VII SA/Wa 1598/08
Административные суды2008-12-31
Номер дела
VII SA/Wa 1598/08
Суд
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Дата решения
2008-12-31
Тип
Postanowienie WSA w Warszawie
Судьи
Halina Kuśmirek
Резолютивная часть
Odrzucono skargę
Текст решения
SENTENCJA
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA – Halina Kuśmirek po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie : nakazu wykonania określonych robót budowlanych postanawia : odrzucić skargę.
UZASADNIENIE
W dniu 29 września 2008r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga M. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...].
Zarządzeniem z dnia 30 września 2008r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w kwocie 500,00 złotych oraz do nadesłania 1 egzemplarza odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego w terminie 7 dni, od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego oraz do nadesłania 1 odpisu skargi zostało doręczone skarżącemu w dniu 6 października 2008r., a zatem termin do dokonania powyższych czynności upłynął w dniu 13 października 2008r.
Po sprawdzeniu w dokumentach księgowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczących opłat sądowych ustalono, że nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy do dnia 29 października 2008r. Skarżący nie nadesłał też 1 odpisu skargi.
Stosownie zaś do treści art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd odrzuca skargę, gdy pomimo wezwania nie został uiszczony wpis sądowy oraz gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W niniejszej sprawie skarżący nie dopełnił czynności nakazanych przez Sąd.
Wobec powyższego, z uwagi na dyspozycję art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 ww. ustawy należało orzec jak w sentencji postanowienia.