca 2017 r. Z.B. złożył skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2017 r. Skarga ta została odrzucona postanowieniem Sądu z dnia 6 września 2017 r. Postanowieniem z dnia 31 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek Z.B. o wymierzenie grzywny Pierwszemu Prezesowi Sądu Najwyższego. Na powyższe postanowienie Z.B. wniósł zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Zarządzeniem z dnia 28 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał skarżącego do wskazania, w terminie 7 dni, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Pismem z dnia 26 września 2017 r. Z.B. wniósł zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 6 września 2017 r. o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Zarządzeniem z dnia 2 października 2017 r. Przewodniczący Wydziału WSA w Warszawie wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie z dnia 6 września 2017 r. Pismem z dnia 26 października 2017 r. skarżący wniósł zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału WSA w Warszawie z dnia 2 października 2017 r. oraz uczynił zadość wezwaniu Sądu z dnia 28 września 2017 r. Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 31 lipca 2017 r. o odrzuceniu wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie. W związku z tym Przewodniczący Wydziału WSA w Warszawie zarządzeniem z dnia 5 stycznia 2018 r. wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od wniesionego zażalenia. Pismem z dnia 23 lutego 2018 r. skarżący złożył zażalenie na powyższe zarządzenie. Postanowieniami z dnia 19 lipca 2018 r. sygn. akt I OZ 685/18 i I OZ 686/18 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenia Z.B. na zarządzenia Przewodniczącego WSA w Warszawie z dnia 2 października 2017 r. oraz z dnia 5 stycznia 2018 r. Pismami z dnia 29 sierpnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał do wykonania prawomocnych zarządzeń z dnia 2 października 2017 r. oraz z dnia 5 stycznia 2018 r. i wpłacenia, w terminie 7 dni, wpisów od zażaleń na postanowienie z dnia 6 września 2017 r. oraz z dnia 11 grudnia 2017 r. W tych okolicznościach, Z.B. wywiódł skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt IV SO/Wa 54/16. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga na przewlekłość postępowania podlega oddaleniu, ponieważ nie doszło do naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Skarga o stwierdzenie, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nastąpiła przewlekłość postępowania może być uwzględniona, jeśli są podstawy do przyjęcia, że na skutek działania lub bezczynności sądu naruszone zostało prawo strony do rozpoznania jej sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki - Dz. U. z 2018 r. poz. 75 - dalej jako "ustawa"). Konieczne jest więc ustalenie, że wystąpiła zwłoka w postępowaniu sądowym (przewlekłość postępowania) oraz że zwłoka w postępowaniu sądowym jest nieuzasadniona. Stosownie do art. 2 ustawy, o nieuzasadnionej zwłoce można mówić wówczas, jeśli postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne, uwzględniając ocenę terminowości i prawidłowości czynności sądowych, ale także zachowań stron, a w szczególności strony, która zarzuca przewlekłość postępowania. Ocena ta nie może być oderwana od obowiązku sądu rozpoznawania wszystkich spraw wniesionych do sądu, przy zachowaniu zasady rozpoznawania spraw według kolejności ich wpływu oraz uwzględnieniu przepisów nakazujących rozpoznawanie niektórych rodzajów spraw w ustawowo określonych terminach. Mając na uwadze powyższe nie można zarzucić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie przewlekłości postępowania, ponieważ poszczególne czynności sądowe, zarówno związane z wnioskiem o wymierzenie grzywny, z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, jak i z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia podejmowane były sprawnie i zmierzały do jak najszybszego rozpoznania sprawy, a wydłużenie postępowania nastąpiło z uwagi na czynności podejmowane przez stronę wnoszącą skargę na przewlekłość postępowania. Dlatego też, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew twierdzeniom strony, nie można uznać, aby działania Sądu doprowadziły do przewlekłości postępowania. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia