I SA/Gd 1060/16

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego B. D. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 rok postanawia: przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku radcy prawnemu B. D. kwotę 8.856 zł brutto /słownie: osiem tysięcy osiemset pięćdziesiąt sześć złotych/ tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2016 r., wydanym w sprawie I SO/Gd 4/16 (zarejestrowanej następnie pod sygn. I SA/Gd 1060/16), referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych [...] wyznaczyła na pełnomocnika skarżącego z urzędu radcę prawnego B. D. Pełnomocnik w dniu 22 września 2016 r. wykonała fotografie z akt sprawy. Następnie w dniu 30 listopada 2016 r. złożyła pismo procesowe z dnia 25 listopada 2016 r. będące uzupełnieniem zarzutów skargi wniesionej przez skarżącego osobiście o zarzut naruszenia przez organy podatkowe art. 24b ust. 1 u.p.d.o.f. Pełnomocnik podtrzymała wszystkie zarzuty skargi oraz zawarte w niej wnioski. W piśmie z dnia 30 listopada 2016 r. wniosła o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane w ramach prawa pomocy, jednocześnie oświadczając, że koszty udzielonej pomocy prawnej nie zostały uiszczone w całości lub w części. Pełnomocnik stawiła się na rozprawie, na której wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, podtrzymując wnioski i zarzuty zawarte w skardze i w pismach procesowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 7 grudnia 2016 r. oddalił skargę. Na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), wyznaczony w niniejszej sprawie pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1805; dalej jako rozporządzenie). W myśl § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz 2) niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna. Zarządzeniem z dnia 8 września 2016 r. Zastępca Przewodniczącego Wydziału I WSA w Gdańsku ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 410.318 zł. W konsekwencji do wysokości należnego pełnomocnik wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy zastosowanie będzie miała opłata maksymalna określona w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z § 8 pkt 7 rozporządzenia, która wynosi 14.400 zł. Opłatę tę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług, o czym stanowi § 4 ust. 3 rozporządzenia. Referendarz sądowy, mając na uwadze treść przepisu zawartego w § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia, postanowił przyznać pełnomocnik wynagrodzenie za czynności wykonane w postępowaniu przed sądem w pierwszej instancji w wysokości 8.856 zł (w tym kwotę 1.650 zł tytułem podatku od towarów i usług), tj. w wysokości ½ opłaty maksymalnej, o której mowa w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia. Za przyznaniem wynagrodzenia w kwocie wyższej nie przemawia bowiem ani nakład pracy pełnomocnik, czy też jej wkład w przyczynienie się do wyjaśnienia sprawy i jej rozstrzygnięcia, co potwierdza treść złożonego pisma procesowego. Zdaniem orzekającego aktywność pełnomocnik w niniejszej sprawie nie przekraczała granic zwykłej staranności. W ocenie referendarza sądowego przyznana kwota jest adekwatna do udziału pełnomocnik w niniejszym postępowaniu. Z tych względów referendarz sądowy orzekł jak w sentencji postanowienia.