II OSK 3619/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2021 r., sygn. akt II OSK 3619/18 wydanego po rozpoznaniu skargi kasacyjnej E. D. i P. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2104/17 w sprawie ze skargi E. D. i P. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić wykładni wyroku. UZASADNIENIE Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 14 października 2021 r., sygn. akt II OSK 3619/18, oddalił skargę kasacyjną E. D. i P. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2104/17 w sprawie ze skargi E. D. i P. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. Skarżący kasacyjnie, w piśmie z [...] listopada 2021 r., wnieśli o wykładnię ww. wyroku w zakresie podniesionego zarzutu nr viii skargi kasacyjnej, dotyczącego naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz zarzutu określonego w punkcie iv lit. b skargi kasacyjnej, w szczególności w zakresie, w jakim Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie zbadał m.p.z.p. z 1994 r. oraz nie odniósł się do treści art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i możliwości uzyskania warunków zabudowy z uwagi na występowanie w uchylonym m.p.z.p. zgody na zmianę przeznaczenia nieruchomości i budowy budynków letniskowych. Zdaniem skarżących kasacyjnie, powyższy zarzut skargi kasacyjnej okazał się skuteczny w sprawie o sygn. akt II OSK 2650/17 (o takim samym stanie faktycznym), w której wyrok sądu pierwszej instancji został uchylony z uwagi na naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. W niniejszej sprawie, do takiego zarzutu nie odniósł się ani sąd pierwszej, ani drugiej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 158 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia nie może jednak zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzeniu o inne elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię, natomiast, nie może zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2014 r., sygn. akt I FSK 1530/12, LEX nr 1494564). W niniejszej sprawie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie wyroku z dnia 14 października 2021 r. jest jasne, nie budzi wątpliwości co do rozstrzygnięcia, jego zakresu czy sposobu wykonania. Stanowisko Sądu jest sformułowane w sposób prawidłowy, a jego uzasadnienie wskazuje na przyczyny jego podjęcia. Co więcej, w uzasadnieniu tym Sąd odniósł się też do przywołanego przez wnioskodawców wyroku, wydanego w sprawie o sygn. akt II OSK 2650/17. Wobec powyższego wniosek o wykładnię stanowi w istocie polemikę z zapadłym w sprawie orzeczeniem, a jego celem jest uzyskanie zgodnej z nim, nowej interpretacji przedmiotowego wyroku. To, że wnioskodawcy nie zgadzają się z ww. rozstrzygnięciem czy też nie akceptują przedstawionej w nim przez Sąd argumentacji, nie może stanowić podstawy do dokonania przez ten Sąd wykładni orzeczenia. W związku z powyższym, na podstawie art. 158 w zw. z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.