II SA/Lu 702/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. B. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. UZASADNIENIE Rada Rady Miasta [...] uchwałą z dnia [...] r. nr [...] dokonała zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Miasto [...] Jednostka Bilansowa "B i C". Pismem z dnia 23 czerwca 2010 r., które wpłynęło do Rady Miasta [...] w dniu 28 czerwca 2010 r. E. B. wystąpił do Rady Miasta [...] o usunięcie naruszenia prawa poprzez wprowadzenie zmian we wskazanej uchwale z dnia [...] r. W odpowiedzi na to wezwanie pismem z dnia 19 sierpnia 2010 r. Przewodniczący Rady Miasta [...] poinformował E. B., iż sprawa ta zostanie rozpatrzona na sesji Rady Miasta [...] w dniu 26 sierpnia 2010 r. Rada Miasta na sesji tej uznała wezwanie do usunięcia naruszenia prawa za bezzasadne. Stanowisko to zostało doręczone E. B. w dniu 3 września 2010 r. Następnie E. B. skargą z dnia 23 września 2010 r. (24 września 2010 r. - data wpływu do Rady Miasta) zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego opisaną na wstępie uchwałę w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i powołując się na interes prawny w rozumieniu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości lub w części ewentualnie jej uchylenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej jako P.p.s.a. - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Bezspornym przy tym jest, iż plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Zgodnie natomiast z treścią art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W odniesieniu do aktów, które wymagają uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia (art. 53 § 2 P.p.s.a.). Jak zatem wynika z powyższego przepisu już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie pozostaje otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi i wówczas od dnia doręczenia odpowiedzi rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni do wniesienia skargi. Jeżeli natomiast organ nie doręczy odpowiedzi na wezwanie przed upływem sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania, to w tym terminie (sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania) powinna być wniesiona skarga (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r., II OPS 2/07, ONSA i WSA 2007/3/60). Bez znaczenia dla ustalenia terminu do wniesienia skargi pozostaje zatem fakt doręczenia stronie odpowiedzi organu po upływie sześćdziesięciu dni od wniesienia wezwania a termin do wniesienia skargi nie może być wówczas liczony od dnia doręczenia takiej odpowiedzi (podkreślenie Sądu). W niniejszej sprawie odpowiedź organu została udzielona po upływie sześćdziesięciu dni od daty doręczenia wezwania skarżącej do usunięcia naruszenia prawa. W tej sytuacji termin z art. 53 § 2 in fine P.p.s.a. do wniesienia skargi płynął nieprzerwanie od dnia 28 czerwca 2010 r. i upłynął 27 sierpnia 2010 r. Skargę wniesioną w dniu 24 września 2010 r. należało zatem uznać za spóźnioną. Wobec tak ustalonego stanu faktycznego i prawnego Sąd uprawniony był na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 2 P.p.s.a. skargę odrzucić.