I SA/Ke 286/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2019 r. sprawy ze skargi H.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2018 r. 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz radcy prawnego M.D. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: Kolegium) decyzją z [...] nr [...]utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z [...] nr [...] odmawiającą H. S. umorzenia zaległej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2018 r. Kolegium wyjaśniło, że H. S. 20 grudnia 2018 r. zwrócił się do organu o umorzenie zaległej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2018 r. w wysokości 45 zł. Wskazał na brak środków finansowych oraz wykonanie remontu pod wymianę pieca węglowego na gazowy. Do podania załączył rachunki za bieżące utrzymanie gospodarstwa domowego (faktury za materiały budowlane, energię elektryczną), kartę doładowującą do telefonu, rachunki na leki, ubezpieczenie na życie, zakup paliwa, kartę informacyjną ze szpitala, paragon za poradę lekarską, decyzję o wysokości świadczenia emerytalnego oraz potwierdzenie wykonywania przelewu na spłatę kredytu. Organ pierwszej instancji uznał, że umorzenie zaległości w kwocie 45 zł jest nieuzasadnione. Sytuację podatnika uznał za trudną, jednak brak jej waloru wyjątkowości i nieprzewidywalności. Analiza wydatków i dochodów zobowiązanego wskazuje, że kwota 45 zł opłaty rocznej nie byłaby nadmiernym obciążeniem budżetu domowego i wnioskodawca jest w stanie tą opłatę uiścić w terminie. H. S. w odwołaniu zarzucił decyzji, że nie oddaje ona jego realnej sytuacji w kontekście dochodów i wydatków. Rozpoznając sprawę Kolegium ustaliło, że zobowiązany posiada stałe źródło dochodu w postaci emerytury w kwocie 1 886,87 zł, która została zmniejszona z powodu egzekucji administracyjnej o kwotę 305,86 zł. Dochód ten przeznaczony jest na utrzymanie jednej osoby. Wydatki nie przekraczają dochodów zobowiązanego. Średnie przychody wynoszą 2 560,53 zł a wydatki 2 307,23 zł. W zestawieniu wzięte zostały pod uwagę wszystkie wydatki, jakie posiadał wnioskodawca w 2018 roku. Oceniono, że przychody chociaż nie są wysokie, to jednak mają charakter stały i pozwalają na gospodarowanie budżetem domowym w taki sposób, aby istniała możliwość zabezpieczenia środków finansowych na uregulowanie również opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Kwota wolna do wykorzystania to 253,30 zł miesięcznie, co rocznie pozwala zaoszczędzić 3 039,60 zł. Zdaniem Kolegium, sytuacja finansowa wnioskodawcy jest trudna, ale pozwala na uregulowanie zaległej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Miesięczna jej opłata w przeliczeniu na 12 miesięcy wynosi jedynie 3,75 zł, co uzasadnia ustalenie, że nie przekracza możliwości finansowych wnioskodawcy i nie naraża go na trudności w zaspokojeniu podstawowych potrzeb życiowych. Organ dokonał też oceny podnoszonej okoliczności związanych ze stanem zdrowia wnioskodawcy. W tej kwestii stwierdził, że sytuacja zdrowotna oraz finansowa wnioskodawcy jest ciężka, jednakże nie utracił on zdolności płatniczych. Konieczność ponoszenia bieżących kosztów utrzymania i realizacja spłaty zadłużeń (m.in. spłata rat w banku po 499,67 zł miesięcznie) oraz nakłady poniesione na remont budynku nie stanowią dostatecznej przesłanki do zastosowania ulgi w postaci umorzenia zaległej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Poczynione nakłady z jednej strony zwiększają wartość posiadanego majątku nieruchomego, z drugiej zaś stanowią faktycznie inwestycję mającą na celu poprawę sytuacji materialnej i bytowej. Stan zdrowia, ponoszenie wydatków związanych z codziennym utrzymaniem, koniecznością wykupu leków, spłaty pożyczki remontu domu, nie stanowią okoliczności nadzwyczajnych, wyjątkowych, uzasadniających automatyczne umarzenie zaległości. Sytuacja podatnika jest trudna, lecz brak środków na zapłatę zaległości w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie przesądza o konieczności udzielenia ulgi. O zdolności płatniczej świadczą nie tylko bieżące przychody, lecz także posiadany majątek w postaci działki o powierzchni 0,1700 ha. Analiza wydatków i dochodów zobowiązanego wskazuje, że kwota 45 zł opłaty rocznej nie byłaby nadmiernym obciążeniem budżetu domowego i wnioskodawca byłby w stanie tą opłatę w terminie uiścić. Nie do zaakceptowania z punktu widzenia interesu publicznego jest taki stan rzeczy, w którym podatnik, mimo swej trudnej sytuacji materialnej reguluje stale i terminowo swoje zobowiązania cywilnoprawne, tj. z tytułu zaciągniętego kredytu, a zaprzestaje uiszczania ciążących na nim należności publicznoprawnych z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Obecna sytuacja wnioskodawcy nie została spowodowana działaniem czynników od niego niezależnych, lecz była efektem jego świadomych decyzji. Organ uwzględnił przy tym fakt, że wnioskodawca posiada stałe źródło dochodu i nie korzysta z pomocy MOPS-u w M.. Zdaniem organu, winien był on uwzględnić konieczność ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zasadą jest bowiem opłacanie należności w terminach i wysokościach określonych przez prawo, natomiast umorzenie zaległości z tym związanych traktowane musi być jako instytucja nadzwyczajna, gdyż prowadzi do uprzywilejowania jednych mieszkańców kosztem pozostałych, którzy regulują opłaty za gospodarowanie odpadów komunalnych. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję złożył H. S.. Zarzucił naruszenie prawa materialnego, co czyni ją nieważną, przyjęcie fikcyjnego stanu o dochodach i oszczędnościach skarżącego, brak rozpoznania stanu faktycznego (wykazu ZUS). W jego ocenie, decyzja Kolegium stanowi jedynie powielenie decyzji organu pierwszej instancji. Decyzja pierwszoinstancyjna została załatwiona odmownie jeszcze przed analizą złożonych przez skarżącego dokumentów. W odpowiedzi na skargę Kolegium, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji, wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.– Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, jak też powołaną podstawą prawną, jest natomiast związany granicami sprawy (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a." Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest ocena zgodności z obowiązującymi przepisami prawa decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] r. utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z [...] w przedmiocie odmowy H. S. umorzenia zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2018 r. Rozstrzygnięcie to zostało podjęte na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe i odsetki za zwłokę. Z treści tego przepisu wynika, że organ przy rozpatrywaniu sprawy i wydaniu rozstrzygnięcia korzysta ze swobody uznania administracyjnego. Prawo to istnieje jedynie w sytuacji wystąpienia ww. przesłanek (którejkolwiek z nich lub obu jednocześnie). W sytuacji ich braku, organ zobowiązany jest do odmowy udzielenia ulgi. Wymaga ponadto podkreślenia, że uznaniowy charakter rozstrzygnięcia nie oznacza dowolności, lecz musi być wynikiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego stosownie do art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Oceniając zgromadzony materiał dowodowy organy podatkowe muszą kierować się regułami zapisanymi w art. 191 Ordynacji podatkowej. Z kolei sądowa kontrola tego rodzaju decyzji sprowadza się do oceny, czy organ zbadał sprawę pod kątem wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, tj. istnienia w danej sprawie ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Sądową kontrolą nie jest natomiast objęte rozstrzygnięcie, będące wynikiem dokonania przez organ wyboru. Podstawowym kryterium oceny zasadności udzielenia ulgi jest istnienie "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego", przy czym są to pojęcia nieostre, co oznacza, że ich treść musi być ustalona w konkretnej sprawie. Wymaga podkreślenia, że umorzenie zaległości podatkowych (z tytułu opłat) jest instytucją nadzwyczajną, skoro zasadą jest płacenie takich należności, nie zaś zwalnianie z tego obowiązku. Rozpatrywanie ważnego interesu zobowiązanego, będącego jedną z przesłanek udzielenia ulgi w postaci umorzenia należności, nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem wnioskodawcy o potrzebie umorzenia tej należności. Przyjmuje się, że przez ważny interes wnioskodawcy należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika i że umorzenie należności uzasadnione będzie jedynie w takich wypadkach, które spowodowane zostały działaniem czynników, na które zobowiązany nie może mieć wpływu i które są niezależne od sposobu jego postępowania. O istnieniu ważnego interesu świadczy m.in. utrata możliwości zarobkowania lub utrata majątku. Zawsze więc, w każdej sprawie wszczętej na wniosek podatnika w trybie art. 67a Ordynacji podatkowej, przesłanka ważnego interesu wymaga od organu ustalenia sytuacji majątkowej wnioskodawcy oraz skutków ekonomicznych, jakie wystąpiłyby w wyniku realizacji zobowiązania przez stronę. Istotnym jest podkreślenie, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek zgromadzenia i zaprezentowania organowi, do którego zwraca się z wnioskiem o umorzenie zaległości, wszelkich danych jakie on sam uznaje za niezbędne dla wykazania swej sytuacji oraz zaprezentowania danych i dokumentów o jakie zwróci się w tym postępowaniu organ podatkowy. Stanowiące drugą z przesłanek zastosowania umorzenia zaległości, jaką jest zaistnienie interesu publicznego, oceniać należy z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie państwa kosztami pomocy. Niemożność jednoznacznego zdefiniowania tego pojęcia powoduje, że w każdym indywidualnym przypadku jego znaczenie może uwzględniać różne aspekty wskazanych wyżej wartości. Zdaniem Sądu, analizując sytuację majątkową i życiową skarżącego organy doszły do prawidłowego wniosku, że w przedmiotowej sprawie umorzenie zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wymierzonej skarżącemu nie jest zasadne zarówno ze względu na ważny interes strony, jak i interes publiczny. Z brzmienia przepisu art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej wynika wprost, że podatnik, aby uzyskać zamierzony skutek w postaci umorzenia zaległości ma obowiązek uzasadnić wniosek, wskazując na kwalifikowane warunki zagrożenia swojego interesu. Powinien zatem wskazać, co w praktyce rodzi problemy, okoliczności, które jego zdaniem uzasadniają jego "ważny interes" lub "interes publiczny" i że znajduje się w takiej sytuacji, która uzasadnia przyznanie takiej ulgi. Obowiązkiem organu jest natomiast ocenić, czy w konkretnej sprawie istnieją przesłanki umorzenia. Ocena ta może być dokonana po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego, zgodnie z nakazem wynikającym z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej. Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że organy podatkowe obu instancji uczyniły zadość obowiązkom ciążącym na nich z mocy powołanych wyżej przepisów. Ustalony stan faktyczny znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Dlatego ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. Z twierdzeń H. S. wynika, że o konieczności umorzenia zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi przemawia jego trudna sytuacja majątkowa i zdrowotna. Wskazał na wydatki związane z koniecznością zakupu pieca i przeprowadzenia remontu. Zarzucił, że organy ustaliły jego dochody na fikcyjnym poziomie. Zdaniem Sądu, zarzuty strony są bezzasadne. Organy podatkowe podjęły czynności zmierzające do szczegółowego ustalenia sytuacji finansowej skarżącego i odniosły się do wszystkich podnoszonych przez niego argumentów. W pełni prawidłowe było działanie organu pierwszej instancji, który pozyskał informacje z Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w M. oraz z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Przeprowadził oględziny nieruchomości, w której mieszka wnioskodawca. Ustalił, że skarżący ma stały dochód z emerytury, nie ma nikogo na utrzymaniu, nie korzysta z pomocy społecznej. Jest właścicielem nieruchomości. Na podstawie zgromadzonych danych sporządził zestawienie przychodów i wydatków. Do przychodów zaliczył prawidłowo ustalone wynagrodzenie emerytalne, uzyskany zwrot za piec oraz środki z pożyczki. Do wydatków zaliczył kwoty podane przez wnioskodawcę jak i wynikające z przedłożonych faktur i rachunków. Pozwoliło to dojść organowi do przekonania, że miesięczne przychody przekraczają wydatki. Skarżący natomiast poza ogólnikowymi zarzutami: zanotowanym na ww. zestawieniu, że wykaz jest w całości nieprawdziwy, oraz zawartymi w skardze o fikcyjności dochodów, nie wskazał konkretnie, która z wartości została przez organ błędnie ustalona. Zarzut pominięcia " zestawienia ZUS" jest bezpodstawny, ponieważ organ uwzględnił kwoty wypłacanej emerytury z uwzględnieniem potrąceń egzekucyjnych. Czyni to argumenty strony nieuzasadnionymi. Sąd stoi na stanowisku, że tak przeprowadzone postępowanie organu co do sytuacji materialnej skarżącego zostało poczynione w pełni poprawnie. W postępowaniu tym nie pominięto również stanu zdrowia skarżącego. Chociaż sytuacja zdrowotna skarżącego, który cierpi na choroby przewlekłe, niewątpliwie jest istotna i zasługuje na uwzględnienie, to jednak nie stanowi samoistnej przesłanki do umorzenia zaległości. Z okoliczności sprawy, a przede wszystkim z twierdzeń skarżącego wynika, że problemy zdrowotne mają charakter stały, koszty zaś lekarstw i wizyt lekarskich organ uwzględnił w opisanym wyżej zestawieniu. Część faktur za zakup leków została złożona [...] r., czyli już po wydaniu decyzji organu Burmistrza Miasta i Gminy M. w dniu [...] Oczywistym jest zatem, że nie mogły być one uwzględnione w rozstrzygnięciu pierwszoinstancyjnym, co zarzucone zostało w skardze. Mając na uwadze fakty wynikające z ustaleń organu, trafny jest wniosek Kolegium, że sytuacja materialna skarżącego jest trudna, jednakże nie ma cech nadzwyczajności. Z ustaleń bezspornie wynika, że skarżący posiada stałe źródło dochodu ze swojej emerytury. Dochód ten stanowi zabezpieczenie podstawowych potrzeb oraz pozwala na spłatę zaciągniętej pożyczki. Na tej podstawie organ miał uzasadnione podstawy by stwierdzić, że po stronie podatnika nie istnieje ważny interes, o którym mowa w art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Sąd w składzie niniejszym podziela pogląd organu, że H. S. nie dotyczy żadna sytuacja mająca charakter nadzwyczajny czy wyjątkowy. Wynikające z akt sprawy okoliczności związane z problemami zdrowotnymi, dochodem jedynie z emerytury, wydatkami na remont, podeszłym wiekiem czy skromnymi warunkami mieszkaniowymi, nie są okolicznościami wyjątkowymi. Pogląd ten jest uzasadniony także czyniąc porównanie sytuacji skarżącego z sytuacją innych osób pobierających emerytury czy renty, a ponoszących ciężar opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Umorzenie skarżącemu zaległości z opłaty naruszałoby zasadę sprawiedliwości podatkowej - zwłaszcza wobec tych osób, którzy będąc niejednokrotnie w trudnej sytuacji bytowej w sposób terminowy i prawidłowy regulują swoje zobowiązania. Odnosząc się do ciążącego na skarżącym obowiązku spłaty pożyczki należy dodać, że zobowiązania cywilnoprawne nie posiadają atrybutu pierwszeństwa przed zobowiązaniami publicznoprawnymi i obowiązek ich spłaty nie może stanowić przesłanki umorzenia zaległości w opłatach. Nie można wymagać, aby banki czy inne instytucje traktować w sposób uprzywilejowany w stosunku do budżetu gminy. Przyznanie w takim przypadku ulgi w uiszczeniu opłaty sankcjonowałoby sytuację, w której dany właściciel nieruchomości otrzymałby preferencję podatkową niedostępną dla innych właścicieli. Istotne znaczenia dla oceny zasadności podjętego przez organy rozstrzygnięcia pozostaje wysokość przedmiotowej zaległości. Wynosi ona 45 zł rocznie, co oznacza kwotę 3,75 zł miesięcznie. Nawet przy trudnej sytuacji majątkowej skarżącego nie można uznać, by taka kwota stanowiła duże obciążenie w comiesięcznym budżecie strony. Z ustaleń organu nie wynika też, by skarżący podejmował próbę spłacenia tej należności na raty. Przepis art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej nie uzależnia możliwości umorzenia zaległości podatkowej tylko od złej sytuacji finansowej i materialnej podatnika. Jedną z dwóch przesłanek udzielenia tej ulgi jest "ważny interes podatnika", a pojęcie to jest zdecydowanie szersze. Dlatego organ, oceniając możliwość zastosowania ulgi, musi wziąć pod uwagę nie tylko sytuację materialną i finansową podatnika, ale także te argumenty podatnika, w których upatruje on istnienie tego interesu. Tak też uczynił organ w przedmiotowej sprawie, rozważając niniejszą przesłankę również przez pryzmat twierdzenia wnioskodawcy, że jego sytuacja jest wyjątkowo trudna. Interesu podatnika nie można jednak utożsamiać z subiektywnym przekonaniem strony o potrzebie umorzenia zaległości. Ważny interes podatnika to sytuacja, w której z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to np. utrata możliwości zarobkowania lub utrata majątku. Interes podatnika w rozumieniu art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej należy również upatrywać szerzej, mając na względzie nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale także normalną sytuację ekonomiczną, w tym wysokość uzyskiwanych przez stronę dochodów, jak również konieczność ponoszenia wydatków, np. związanych z kosztami leczenia. Podatnik, co ponownie należy podkreślić, uzyskuje stały miesięczny dochód, jest właścicielem nieruchomości, dlatego nie można postrzegać jego sytuacji przez pryzmat przesłanek z omawianego przepisu. W analizowanym stanie faktycznym prawidłowa również jest ocena sytuacji skarżącego w kontekście przesłanki interesu publicznego. Przychylenie się do wniosku strony prowadziłoby bowiem w tej konkretnej sprawie do zanegowania zasady mającej swoje źródło w przepisie art. 84 Konstytucji RP, zgodnie z którym "Każdy obowiązany jest do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie". Jak już wyżej wskazano udzielenie przywilejów w spłacie takich należności jest wyjątkiem od przywołanej wyżej zasady. Organy mogą korzystać z tej instytucji w sposób wyjątkowy, w szczególności, gdy zaległość jest skutkiem okoliczności, na które zobowiązany nie miał wpływu i nie mógł im przeciwdziałać. W niniejszej sprawie interesowi publicznemu sprzeciwia się przede wszystkim udzielenie ulgi ze względu na charakter obciążającej skarżącego należności, czyli świadome unikanie realizacji obowiązku w uiszczaniu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Niepodważalną okolicznością jest trudna sytuacja strony, jednakże równie ważnymi i koniecznymi są wydatki związane z realizacją zobowiązań wynikających z gospodarowania odpadami komunalnymi, które służą zbiorowości lokalnej. Należało zatem uznać, że w kontekście przepisu art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, decyzja nie narusza prawa. Organy podatkowe, przy udziale skarżącego podjęły czynności zmierzające do ustalenia jego sytuacji finansowej. Odniosły się do podnoszonych przez niego argumentów przemawiających w jego ocenie za umorzeniem zaległości, szczegółowo uzasadniając rozstrzygnięcie. W procesie poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji uwzględniły całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać ważny interes podatnika lub interes publiczny, procedując w zgodzie z zasadami Ordynacji podatkowej. Z tych wszystkich względów skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. Wynagrodzenie pełnomocnikowi, ustanowionemu z urzędu, Sąd przyznał na podstawie art. 250 § 1ustawy p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 68), uznając, że należy je ustalić w wysokości stawki podstawowej (240 zł plus 55,20 zł podatek od towarów i usług). Wymaga przy tym wyjaśnienia, że ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona ww. przepisie rozporządzenia następuje z uwzględnieniem m.in. nakładu pracy radcy prawnego, jego wkładu w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych czy stopnia zawiłości sprawy. Przedmiotowa sprawa nie wymagała podjęcia tych czynności w ponadstandardowym wymiarze. Nie należy bowiem do spraw o wyjątkowym stopniu skomplikowania czy też wymagających zapoznania się z obszernym materiałem dowodowym. Nie wymagała też wyjaśnienia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie czy doktrynie. Mając to na uwadze Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika złożonego na rozprawie o przyznanie wynagrodzenia w podwójnej wysokości.