II SA/Gl 1089/10

SENTENCJA Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.Z., W.Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę w kwestii wniosku skarżącego W. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitego lub częściowego zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy UZASADNIENIE Skarżący zostali wezwani do solidarnego uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 500 zł, zgodnie z treścią § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). W odpowiedzi, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy W. Z. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części podnosząc, że jest jedynym żywicielem rodziny. W druku formularza wskazał, że zamieszkuje wraz ze swoją czteroosobową rodziną w budynku mieszkalnym o pow. 160 m2. jedynym źródłem jego utrzymania się jest jego dochód z tytułu stosunku pracy uzyskiwany w kwocie około 3500 zł miesięcznie. Skarżący podał, że jest właścicielem samochodu osobowego, którego wartość przekracza 3000 euro. Wnioskodawca sporządził zestawienie stałych wydatków, z którego wynika, że w skali miesiąca kształtują się one na poziomie około 1200 zł. Okoliczność ta została częściowo uprawdopodobniona za pomocą nadesłanych przy druku formularza dokumentów oraz informacji uzyskanych z dokumentów nadesłanych na wezwanie referendarza sądowego. Oprócz tego ustalono, że skarżący uzyskuje dochód w wysokości 4062 zł netto miesięcznie (vide zaświadczenie wystawione przez jego pracodawcę), jego małżonka nie jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna, nie uzyskuje również żadnych świadczeń, natomiast samochód, o którym W. Z. wspomniał w druku formularza to [...]r. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Oceniając stan majątkowy W. Z. pod względem możliwości poniesienia przez stronę kosztów związanych z postępowaniem sądowym nie stwierdzono, aby skarżący znajdował się w sytuacji materialnej, która wyklucza poniesienie tego rodzaju wydatków. W pierwszej kolejności zauważyć przyjdzie, że rodzina skarżącego dysponuje miesięcznym dochodem w wysokości netto 4000 zł. Stałe, udokumentowane wydatki kształtują się na poziomie około 400 zł (opłata za energię elektryczną w rozliczeniu miesięcznym to wydatek około 100 zł, opłata za dostawy wody – 75 zł, płatność za telefon – 55 zł, opłata za TV – 54 zł, spłata kredytu – 86 zł). Nawet, jeżeli do tego dodać koszty zakupu paliwa na dojazdy do pracy, które skarżący oszacował na około 350 zł, to do dyspozycji jego rodziny nadal pozostaje kwota ponad 3000 zł. W tej sytuacji nie można mówić o znaczących trudnościach w uiszczeniu kwoty 500 zł tytułem wpisu od skargi, która jest zasadniczym wydatkiem na tym etapie postępowania sądowego. Wnioskodawca nie wykazał również, aby jego dochód był obciążony obowiązkiem świadczeń na rzecz jakichkolwiek podmiotów trzecich, które to świadczenia winny mieć pierwszeństwo przed kosztami sądowymi W konsekwencji nie znaleziono podstaw przemawiających za uwzględnieniem złożonego przez stronę wniosku i zwolnienia od kosztów sądowych w jakimkolwiek zakresie. Na marginesie można również zauważyć, ze nieznane są powody, dla których małżonka skarżącego, nie będąc zatrudniona, nie jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna i nie poszukuje pracy. W tej sytuacji oczekiwanie, że strona zostanie zwolniona z obowiązku świadczenia daniny o charakterze publicznoprawnym jest nieuzasadnione. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.