I SA/Kr 1371/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Stanisław Grzeszek Sędziowie: sędzia WSA Piotr Głowacki (spr.) sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 grudnia 2021r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w I. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w C. z dnia 17 sierpnia 2020 r., nr [...], w przedmiocie odmowy zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za okres od marca 2020 r. do maja 2020 r., uchyla zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE W dniu 16 kwietnia 2020 r. A. sp. z o.o. w I. złożyła wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za okres od marca 2020 r. do maja 2020r. Po jego rozpatrzeniu wydana została decyzja z 2 czerwca 2020 r., znak: [...] odmawiająca prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od marca 2020 r. do maja 2020 r. Przyczyną rozstrzygnięcia był fakt, że na dzień 29 lutego 2020r. Spółka zgłaszała do ubezpieczeń społecznych powyżej 49 ubezpieczonych. Płatnik zwrócił się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 17 sierpnia 2020 r. nr [...], utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podano, iż zgodnie z art. 31zo ust. 1a ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych płatnikowi składek przysługuje prawo do zwolnienia z opłacenia nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, należnych za okres od marca 2020 r. do maja 2020 r., w wysokości 50% łącznej kwoty należności z tytułu składek wykazanych w deklaracji rozliczeniowej złożonej za dany miesiąc, jeżeli był zgłoszony za ten okres, jako płatnik składek: - przed dniem 1 lutego 2020 r. i na dzień 29 lutego 2020 r., - w okresie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 29 lutego 2020 r. i na dzień 31 marca 2020 r., - w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 marca 2020 r. i na dzień 30 kwietnia 2020 r. zgłosił do ubezpieczeń społecznych od 10 do 49 ubezpieczonych. Jak ustalono w toku prowadzonego postępowania A. sp. z o.o. nie może skorzystać z prawa do zwolnienia z opłacania składek, ponieważ nie zostały spełnione warunki określone w ustawie. Spółka jest zgłoszona, jako płatnik składek przed 1 lutego 2020 r., na dzień 29 lutego 2020 r. zgłosiła jednakże do ubezpieczeń społecznych 53 ubezpieczonych. Wnioskodawca złożył skargę do sądu administracyjnego, zarzucając iż osób zatrudnionych na umowę o pracę, czyli de facto pracujących na pełny etat (chociaż nie wszyscy) w lutym było 47 osób, a licząc z osobami dochodzącymi z względu na imprezy okolicznościowe i posiadające umowę zlecenie było łącznie 53. Biorąc pod uwagę, że nie wszystkie osoby zatrudnione na umowę o pracę pracują na pełny etat, jak i osoby z umową zlecenie miały kilka godzin przepracowane, to przeliczając na pełne etaty jest ich zdecydowanie mniej niż 49. Z tych 53 osób wykazanych w lutym, 4 osoby to kobiety, które albo były na urlopie macierzyńskim (3 Panie), albo też były na L4 w związku z ciążą. Jest to sytuacja dosyć niezręczna dla spółki, ponieważ takich osób zgodnie z prawem osób zwolnić z pracy nie wolno, ale utrzymać trzeba, a do statystyk i wniosków się wliczają, a jako przedsiębiorca musiano zatrudnić inne osoby w zamian, aby utrzymać ciągłość działalności hotelu i restauracji. Gdy weźmiemy pod uwagę, że wśród wszystkich osób wykazanych w wniosku, są 4 wyżej opisane osoby, to zatrudnionych jest 48 osób. W odpowiedzi na skargę ZUS podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie i wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszone w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Skarga jest uzasadniona. Stosownie do art. 107 § 3 kpa uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie stanowi integralną część rozstrzygnięcia. Z uzasadnienia wynikać ma ocena faktów, prawa i subsumpcji oraz celów i skutków rozstrzygnięcia. Zatem ocenie sądu nie może podlegać sama osnowa orzeczenia, ale orzeczenie jako całość, a więc łącznie z uzasadnieniem. Obowiązek zawarcia w rozstrzygnięciu uzasadnienia faktycznego i prawnego wynika również z art. 11 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Konsekwencją tej zasady jest ciążący na organie obowiązek wyczerpującego odniesienia się w uzasadnieniu decyzji lub postanowienia do całości zebranego w sprawie materiału dowodowego. Treść uzasadnienia winna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia, oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ, podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno umożliwiać nie tylko stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, ale także kontrolę przez sąd prawidłowości wydanej decyzji. Nie ulega wątpliwości, że uzasadnienie powinno być spójne z treścią rozstrzygnięcia danej kwestii procesowej zawartego w sentencji (por. wyrok NSA z 1 czerwca 2007 r, I OSK 9/07). Między rozstrzygnięciem a uzasadnieniem decyzji czy też postanowienia musi zatem istnieć spójność (por. wyrok NSA z 9 grudnia 2016 r" I OSK 716/15). Jak wynika z akt sprawy strona skarżąca złożyła wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za okres od marca do maja 2020 r. W uzasadnieniu decyzji brak jednak oceny zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, oraz omówienia rozstrzygnięcia dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Organ stwierdza jedynie, że spółka zgłosiła do ubezpieczenia 53 pracowników, a to uzasadnia stwierdzenie, że stronie nie przysługuje prawo do zwolnienia z opłacania należności składkowych. Nie wiadomo jednak, jakie dokumenty analizowano, oraz jaka była ich treść. W aktach znajduje się jedynie korespondencja między pracownikami organu podająca tą liczbę. Taki stan rzeczy uniemożliwia kontrolę poprawności podjętego rozstrzygnięcia. Nie wiadomo bowiem w oparciu o jakie dowody organ poczynił ustalenia będące podstawą kwestionowanej decyzji. Sąd zwraca uwagę także na to, że skarżąca podnosiła kwestie nieprawidłowo ocenionej liczby pracowników. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie przedstawił własnego stanowiska w tym względzie. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni powyższe rozważania i rozstrzygnie sprawę, co do istoty, a swoje stanowisko uzasadni zgodnie z art. 107 § 3 kpa. Jednocześnie sąd nie przesądza, czy skarżąca ma, czy też nie ma prawa do zwolnienia z opłacenia składek. Stwierdza wyłącznie, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa, a organ ma obowiązek ponownego rzetelnego rozpoznania wniosku, oraz odniesienia się w decyzji do argumentów podnoszonych przez stronę skarżącą. Dodatkowo analiza poziomu zatrudnienia w przedsiębiorstwie skarżącej spółki winna uwzględniać definicję małego przedsiębiorstwa w rozumieniu Rozporządzenia Komisji (UE) NR 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu. Określenie poziomu zatrudnienia uprawniającego do otrzymania spornej ulgi niejako koreluje z definicją małego przedsiębiorstwa w rozumieniu tego rozporządzenia. W art. 2 ust.2 załącznika nr 1 do tego rozporządzenia (poświęconego pomocy de minimis) wskazano, że małe przedsiębiorstwo to takie, które zatrudnia mniej niż 50 pracowników (co odpowiada określonemu w ustawie poziomowi 49 zatrudnionych). W art. 5 tego załącznika wskazano osoby wchodzące w skład tej liczby, gdzie uwzględniono pracowników wskazując, że chodzi o poziom zatrudnienia liczony według pełnych etatów, nie zaś ilości zatrudnionych osób. Poziom ten będzie zatem przekroczony tylko wtedy, gdy zatrudnionych będzie więcej niż 49 osób na pełnym etacie, bądź też zliczone etaty ogółu zatrudnionych przekroczą poziom 49 pełnych etatów. Z uwagi na powyższe, stwierdzając naruszenie wyżej powołanych przepisów k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.