III SO/Wr 16/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska - Szostak po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. P. o wymierzenie Wojewodzie D. grzywny za nieprzekazanie skargi postanawia: I. wymierzyć Wojewodzie D.grzywnę w kwocie 1400 zł (tysiąc czterysta złotych); II. zasądzić od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Pismem z 11 maja 2021 r. M. P. (dalej: wnioskodawca, strona skarżąca) złożyła przez swojego pełnomocnika za pośrednictwem Wojewody D.(dalej: Wojewoda, organ) skargę na bezczynność organu w sprawie z jej wniosku. Pismem z 31 marca 2022 r., które wpłynęło do Sądu w dniu 4 kwietnia 2022 r., wnioskodawca złożyła przez swojego pełnomocnika wniosek o wymierzenie Wojewodzie grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. za nieprzekazanie Sądowi skargi. W dniu uzasadnieniu wskazała, że w dniu 11 maja 2021 r. złożyła za pośrednictwem Wojewody w przedmiocie przewlekłego prowadzenia postępowania organu, która nie została w dalszym ciągu przekazana do Sądu. W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny organ wniósł o oddalenie wniosku. W uzasadnieniu wskazał, że skarga strony skarżącej została przekazana do Sądu w załączeniu do odpowiedzi na skargę z dnia 2 sierpnia 2022 r., a nieprzekazanie skargi w terminie jest skutkiem ogromnej ilości wniosków składanych przez cudzoziemców, konieczności równoczesnego procedowania w wielu różnych sprawach oraz odpływu pracowników merytorycznych. Z informacji znanych Sądowi z urzędu wynika, że kopia ww. skargi wpłynęła do Sądu w dniu 5 sierpnia 2022 r. (sygn. akt III SAB/Wr 1117/22). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Wniosek o wymierzenie organowi grzywny jest zasadny. Stosownie do treści art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Powołany przepis nie obliguje jednakże Sądu do wymierzenia grzywny. Kwestia ta pozostawiona jest uznaniu sądu orzekającego. Sąd bowiem ‘może’ orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Oznacza to, że przy rozstrzygnięciu wniosku o wymierzenie organowi grzywny należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, tj.: przyczyny niewypełnienia obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi oraz okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił, wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Wymierzenie organowi grzywny ma bowiem na celu nie tylko dyscyplinowanie organu, lecz również ma stanowić sankcję - co już zostało przez Sąd podkreślone - za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Z nadesłanego przez wnioskodawcę skanu potwierdzenia nadania skargi wynika, że skarga ta została nadana w placówce pocztowej w dniu 11 maja 2021 r. Informacje zawarte na stronie internetowej Poczty Polskiej w zakładce "śledzenie przesyłek" wskazują, że doręczenie skargi organowi nastąpiło w dniu 14 maja 2021 r. W tym też dniu skarga skarżącej została zarejestrowana w D. Urzędzie Wojewódzkim w systemie rejestru skarg, co wynika z akt administracyjnych organu. Przekazanie skargi nastąpiło natomiast dopiero pismem z 2 sierpnia 2022 r. , które wpłynęło do Sądu 5 sierpnia 2022 r. W konsekwencji nie budzi wątpliwości, że przekazanie skargi do Sądu nastąpiło ze rażącym przekroczeniem ustawowego trzydziestodniowego terminu, wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zakreślenie przez ustawodawcę ram czasowych dopełnienia czynności przewidzianych w art. 54 § 2 p.p.s.a. stanowi odrębny, choć związany z pozostałymi powinnościami wskazanymi w tym przepisie, obowiązek działania organu administracji publicznej, który wyklucza jakąkolwiek swobodę organu w tym zakresie. Wprawdzie potencjalne przekroczenie terminu nie spowoduje bezskuteczności dokonanej czynności, ale ma ono kluczowe znaczenie z punktu widzenia art. 55 § 1 p.p.s.a. i określonego tam przedmiotu postępowania o wymierzenie grzywny (postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I OZ 996/10). Uwzględniając powyższe, Sąd uznał wniosek strony skarżącej za uzasadniony i wymierzył organowi grzywnę w wysokości 1400 zł. Określając wysokość grzywny, Sąd miał na uwadze treść wniosku i charakter sprawy, będący przedmiotem skargi (bezczynność organu) oraz okres uchybienia terminowi do przekazania skargi (14 miesięcy), a także brak obiektywnych okoliczności usprawiedliwiających taki stan rzeczy. Z tych wszystkich względów oraz mając na uwadze dyscyplinująco - restrykcyjny charakter omawianej instytucji, Sąd stwierdził, że celowym i zasadnym jest nałożenie na Wojewodę D. grzywny za nieprzekazanie skargi, odpowiedzi na skargę i akt w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Wymiar grzywny został wyliczony na podstawie art. 154 § 6 p.p.s.a. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a. Na koszty postępowania złożyły się: kwota 100 zł uiszczona tytułem wpisu sądowego od wniosku o wymierzenie grzywny, koszty zastępstwa procesowego (480 zł) i opłata skarbowa (17 zł).