VII SA/Wa 1409/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Bożena Więch- Baranowska po rozpoznaniu w dniu 14 września 2009r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi K. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2009r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: odmówić K. C. przywrócenia terminu do wniesienia skargi. UZASADNIENIE W dniu 17 sierpnia 2009r. do Sądu wpłynęła skarga K. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2009r. nr [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi na powyższą decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 i 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. Ustawodawca nie zdefiniował bliżej pojęcia braku winy, w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że o braku winy można mówić wówczas, gdy pomimo podjęcia działań ze starannością, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o własne interesy, strona nie była w stanie dokonać czynności procesowej w terminie z przyczyn od siebie niezależnych. Przeszkodą w zachowaniu terminu może być zdarzenie nagłe, nieprzewidywalne przez stronę. Przywrócenie terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może nastąpić wówczas gdy strona w sposób przekonywujący uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wykaże, iż niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Przytoczone przez skarżącego okoliczności oraz załączone zaświadczenie lekarskie nie uwiarygodniają zdaniem Sądu brak winy wnioskodawcy w uchybieniu terminu do złożenia skargi. W ocenie Sądu wnioskodawca nie uprawdopodobnił, aby uchybienie terminu nastąpiło na skutek takiej przeszkody, która istniała przez cały czas aż do złożenia wniosku o przywrócenie terminu i której nawet przy dołożeniu największego w danych warunkach wysiłku strona nie mogła uniknąć. W niniejszej sprawie wnioskodawca odebrał bowiem zaskarżoną decyzję w dniu 5 czerwca 2009r. natomiast we wniosku wskazał, że dopiero w dniach od dnia 27 czerwca do 30 czerwca 2009r. był w trakcie procesu przygotowania do zabiegu medycznego, a następnie poddany został zabiegowi usunięcia zębów oraz szwów. Z uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu wynika, że wnioskodawca nie mógł dokonać czynności procesowej w dniu 6 lipca 2009r. tj. w ostatnim dniu do wniesienia skargi na decyzję organu z dnia [...] maja 2009r. We wniosku wnioskodawca nie wykazał jednak z jakiej powodu nie mógł sporządzić i nadać skargi przed planowanym zabiegiem bądź też skorzystać z ewentualnej pomocy, domowników bądź pełnomocnika. Powoływanie się na okoliczność przeprowadzonego zabiegu i związanego z nim ogólnego złego samopoczucia nie stanowi przesłanki uzasadniającej przywrócenie terminu. Wnioskodawca winien bowiem przypuszczać, iż w związku z zabiegiem usunięcia zębów może nastąpić u niego ewentualne pogorszenia ogólnego samopoczucia. Podkreślić należy, iż był to planowany zabieg nie stanowił więc dla wnioskodawcy zaskoczenia i nie skutkował niespodziewaną dysfunkcją aktywności życiowej i społecznej. Reasumując powyższe, wnioskodawca we wniosku nie wykazał się należytą dbałością o swoje interesy w rozpoznawanej sprawie, a w konsekwencji nie uprawdopodobnił należycie braku winy przy uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W ocenie Sądu, wnioskodawca przy dochowaniu minimum staranności mógł dochować ustawowego terminu. W uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 i 87 § 2 ww. ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.