II SA/Bd 481/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Korycka Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (spr.) asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie zmiany ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] nr [...], 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz M. S. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. zwrócić M. S. ze środków Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem nadpłaconego wpisu od skargi. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2022r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] października 2021r., zmieniającą ostateczną decyzję Starosty [...] nr [...] z [...] listopada 2011r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na nadbudowę budynku handlowego – w zakresie budowy tarasu na ścianach oraz budowie ścian z wjazdu od strony drogi, budowy schodów zewnętrznych na działce nr [...] przy ul. [...] w A. K.. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następujących okolicznościach sprawy. Wnioskiem z [...] lipca 2021r. (uzupełnionym [...] sierpnia 2021r.) T. K. (Inwestor) zwrócił się do Starosty [...] o udzielenie pozwolenia na budowę tarasu i przebudowę schodów zewnętrznych budynku posadowionego na działce nr [...] w A. K.. Do wniosku przedstawiono projekt budowlany (zamienny) jako aneks do pozwolenia na budowę nr [...] z [...] listopada 2011r. wraz z projektem zagospodarowania terenu oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane. Dołączono nadto: decyzję nr [...] z [...] listopada 2011r. wydaną na rzecz K. K., udzielającą pozwolenia na nadbudowę budynku handlowego o piętro mieszkalne ze schodami zewnętrznymi w miejscowości A. K. przy ul. [...] działka nr [...], decyzję Starosty [...] nr [...] z [...] stycznia 2013r. o przeniesieniu ww. pozwolenia na nadbudowę na rzecz T. K. oraz decyzję Burmistrza M. A. K. z [...] kwietnia 2021r. nr [...] wydaną w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie tarasu na ścianach oraz budowie ścian z wjazdem od strony drogi, budowie schodów zewnętrznych na działce nr [...] w A. K.. Postanowieniem Starosty [...] z [...] sierpnia 2021r., wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020r., poz. 1333 ze zm. – dalej powoływanej jako "p.b.") Inwestor został wezwany o uzupełnienie projektu budowlanego poprzez m.in. uzupełnienie projektu zagospodarowania terenu oraz projektu budowlanego o oznaczenie linii rozgraniczających teren inwestycji, o przekrój schodów i projekt konstrukcji schodów. Po uzupełnieniu projektu budowlanego przez Inwestora Starosta wystąpił do [...] Konserwatora Zabytków o jego uzgodnienie. Postanowieniem z [...] września 2021r. (nr [...]) Wojewódzki Konserwator Zabytków uzgodnił zamierzenie inwestycje opisane w projekcie budowlanym. Pismem z [...] września 2021r. M. S. wniosła o zawieszenie postępowania z uwagi na wniesienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z [...] czerwca 2021r. (nr [...]. [...]) utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza M. A. K. z [...] kwietnia 2021r. nr [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Organ postanowieniem z [...] października 2021r. odmówił zawieszenia postępowania. Następnie, działając na podstawie art. 36 a ust. 1 p.b i art. 155 k.p.a., decyzją z [...] października 2021r. nr [...] zmienił ostateczną decyzję Starosty [...] z [...] listopada 2011r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na nadbudowę budynku handlowego o piętro mieszkalne ze schodami zewnętrznymi w A. K. przy ul. [...], działka nr [...], przeniesionej decyzją Starosty [...] nr [...] w zakresie budowy tarasu na ścianach oraz budowie ścian z wjazdem od strony drogi (działka nr [...]), budowy schodów zewnętrznych (od strony działki nr [...]) w miejscowości A. K. – działka nr [...] karta mapy [...], obręb m. A. K.. W ocenie organu I instancji przedłożony projekt budowlany jest kompletny i ma wymaganą formę. W ocenie organu projekt zagospodarowania terenu nie narusza przepisów techniczno-budowalnych i zgodny jest z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy. Odwołania od powyższej decyzji wniosła M. S. oraz H. K.. M. S., reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika zarzuciła naruszenie: prawa materialnego tj. art. 5 ust. 1 pkt 6, 8 i 9 p.b., art. 36a ust. 1 p.b. w zw. z art. 155 k.p.a. oraz prawa procesowego tj. art. 7 k.pa., art. 77 §1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. H. K. zarzuciła naruszenie art. 36a p.b i art. 155 k.p.a. – podnosząc, iż ostatni z wymienionych przepisów nie miał w sprawie zastosowania. Skarżąca oraz H. K. wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji. Rozpoznając powyższe odwołania Wojewoda [...] wydał opisaną na wstępie decyzję, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 p.b. Prezentując motywy powyższego rozstrzygnięcia Wojewoda przytoczył w pierwszej kolejności brzmienie przepisów art. 35 ust. 1 p.b. oraz art. 36 a ust. 1 p.b. i stwierdził, że w sprawie brak jest podstaw do wydania decyzji odmownej. Wojewoda uznał zarzuty odwołania M. S. za bezzasadne, w szczególności te, które odnosiły się do kwestii związanych z wydaniem decyzji ustalających warunki zabudowy. Wojewoda podkreślił bowiem, że decyzja Burmistrza M. A. K. z [...] kwietnia 2021r. jest wiążąca dla organów wydających decyzje w przedmiocie pozwolenia na budowę – art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z [...] marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wojewoda stwierdził też, że ww. decyzja z [...] kwietnia 2021r. ustalająca warunki zabudowy stanowi potwierdzenie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa. Odnosząc się do kolejnych zarzutów odwołań Wojewoda wskazał, że uwzględnienie wniosku inwestora o zmianę pozwolenia na budowę nie jest uzależnione ani od zgody wszystkich stron postępowania, ani od tego, czy za zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Wojewoda uznał, że organ I instancji błędnie wskazał w podstawie prawnej rozstrzygnięcia art. 155 k.p.a. albowiem zmiana decyzji o pozwolenie na budowę jest możliwa na mocy art. 36a p.b. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że niepoprawne przytoczenie podstawy prawnej przez organ I instancji nie uzasadnia w okolicznościach sprawy uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy M. S., reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zarzuciła ona naruszenie: - art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 p.b. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na pominięciu poszanowania interesów osób trzecich poprzez brak uwzględnienia sprzeciwu Skarżącej co do realizacji inwestycji w granicy z budynkiem mieszkalnym do niej należącym (zastrzeżeń co do znacznego ograniczenia dostępu do światła dziennego, obniżenia wartości jej lokalu), - art. 5 ust. 1 pjkt 8 i 9 p.b. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na wydaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy w granicach określonych liniami rozgraniczającymi teren projektowanej inwestycji, - art. 5 ust. 1 pkt 6 p.b. poprzez pozbawienie Skarżącej praw obrony cywilnej w postępowaniu administracyjnym – co narusza zapewnioną jej przez normy prawa cywilnego ochronę interesów osób trzecich (art. 144 k.c.), - art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a tym samym oparcie się wyłącznie na ustaleniach inwestora w tym przede wszystkim poprzez pominięcie okoliczności, że budowa tarasu i schodów skutkować będzie tym, że Skarżąca w należącym do niej lokalu będzie miała ograniczony dostęp światła słonecznego, co doprowadzi do obniżenia wartości jej lokalu, - art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – które to naruszenie potwierdzone zostało wyrokiem WSA w Bydgoszczy w sprawie o sygn.. akt II SA/Bd 1172/21. Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko w sprawie. Uczestnik postępowania (Inwestor) nie zajął stanowiska wobec wniesionej skargi. Sąd dodatkowo ustalił, że wyrokiem tut. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydanym [...] lutego 2022r. w sprawie II SA/Bd 1172/21 uchylono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z [...] czerwca 2021r. (znak [...]) oraz decyzję Burmistrza M. A. K. z [...] kwietnia 2021r. nr [...] wydaną w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w A. K., polegającego na budowie tarasu na ścianach oraz budowie ścian z wjazdem od strony drogi, budowie schodów zewnętrznych. Wyrok ten uprawomocnił się z dniem [...] maja 2022r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że zarządzeniem z 24 października 2022 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 - ustawa covidowa). W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 wskazanej ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Jednocześnie należy wskazać, że na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z 30 listopada 2020 r., II OPS 6/19). W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu z 8 czerwca 2022r. i informacji o możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Rozprawy takiej nie można było jednak przeprowadzić z uwagi na fakt, że nie wszystkie strony postępowania potwierdziły posiadanie możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie - co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego standard ochrony praw stron i uczestników w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji. Przechodząc zatem do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzona przez Sąd, w wyżej określonych granicach kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji wykazała, że naruszają one prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie, chociaż z innych powodów niż wskazanych w skardze. Kontroli Sądu poddano w niniejszej sprawie decyzję Wojewody [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] podjętą na podstawie art. 36a p.b i zmieniającą decyzję tego samego organu z [...] listopada 2011r. (zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Inwestorowi pozwolenia na nadbudowę budynku handlowego o piętro mieszkalne ze schodami zewnętrznymi). Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą należy przyjąć, że postępowanie w sprawie o zmianę pozwolenia na budowę w trybie ww. art. 36a ust. 1 p.b. nie stanowi kontynuacji postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę. Konsekwentnie zatem organ administracji publicznej wydający decyzję o zmianie pozwolenia na budowę musi dokonać oceny przedstawionego przez inwestora projektu budowlanego pod kątem spełnienia przesłanek określonych w art. 35 p,b. W myśl tego przepisu: "Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. 5) [uchylony]". Jak podkreśla Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie oznacza to, że projekt budowlany musi być bezwzględnie zgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która określa przeznaczenie działki, sposób zagospodarowania i warunki jej zabudowy (vide: wyrok NSA z 11 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1094/11, wyrok NSA z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2581/11 – dostępne na stronie internetowej: www.orzezcenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie wskazuje się na przepis art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 503 ze zm ), zgodnie z którym decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Związanie organu wydającego pozwolenie na budowę decyzją o warunkach zabudowy oznacza, że organ ten nie może kształtować warunków lokalizacji inwestycji odmiennie od ustalonych w powyższej decyzji. Organ ten jest także związany przedmiotowym zakresem rozstrzygnięcia. Decyzja o warunkach zabudowy uznawana jest za promesę pozwolenia na budowę, ale - tylko w ściśle ograniczonym - zakresie. Zakres ten wyznacza treść ustaleń, odnoszących się do przyszłej inwestycji. Materia ustaleń decyzji o warunkach zabudowy nie może być bowiem przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Dane dotyczące inwestycji, niezbędne w procesie wydawania pozwolenia na budowę, powinny więc być wynikać, przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z treści omawianej decyzji. Organ prowadzący postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę nie jest wprawdzie uprawniony do ingerowania w treść decyzji o warunkach zabudowy, co jednakże nie pozbawia tego organu, a wręcz wskazane przepisy prawa budowlanego nakładają na organ obowiązek sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki (terenu), z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Inaczej mówiąc - mocy przepisów prawa rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w sprawie pozwolenia na budowę na terenie, na którym nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ściśle zależy od wcześniejszego rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że w dniu wydania decyzji przez organ I instancji istniała decyzja o warunkach zabudowy dla zamierzenia objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę. Jednakże w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy - z uwagi na treść wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 22 lutego 2022r. w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 1172/21 nie wywoływała ona skutków prawnych (art. 152 § 1 p.p.s.a.). W tej sytuacji organ II instancji nie mógł dokonać obowiązku wynikającego z art. 35 ust.1 pkt 1 p.b. i dokonać sprawdzenia zgodności przedłożonego przez Inwestora projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, albowiem wstrzymane było jej wykonanie. Uchybienie to niewątpliwie miało bezpośredni wpływ na treść wydanej decyzji, albowiem z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia Sądu w sprawie II SA/Bd 1172/21 w dniu 20 maja 2022r. wyeliminowaniu z obrotu prawnego uległa decyzja o warunkach zabudowy z dnia 1 kwietnia 2021r., w oparciu o którą wydane zostało pozwolenie na budowę tarasu, ścian z wjazdem oraz schodów zewnętrznych w budynku posadowionym na działce nr [...] w A. K.. Nie było zatem podstaw do oceny przez organ architektoniczno-budowlany zamierzenia inwestycyjnego przez pryzmat wstrzymanej (nieobowiązującej już) decyzji, skoro zasadą jest, iż zgodnie z treścią powołanego art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. właściwy organ przed wydaniem pozwolenia na budowę ma obowiązek sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Powyższe sprawdzenie jest obligatoryjne i odnosi się do wszystkich elementów projektu budowlanego i decyzji o warunkach zabudowy. Brak sprawdzenia tych elementów lub choćby tylko sprawdzenie niedbałe skutkuje wadliwością wydanej decyzji z uwagi na naruszenie przepisów prawa. Uchylenie przez WSA w Bydgoszczy decyzji o warunkach zabudowy mogło stanowić podstawę do zawieszenia przez organ postępowania w zakresie wydania pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu wydanie zaskarżonej decyzji skutkowało naruszeniem przepisów prawa materialnego tj. art.35 ust.1 pkt 1 p.b., które miało wpływ na wynik sprawy. Nadto zauważyć należy, że prawomocne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy stanowi przesłankę wznowienia postepowania w sprawie o zatwierdzenie przesłankę wznowienia postępowania w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Każda podstawa wznowienia postępowania administracyjnego jest tożsama z "naruszeniem prawa" i powinna być brana pod uwagę w toku sądowej kontroli decyzji. W postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji z naruszeniem prawa rozumie się również takie sytuacje, w których organowi administracji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów w chwili wydawania decyzji. Dotyczy to niektórych podstaw wznowienia postępowania administracyjnego, w tym m.in. podstawy określonej w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Tym samym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i b p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję poprzedzającą z uwagi na fakt, że poprzedzająca je wymagana decyzja o warunkach zabudowy została wyeliminowana z obrotu prawnego przez prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w sprawie II SA/Bd 1172/21. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm).